Η μοίρα της Άνοιας

Επί ευκαιρία της αυριανής Παγκόσμιας ημέρας Αλτσχαιμερ ένα πεζό μου γραμμένο για την Ανοια.

Η μοίρα της Άνοιας

Τις γέννησε η ίδια μοίρα

Δύο ψυχές ολόιδιες σε διαφορετικά σώματα...μαζί μέχρι το θάνατο.

Δύο πανέμορφα κοριτσάκια ήρθαν στο κόσμο την ίδια μέρα στο ίδιο νοσοκομείο, την ίδια ώρα από ξεχωριστές μητέρες.

Μεγάλωσαν μαζί από το πρώτο λεπτό της γέννησης τους .

Έζησαν τα ποιο όμορφα παιδικά χρόνια.

Πάντα χαμογελαστες και χαρούμενες.

Έκαναν όνειρα.....έδωσαν όρκους.....

Η ζωή όμως είχε άλλα σχέδια γι αυτές...

Μέσα σε μια βραδυά χάθηκαν όλα όπως χάθηκαν κι αυτές, όχι από επιλογή τους αλλά από τις συγκυρίες της ζωής

Δύο ξεγυμνωμενες ψυχές χωρίς πανοπλία.

Τις έστειλε και πάλι η μοίρα να συναντηθουν πίσω από μια άψυχη κουρτίνα ενός κτιρίου ατόμων με Άνοια.

Η μοίρα της Άνοιας...

Ξένες τώρα μεταξύ τους να ζουν στην ίδια φυλακή που καλούνται να ζήσουν , οχι από επιλογή αλλά από την μοίρα.

Η ζωή είχε άλλα σχέδια γι αυτές.

Άλλα όνειρα τελικά.

Οι μέρες κυλούσαν χωρίς επικοινωνία, κλεισμένες στις σκοτεινές γωνίες του μυαλού τους .

Αυπνες οι νύχτες, γεμάτες ιδρώτα, να μουσκευουν λίγη ζωή ακόμα...

Να ξεδιψασουν θέλουν τη δίψα του ονείρου πριν τους το κλέψουν

Να ανοίξουν τα φτερά τους να πετάξουν από τη φυλακή του μυαλού τους ....Δεν τα χωρούσε στο κλουβί που ήταν κλεισμένα.

Σταύρωσαν μια ζωή πίσω από τα συντριμια του σκοτεινού τους μυαλού.

Ίδια όνειρα...λίγη ζωή...

Κράτησαν δύο δάκρυα να σκεπάζουν τον πόνο τους ...

Εκει που τα φώτα έσβηναν και οι καρδιές τους παγωναν

Δεν ήθελαν να αποχαιρετήσουν το όνειρο τους ...

Απόψε, άφησαν την πόρτα της ψυχής τους ανοικτή.

Ήθελαν να προλάβουν το όνειρο...

Να γίνουν και πάλι παιδιά...

Να ξαναχαμογελασουν στη ζωή...

Να ξεδιψασουν την δίψα της καρδιάς...

Να χορέψουν πάνω στα καρφιά της μοίρας χωρίς να πονάνε...χωρίς να δακρύζουν...

Απόψε ήταν ελεύθερες...

Σταύρωσαν την Άνοια!!!

Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή 🌹