Η γη 'κάθεται' όπου βρει σκιά γιατί ο ήλιος την καίει και δεν χορταίνει το νερό, ο ουρανός σαν ένας Θεός με μάτια που ανοιγοκλείνουν δεν βρίσκει ηρεμία, τα σύννεφα τα γκρίζα μια τα άσπρα, τα μαύρα σύννεφα όταν ανοίξουν τον χιτώνα τους βροχές ρίχνουν στην γη και όλο φωνές γεμίζουν, η θάλασσα η πλανεύτρα ξεχνάει τα βαθιά της τα νερά και αγγίζει την ακτή, την χαιδεύει και βγαίνουν όμορφα κοχύλια της αγάπης ,το κέλυφος ανοίγουν και γράφουν ονόματα αγάπης στην άμμο με τις φωτιές

Η γη 'κάθεται' όπου βρει σκιά γιατι ο ήλιος την καίει και δεν χορταίνει το νερό. Ο ουρανός σαν ένας Θεός με μάτια που ανοιγοκλείνουν δεν βρίσκει ηρεμία, τα σύννεφα τα γκρίζα μια τα άσπρα, τα μαύρα σύννεφα όταν ανοίξουν τον χιτώνα τους βροχές ρίχνουν στην γη και όλο φωνές γεμίζουν, η θάλασσα η πλανεύτρα ξεχνάει τα βαθιά της τα νερά και αγγίζει την ακτή, την χαιδεύει και βγαίνουν όμορφα κοχύλια της αγάπης ,το κέλυφος ανοίγουν και γράφουν ονόματα αγάπης στην άμμο με τις φωτιές

Τι σιωπή είναι αυτή σπαράζει μέσα της, ξερνάει το φως ρουφάει το σκοτάδι αφήνεται στην γωνιά της, Τι βαριά σιωπή είναι αυτή δεν την ρωτάει κανείς, κρατάει την αναπνοή της και περπατάει γυμνή, σταυρώνει τα πόδια της κάνει το Σταυρό της, γέρνει το κεφάλι πίσω στον τοίχο, ανοίγει η αυλαία μπροστά της με το ίδιο έργο θεατής με τον τίτλο <"έχει ο Θεός αύριο" ! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Οι άνθρωποι επιλέγουν ακόμα να συνεχίζουν να παίζουν με το ίδιο βιολί; Αρνούνται να ψιθυρίσουν ένα καλό λόγο στον διπλανό τους, Ο δικός τους λόγος έχει την πρωτιά αυτοθαυμάζονται και κολακεύονται στο χειροκρότημα; οι άνθρωποι προδώνουν τον εαυτό τους προσφέροντας πλαστό πρόσωπο, πλαστές ευαισθησίες και ενδιαφέρον, εξελίσσονται με ασχήμια και μάσκες στα πρόσωπα, πλαστογραφούν την ταυτότητα και πιστεύουν ότι γλιστράνε στην αθανασία, δεν υπάρχει αθανασία και όμως πολλοί ζουν με

Λόγω Τιμής η ομάδα που κουβαλάει εδώ και 2 χρόνια ένα βαρύ φορτίο Τιμής και συνείδησης , ένας όρκος που ξεχειλίζει συναισθήματα αμοιβαίας και κραταιάς αγάπης/ υπόσχεσης μεταξύ όλων των συνεργατών. Η ομάδα γιορτάζει, έχει τα γενέθλια της, όλοι νοερά θα της χαρίσουμε το δώρο της παρουσίας μας μαζί με την ελεύθερη σκέψη, είναι βαρύς ο όρκος βαριά και η τιμωρία, δεκτή η πρόσκληση και πρόκληση, δεκτή με το κεφάλι ψηλά και η αποχώρηση! Ευχές η ομάδα να συνεχίσει δυνατά, αξιοκρατικ

Ήχησε με την δική της κραυγή, οι σειρήνες ξεδίπλωσαν τα μαύρα μαντάτα με τις μνήμες σαν αέρας καυτός να ξυπνά και να αγγίζει όσων τα μάτια είδαν αδερφό τον αδερφό να σωριάζεται νεκρός από την βολή των όπλων της ντροπής. Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Κόσμε γυάλινε πιες ένα ποτηράκι κρασί κόκκινο στην υγειά σου κ ό σ μ ε, θα πιω κι ε γ ώ ένα ποτηράκι άσπρο κρασί στην υγειά μου, ίσως καταφέρω να σε καταλάβω, να σε κατανοήσω ίσως και εσύ προσπαθήσεις να μπεις μέσα στην ψυχή μου, τα χρόνια φεύγουν και μένουν πίσω συννεφιές και κεραυνοί που πέρασαν και άφησαν ενόχους και ενοχές, ήλιοι κατάκοποι από εμπόδια για να φωτίσουν τις αλήθειες από τα ψέματα. Έλα α κόσμε να τσουγκρίσουμε τα ποτήρια μας, τα χρόνια φεύγουν γελαστά και γ

Το βλέμμα μου διασταυρώθηκε με το δικό του, το χαμόγελο μιλούσε μα εγώ δεν κατάλαβα, το κεφάλι έσκυψε και πήρε και την ζωή μου μαζί του! Αυτό ήταν, αυτή είναι η μόνη αλήθεια, ελεύθερη δεν διαπραγματεύεται με καμμιά ηλικία, μην την κατηγορείτε, μην την αδικείτε, η Σταύρωση, ο Θάνατος, η Ανάσταση! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Γιώργος Ηρακλέους Αγαπήσαμε την αγάπη γιατί κοιμόμαστε με την αλήθεια μαξιλάρι τότε, το ψέμα το τρώγαμε γιατί δεν είχε δηλητήριο μέσα, τότε... Η αγάπη είχε μόνο μια λαχτάρα την αύρα της ματιάς, με τα μάτια τότε... Τρώγαμε μέσα από το ίδιο πιάτο γιατί έτσι δηλώνατε την αγάπη, τότε, το χέρι με το χέρι σφικτά περπατούσαμε, τα μάτια έλαμπαν τα χείλη δειλά, λίγα μαρτυρούσαν δεν ακουμπούσαν, υπομονή σκέφτονταν, τότε, αλλιώτικα όλα το νόημα γλυκό, αληθινό, η αγάπη δήλωνε περήφανη

Σκέψεις... εικόνες, εικόνες χωρίς να περπατούν, δρόμοι που δεν τους προσπέρασα, φωτογραφίες παντού, θάλασσες παράλυτες, βουνά και δένδρα με άπνοια, ρυάκια , ποτάμια με νερό θολό, εικόνες που κρατάμε φυλακτό εκεί σπείραμε και θερίσαμε, εκεί αγκαλιάσαμε τις λέξεις, όμορφα , όμορφες περιηγήσεις στιγμές που δεν θα ξανά φορεθούν, είδαμε, ζήσαμε, ίσως να αισθάνονται κι άλλοι άνθρωποι έτσι, ίσως πάλι εγώ να σκέφτομαι με αυτό τον τρόπο, απλά τις ανάπνευσα, τις αγκάλιασα, με έζησαν,

Η ζωή μια δοξασία με υπομονή και αισιοδοξία, ανέλπιστες ελπίδες μέσα στου κόσμου τις προσδοκίες, Όνειρα χωρίς ακτή πελαγομένα μικρά θαύματα που σώζουν την ημέρα, Ευχές από καρδιάς που ανασταίνουν πρόσωπα χαρούμενα ανάσα παίρνουν, ο κόσμος έξω, γδέρνει γη και ουρανό ζει χωρίς όρια δεν έχει αναπαμό, η ζωή μια δοξασία έχει ο Θεός υπομονή, χαρίζει ευκαιρία! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Του μήνα Μάη παράθυρα ανοίγεις με σύννεφα, βροχές οι πόρτες κλείνουν, ο ήλιος σκύβει κάθε εποχή γεννά δικές της σκιές, Μάη, δώσε στην Άνοιξη, κατάνυξη, ορμή μην την αφήνεις να σκορπιστεί, χάρισε φως και ευωδιές δώσε σκοπό με ένα ηλιόφωτο ουρανό! Ξάπλωσε στου κάμπου τις ομορφιές ντύσε ελπίδας χελιδονιών φωλιές. ας αρμενίσουν βαρκούλες όμορφες χρωματιστές, στο ταξίδι σου Μάη τα λούλουδα ηλιοανθίζουν, παντού ομορφιές, τα μάτια άνοιξε και με όρθια την πλάτη τραγούδησε νότες ν'

Ξέρει να κρύβει μυστικά έμαθε πως να διαχειρίζεται την πραγματική του συχνότητα ... Ακούει να τον κρίνουν αυστηρά, κάποιες φορές τον αποκαλούν αδιάφορο, ασυνεπή, έχασε την ταυτότητα του. Ο Θεός κρατάει το ευλογημένο ραβδί του, κανένας άλλος, οι άνθρωποι κάτω θυμώνουν, διαπληκτίζονται μεταξύ τους γιατί ο αίθριος καιρός, η ζεστή θερμοκρασία πάγωσαν το πρόγραμμα τους, όλα τους φταίνε, όλα αναποδογυρίζουν το πρόγραμμα τους, ο ουρανός ήρεμος αφήνεται, στην αλλαγή, η θάλασσα αλλάζε

Άραγε η ζωή είναι άπονη ; Οι άνθρωποι; Ναι! Με συνείδηση φτωχή, ορφανή, δεν ρώτησαν, δεν ρωτούν. Ας είναι, δεν στήνουν αγάλματα πια, δεν τα στεφανώνουν, Οι ήρωες με συνείδηση αξιώθηκαν από τον Θεό και πέθαναν ήρωες με ψηλά το κεφάλι, για την Πατρίδα αλλά και για τον λαό της! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Πενταδάκτυλε Καλημέρα, σε ατενίζω τώρα, πίσω από την χούφτα σου βλέπω ένα μακρύ σύννεφο κεντημένο σαν μια κουρτίνα που την τράβηξες εσύ, γιατί σήμερα θέλεις να βλέπεις μόνο το άλλο μισό της Πατρίδας σου, καλά έκανες, αξίζει να νιώσεις λίγο πιο ελαφριά την ψυχή σου! Καλή αντάμωση βουνό μου Πενταδάκτυλε. Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Άνοιξη πολυτάλαντη αέρινη φευγάτη, αμυγδαλιές χωρίς φωνή... μας γύρισες την πλάτη! Δεν φταις εσύ δεν φταίμε εμείς, ούτε η θεία πλάση. Θεός αγάπη ευλόγησε ομως ιός επλάστη! Νιώθεις μονάχη, σιωπηλή οι κάμποι σώπασαν κι αυτοί Άνοιξη που δεν άνοιξες ακόμα τα φτερά σου.. Ούτε και χάδι ανθρώπινο άγγιξε τα μαλλιά σου... Μην παρατάς το βλέμμα σου τα μάτια σου ανθίζουν ρέουν αγάπης όνειρα, χελιδονιών φωνούλες, όλα μαζί σου καρτερούν.. ελπίδες πλημμυρίζουν! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

χρόνια χρυσά, αξέχαστα που τα αστέρια κατέβαιναν στην γη και η ανατολή έβγαινε με λευκές σελίδες και τις γεμίζαμε με της μέρας την αγνότητα, τα χρόνια εκείνα ο φόβος ζούσε πολύ μακριά, έξω από τον κόσμο μας, όταν ακούγαμε την καμπάνα της εκκλησίας να παίζει χαρμόσυνα τρέχαμε να δούμε την νύμφη, όταν κτυπούσε πένθιμα η καμπάνα δεν βγαίναμε έξω, Όλες οι εποχές είχαν το δικό τους πηγάδι ,όμορφο με πέτρα φτιαγμένο, βαθύ με καθαρό νερό, εκείνα τα χρόνια η νύχτα δεν φοβόταν, κοιμότ

Με συγκινούν οι γιορτές των μαθητών, με αισθήματα γλυκόπικρα η σημερινή γιορτή της 25ης Μαρτίου ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ή ΘΑΝΑΤΟΣ. Άκρα του τάφου η σιωπή στους κάμπους ξεδιπλώνει, κι η μάνα γονατά, προσεύχεται τον γιο της περιμένει. Έλληνες, στην λάμψη της ανατολής, στης δύσης το φεγγάρι είστε αετοί ολόλαμπροι, και γιασεμιά ευωδιαστά της νίκης και της λευτεριάς! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Τι κι αν οι κάμποι γέμισαν μαργαρίτες, παπαρούνες, κρινάκια, λαλέδες, τι κι αν γεμίζεις την ποδιά σου άνθρωπε με κλωνιά αμυγδαλιάς... Το κρύο σε αγγίζει, οι βροχές δυνατές σε κρατάνε αιχμάλωτο, το κρύο σε ντύνει ξανά με ρούχα ζεστά, ο ουρανός συνεχώς ξεδιπλώνει τις δύο εποχές! Κράτησε ουρανέ μου ακόμα λίγο την ομορφιά της καταιγίδας σου, και ρίξε σταγόνες δυνατές να γεμίσουν τα φράγματα, για να ξεδιψάσει η γη και το νερό να ζωντανέψει την ροή του. Κρύψε τον ήλιο και τις ζεστ

Ποίηση, ένα πηγάδι στεγνό, μισοάδειο, γεμάτο, η πένα της ψυχής γράφει, ελευθερώνει, αγγίζει τον ουρανό, την Θάλασσα, τις κορυφές, λίγες οι φορές που πατάει στη γη! η ποίηση δεν έχει στέγη, οι στίχοι της που ρέουν από το πουθενά αλλά και από παντού του κόσμου τούτου είναι όλη της η περιουσία! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹