Κι αν στο σούρουπο της ζωής σου Μέσα στα συντρίμμια, αναζητάς ηλιοβασίλεματα ή Ανατολές Να ξέρεις πως αστόχησες και έμεινες μονάχος, να ζητιανεύεις την χαρά ,ν' αναζητάς το χάδι ,να εξαγοράζεις προσοχή. Μ 'άδειο το πορτοφόλι σου, άδεια τα όνειρα σου, άδεια τα μάτια ,το φιλί ,άδεια και η ψυχή σου. Μία η βεβαιότητα ,αυτό που σε σκοτώνει, ακόμα είναι ζωντανό και τρώει την καρδιά σου ... Ρούλα Παγιαλάκη 🌹

Ήθελε λέει τα πρωινά, που ανοίγει τα μάτια του, το πρώτο πράγμα που θα αντικρίζει, να είναι ένας καυτός πεινασμένος ήλιος. Ήθελε λέει, όταν τις νύκτες ξαπλώνει στο μαξιλάρι του, να φεύγουν όλες οι έννοιες από το μυαλό του και να μένει μόνο η μορφή της χαραγμένη ζωγραφιά από ταγμένο χαράκτη. Ήθελε λέει, όταν οι φόβοι του χείμαρροι απλώνονται στην καρδιά του, αυτός να ακουμπά στην δική της και να ξαποσταίνει σαν παιδί που παίζει κρυφτό, μέσα στο λιοπύρι. Ήθελε λέει όταν απλών

Αν καταφέρεις να λύσεις τους κάβους ίσως φτάσεις σ 'εκείνα τα λιμάνια που η μοναξιά έχει φτερά. Που η λησμονιά ζητά κόκκινο φιλί ζεστό για να τραφεί. Που τα σχοινιά είναι μεταξωτές κλωστές, στα φλεφαρα σου αργαλειός υφαίνει κάθε βράδυ. Αν καταφέρεις να σπάσεις τους κάβους ίσωςνα βρεθώ κοντά σου, λευκό πανί το φορεμα μου, χωρίς επιστροφή. Ποιος θα το λεγε στους ερμους κάβους ότι δεν υπήρξαν ποτέ ατσάλινοι; Ποιος θα φανταζόταν από τους δύο μας ότι ενα "ίσως" αρκεί... Ρούλα

Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι ο ήλιος δεν φέρνει την ανατολή. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι ένα κύμα δεν μπορεί να γίνει θάλασσα. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι τα καλοκαίρια δεν μετριούνται από την άμμο. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι κάθε πεταλούδα δεν παίρνει πάντα φτερά. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι όλοι οι Άγιοι δεν φορούν φυλαχτό. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι όλοι οι στίχοι δεν έχουν μουσική. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι η αγάπη έχει δεσμά. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότ

Πάντα κοίταζες τον ήλιο κατάματα και ήταν μια ξεκάθαρη συνθήκη αυτή για σένα. Μισόκλειστα τα βλέφαρα, σαν γρίλιες από ξύλινα παντζούρια. Αναρωτιόσουν, πώς πάντα μια ακτίνα κατάφερνε να τρυπώσει μέχρι τις κόρες των ματιών σου. Άλλες φορές πάλι, πώς τόσο φως σε τύφλωνε και σ' άφηνε στο σκοτάδι. Βρήκες ένα ζευγάρι μαύρα γυαλιά. Τα φόρεσες. Τώρα μπορείς να κοιτάς τον ήλιο κατάματα. Έβγαλες τα γυαλιά. Ο ήλιος και αυτή την φορά είχε τρυπώσει. Μέσα σου... Ρ.Π.

Δεν ήξερε πια, αν ήταν χειμώνας ή καλοκαίρι. Μέτραγε τον χρόνο από τον ήχο των κυμάτων και από τις πασχαλιές που ανθίζαν. Γέμιζε τα πνευμόνια της με αέρα και στα ρουθούνια της έρχονταν πάντα η μυρωδιά από τα θυμάρια και η αλμύρα της θάλασσας. Σκαρφαλωνε στα βράχια, γνώριζε όλα τα πατήματα, την κάθε πέτρα. Στην ταράτσα του σπιτιού της είχε βάλει δύο καρέκλες. Εκεί καθόταν το σούρουπο περιμένοντας τον, γέμιζε ώχρα ο ουρανός, ώχρα και τα μάτια της. Ένα πρωινό, αέρας φύσηξε δυνα