Πάντα κοίταζες τον ήλιο κατάματα και ήταν μια ξεκάθαρη συνθήκη αυτή για σένα. Μισόκλειστα τα βλέφαρα, σαν γρίλιες από ξύλινα παντζούρια. Αναρωτιόσουν, πώς πάντα μια ακτίνα κατάφερνε να τρυπώσει μέχρι τις κόρες των ματιών σου. Άλλες φορές πάλι, πώς τόσο φως σε τύφλωνε και σ' άφηνε στο σκοτάδι. Βρήκες ένα ζευγάρι μαύρα γυαλιά. Τα φόρεσες. Τώρα μπορείς να κοιτάς τον ήλιο κατάματα. Έβγαλες τα γυαλιά. Ο ήλιος και αυτή την φορά είχε τρυπώσει. Μέσα σου... Ρ.Π.

Ήθελα να 'ξερες... πόσο πολύ καιρό σε περιμένω... Με τι κρυφό καημό λαχταρώ... τα μάτια σου να δω... Ω!!! Θεέ μου Θαρρώ πως ξεψυχάω μ' ένα μισόγεμο ποτήρι με κρασί, γουλιά-γουλιά να πίνω τις φλόγες της καρδιάς να σβήνω. Ω!!! Θεέ μου Για κείνα σου τα μάτια τα μελιά που μου 'κλεψαν την καρδιά, κείνα τα μάτια τα γλυκά στον πόνο, στη χαρά μου, μόνη παρηγοριά μου. Ω!!! Θεέ μου Κείνα σου τα μάτια, μου έχουν φράξει τον δρόμο του έρωτά μου , με τη γλυκιά τους νοσταλγία έφυγε όλη

Χρόνια ολόκληρα έστεκε αγέρωχο, ακίνητο, με τις ρίζες του βαθιά καρφωμένες στα έγκατα της γης. Γύρω του δέσποζε το ίδιο, απαράλλαχτο...