Πάντα κοίταζες τον ήλιο κατάματα και ήταν μια ξεκάθαρη συνθήκη αυτή για σένα. Μισόκλειστα τα βλέφαρα, σαν γρίλιες από ξύλινα παντζούρια. Αναρωτιόσουν, πώς πάντα μια ακτίνα κατάφερνε να τρυπώσει μέχρι τις κόρες των ματιών σου. Άλλες φορές πάλι, πώς τόσο φως σε τύφλωνε και σ' άφηνε στο σκοτάδι. Βρήκες ένα ζευγάρι μαύρα γυαλιά. Τα φόρεσες. Τώρα μπορείς να κοιτάς τον ήλιο κατάματα. Έβγαλες τα γυαλιά. Ο ήλιος και αυτή την φορά είχε τρυπώσει. Μέσα σου... Ρ.Π.

Έρωτα φλόγα αθέατη, φτερά από φωτιά, σαν άνεμος με παίρνεις, μες στα σκοτεινά. Στα μάτια σου αστέρια, στον ήχο σου σιωπή, μια θάλασσα από...

Δεν ξέρω αν αρέσει σε όλους ο ήλιος, η ανατολή του, η δύση του, το άπλετο φως του. Αλλά εκείνη η δύση του ήλιου, με τα μύρια χρώματα να...

Όταν η μέρα, στο τέλος της πλησιάζει. Είναι αδύνατον, η εικόνα της να μην σ' εντυπωσιάζει. Δες, ο ήλιος χάνεται, κοίτα πως μας χαιρετάει....

Το πιο απλό γεγονός για μια ομπρέλα, είναι να βρέχεται για να προσφέρει καταφύγιο σε όποιον ή όποια την κρατά και βρίσκεται κάτω από το...