Το δικό μου Λα Σι Ντο

Η γη 'κάθεται' όπου βρει σκιά γιατι ο ήλιος την καίει και δεν χορταίνει το νερό.

Ο ουρανός σαν ένας Θεός με μάτια που ανοιγοκλείνουν δεν βρίσκει ηρεμία, τα σύννεφα τα γκρίζα μια τα άσπρα, τα μαύρα σύννεφα όταν ανοίξουν τον χιτώνα τους βροχές ρίχνουν στην γη και όλο φωνές γεμίζουν,

η θάλασσα η πλανεύτρα ξεχνάει τα βαθιά της τα νερά και αγγίζει την ακτή, την χαιδεύει και βγαίνουν όμορφα κοχύλια της αγάπης ,το κέλυφος ανοίγουν και γράφουν ονόματα αγάπης στην άμμο με τις φωτιές γύρω αναμμένες να χορεύουν

η γη ποτέ δεν ξαποσταίνει, τα αποτυπώματα της γέμισαν κάμπους και βουνά, τα "χέρια" της ποτέ δεν σταματάνε να μαζεύουν κάθε ανθρώπουν την χαρά και απονιά,

η καρδιά σαν παραδοθεί ή προδωθεί,

η γη έχει καρδιά με φτερά ,την ντύνει

την νίβει, της βάζει άρωμα και ευωδιάζει

την αγκαλιάζει απαλά

την νανουρίζει με στοργή και χάδι και την αφήνει να κοιμηθεί!

Κατερίνα Ηρακλέους 🌹