Το χαμόγελο του Φθινοπώρου 🍁

Φθινόπωρο που φεύγεις,

με τα φύλλα σου κιτρινωπά,

αφήνεις πίσω σου

μια νοσταλγία βαθιά.

Τα σύννεφα γκρίζα,

τα βράδια κρύα,

μα μέσα στην καρδιά

η ελπίδα φεγγοβολά.

Τα δέντρα γυμνά,

τα πουλιά φεύγουν μακριά,

μα ξέρω, θα επιστρέψουν καινούρια,

με τα χρώματα της άνοιξης ζωντανά.

Φθινόπωρο που φεύγεις,

μη σβήσεις το χαμόγελο,

γιατί μέσα στη θλίψη

η ελπίδα σκορπά.

Η ζωή έχει κύκλους,

ο χρόνος γυρνά,

και κάθε τέλος

περιμένει μια καινούρια αγκαλιά.

Χλωμιάζει ο ήλιος,

τα φύλλα λιθοβολούν τους δρόμους

και πέφτουν ξερά.

Η καρδιά δεν πτοείται·

εξακολουθεί να χτυπά δυνατά!

Κράτα, Φθινόπωρο που φεύγεις,

τη μαγεία σου

και πες μου όλα σου τα μυστικά.

Θα τα φυλάξω μέσα μου σιωπηλά,

για τις κρύες νύχτες που θα έρθουν,

στης χειμωνιάς την παγωνιά.

Στο κάθε τέλος

ακολουθεί μια αρχή,

θα περιμένω την άνοιξη

με το χαμόγελο πάντα συντροφιά.

Αγαπώ τη φρεσκάδα της άνοιξης,

λατρεύω την ξεγνοιασιά του καλοκαιριού,

αναμένω τη θαλπωρή του χειμώνα,

μα με σένα, φθινόπωρο,

εμπνέομαι στην μελαγχολική σου απανεμιά!

Λαμπρινή Ζαφείρη 🌹