Πάντα κοίταζες τον ήλιο κατάματα και ήταν μια ξεκάθαρη συνθήκη αυτή για σένα. Μισόκλειστα τα βλέφαρα, σαν γρίλιες από ξύλινα παντζούρια. Αναρωτιόσουν, πώς πάντα μια ακτίνα κατάφερνε να τρυπώσει μέχρι τις κόρες των ματιών σου. Άλλες φορές πάλι, πώς τόσο φως σε τύφλωνε και σ' άφηνε στο σκοτάδι. Βρήκες ένα ζευγάρι μαύρα γυαλιά. Τα φόρεσες. Τώρα μπορείς να κοιτάς τον ήλιο κατάματα. Έβγαλες τα γυαλιά. Ο ήλιος και αυτή την φορά είχε τρυπώσει. Μέσα σου... Ρ.Π.

Δεν ήξερε πια, αν ήταν χειμώνας ή καλοκαίρι. Μέτραγε τον χρόνο από τον ήχο των κυμάτων και από τις πασχαλιές που ανθίζαν. Γέμιζε τα πνευμόνια της με αέρα και στα ρουθούνια της έρχονταν πάντα η μυρωδιά από τα θυμάρια και η αλμύρα της θάλασσας. Σκαρφαλωνε στα βράχια, γνώριζε όλα τα πατήματα, την κάθε πέτρα. Στην ταράτσα του σπιτιού της είχε βάλει δύο καρέκλες. Εκεί καθόταν το σούρουπο περιμένοντας τον, γέμιζε ώχρα ο ουρανός, ώχρα και τα μάτια της. Ένα πρωινό, αέρας φύσηξε δυνα