Ξέρει να κρύβει μυστικά έμαθε πως να διαχειρίζεται την πραγματική του συχνότητα ... Ακούει να τον κρίνουν αυστηρά, κάποιες φορές τον αποκαλούν αδιάφορο, ασυνεπή, έχασε την ταυτότητα του. Ο Θεός κρατάει το ευλογημένο ραβδί του, κανένας άλλος, οι άνθρωποι κάτω θυμώνουν, διαπληκτίζονται μεταξύ τους γιατί ο αίθριος καιρός, η ζεστή θερμοκρασία πάγωσαν το πρόγραμμα τους, όλα τους φταίνε, όλα αναποδογυρίζουν το πρόγραμμα τους, ο ουρανός ήρεμος αφήνεται, στην αλλαγή, η θάλασσα αλλάζε

Άραγε η ζωή είναι άπονη ; Οι άνθρωποι; Ναι! Με συνείδηση φτωχή, ορφανή, δεν ρώτησαν, δεν ρωτούν. Ας είναι, δεν στήνουν αγάλματα πια, δεν τα στεφανώνουν, Οι ήρωες με συνείδηση αξιώθηκαν από τον Θεό και πέθαναν ήρωες με ψηλά το κεφάλι, για την Πατρίδα αλλά και για τον λαό της! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Πενταδάκτυλε Καλημέρα, σε ατενίζω τώρα, πίσω από την χούφτα σου βλέπω ένα μακρύ σύννεφο κεντημένο σαν μια κουρτίνα που την τράβηξες εσύ, γιατί σήμερα θέλεις να βλέπεις μόνο το άλλο μισό της Πατρίδας σου, καλά έκανες, αξίζει να νιώσεις λίγο πιο ελαφριά την ψυχή σου! Καλή αντάμωση βουνό μου Πενταδάκτυλε. Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Άνοιξη πολυτάλαντη αέρινη φευγάτη, αμυγδαλιές χωρίς φωνή... μας γύρισες την πλάτη! Δεν φταις εσύ δεν φταίμε εμείς, ούτε η θεία πλάση. Θεός αγάπη ευλόγησε ομως ιός επλάστη! Νιώθεις μονάχη, σιωπηλή οι κάμποι σώπασαν κι αυτοί Άνοιξη που δεν άνοιξες ακόμα τα φτερά σου.. Ούτε και χάδι ανθρώπινο άγγιξε τα μαλλιά σου... Μην παρατάς το βλέμμα σου τα μάτια σου ανθίζουν ρέουν αγάπης όνειρα, χελιδονιών φωνούλες, όλα μαζί σου καρτερούν.. ελπίδες πλημμυρίζουν! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

χρόνια χρυσά, αξέχαστα που τα αστέρια κατέβαιναν στην γη και η ανατολή έβγαινε με λευκές σελίδες και τις γεμίζαμε με της μέρας την αγνότητα, τα χρόνια εκείνα ο φόβος ζούσε πολύ μακριά, έξω από τον κόσμο μας, όταν ακούγαμε την καμπάνα της εκκλησίας να παίζει χαρμόσυνα τρέχαμε να δούμε την νύμφη, όταν κτυπούσε πένθιμα η καμπάνα δεν βγαίναμε έξω, Όλες οι εποχές είχαν το δικό τους πηγάδι ,όμορφο με πέτρα φτιαγμένο, βαθύ με καθαρό νερό, εκείνα τα χρόνια η νύχτα δεν φοβόταν, κοιμότ

Με συγκινούν οι γιορτές των μαθητών, με αισθήματα γλυκόπικρα η σημερινή γιορτή της 25ης Μαρτίου ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ή ΘΑΝΑΤΟΣ. Άκρα του τάφου η σιωπή στους κάμπους ξεδιπλώνει, κι η μάνα γονατά, προσεύχεται τον γιο της περιμένει. Έλληνες, στην λάμψη της ανατολής, στης δύσης το φεγγάρι είστε αετοί ολόλαμπροι, και γιασεμιά ευωδιαστά της νίκης και της λευτεριάς! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Τι κι αν οι κάμποι γέμισαν μαργαρίτες, παπαρούνες, κρινάκια, λαλέδες, τι κι αν γεμίζεις την ποδιά σου άνθρωπε με κλωνιά αμυγδαλιάς... Το κρύο σε αγγίζει, οι βροχές δυνατές σε κρατάνε αιχμάλωτο, το κρύο σε ντύνει ξανά με ρούχα ζεστά, ο ουρανός συνεχώς ξεδιπλώνει τις δύο εποχές! Κράτησε ουρανέ μου ακόμα λίγο την ομορφιά της καταιγίδας σου, και ρίξε σταγόνες δυνατές να γεμίσουν τα φράγματα, για να ξεδιψάσει η γη και το νερό να ζωντανέψει την ροή του. Κρύψε τον ήλιο και τις ζεστ

Ποίηση, ένα πηγάδι στεγνό, μισοάδειο, γεμάτο, η πένα της ψυχής γράφει, ελευθερώνει, αγγίζει τον ουρανό, την Θάλασσα, τις κορυφές, λίγες οι φορές που πατάει στη γη! η ποίηση δεν έχει στέγη, οι στίχοι της που ρέουν από το πουθενά αλλά και από παντού του κόσμου τούτου είναι όλη της η περιουσία! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Μπήκες απο λάθος πόρτα, φτιαγμένη από μπετόν, γεμάτη από συνθήματα ανορθόγραφα, μπήκες... ντυμένη με ένα φόρεμα μακρύ, τσαλακωμένο, μισοβρεγμένο, άχρωμο, με δύο διαφορετικές γόβες. Άνοιξη, σκόνταψες και κτύπησες στα πόδια μόλις μπήκες, σε παρέσυρε το πλήθος που απλά κραύγαζε, δεν έγινες αντιληπτή, βρήκες ένα κορμό δένδρου, και κάθησες ακόμα εκεί βρίσκεσαι, και περιμένεις, κάνεις δυο με τέσσερα βήματα, όταν ο ήλιος βυθιστεί λίγο στα μάτια σου, έχεις ακόμη χρόνο ζωής, οι αμυ

Έτσι ξαφνικά ενώ πατούσαμε στην γη βρεθήκαμε μετέωροι! Έτσι ξαφνικά μια αόρατη ανέλπιστη εμφάνιση ιού με σχήμα κορώνας βγήκε περίπατο με το "κεφάλι ψηλά". Αφήνει τα αχνάρια του σε όλη την υφήλιο, αχνάρια που στην πορεία αντιστέκονται, μεταλλάσσονται, εξελίσσονται με ταχύτητα, "παράνομος" ο ιός, όμως μόνιμος κάτοικος της γης, Έχει για όλους ο Θεός! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Δεν θα σε ρωτήσουν την ομάδα αίματος αφού αίμα δεν έχεις, τα φρικιαστικά εγκλήματα στο πέρασμα σου, τον ξεριζωμό της ανθρωπότητας την τραγική σου πορεία καθορίζουν, κατευθύνουν ανθρώπινα μυαλά. Σταμάτα να σηκώνεις το άσχημο σου πρόσωπο στην βία και στον θάνατο αθώων ανθρώπων σε οδηγούν στην δόξα της παράνοιας, σε παραπλανούν, σου χαρίζουν δώρα σκότους, σου βάζουν το όπλο στον κρόταφο για να ξεριζώνεις ζωές, να βλέπεις την αθωότητα με γουρλωμένα ματάκια, δεν πρόκειται να β

Άνθρωπε, ζήσε καλύτερα εσύ στον κόσμο σου και άφησε τους άλλους να ζουν μέσα στον δικό τους κόσμο, μην απομακρύνεσαι από τις μέρες σου, αλλά και ούτε από τις νύχτες σου, ο καθρέφτης της ψυχής σου είσαι εσύ, μην τον ξεπλένεις κάθε και λίγο, είναι ο καθρέφτης σου, έχει τα φτερά τα δικά σου, μην αγγίξεις τον καθρέφτη του άλλου, γιατί τάχα τον ξεχώρισες, γιατί ένιωσες πως είναι "άγιος" άνθρωπος, είναι καύσωνας και παγετώνας μαζί! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Φωτογραφία Μαρία Μαρμαρά 🌹 Πόση θάλασσα έζησες... Πόση θάλασσα θυμωμένη σου έπνιξε τα όνειρα άδειασε τις ελπίδες σου! Νέα κορη που γεννήθηκες και μεγάλωσες στην γη σου, έγινες γυναίκα... τώρα μεσήλικη! Κάθεσαι στην εξώπορτα.. το βλέμμα στην αυλή σου.. όλη σου η περιουσία! Πόσο όμορφη είναι.. πόση χαρά με γεμίζει.. πόσο έντονα μυρίζουν τα ματσικόρυδα μου! μονολογεί.. Σηκώνεται και κόβει δύο... τα μυρίζει και τα μάτια της μιλούν! σήμερα γιορτάζεις... υποκλίνομαι σε σένα γυναί

Μην λυπάσαι, η Άνοιξη μπήκε, δεν τσούγκρισε όμως ακόμα το λουλουδένιο ποτήρι της, κάθε τόσο γουρλώνει τα μάτια της και αδημονεί πότε θα καθήσει στο θρόνο, να πάρει το ντέφι για να διαλαλήσει την όμορφη πραμάτεια της. - Μείνε ακόμα λίγο Χειμώνα, κράτησε με στους ώμους σου, η ψυχή σου είναι λευκή, καθαρή σαν το χιόνι, σε αγαπώ Χειμώνα, γεννήθηκα την πρώτη μέρα που μπήκες, σε βλέπω που φεύγεις σιγά σιγά, και λιώνω όπως λιώνει το χιόνι σου. Τροχός είναι η ζωή, θα ξανάρθεις! (Απο

Το λιβάνι, το χρυσό και τη σμύρνα τα αφήσαμε δώρα στην ευσπλαχνία που γεννήθηκε και την δίδαξε στους λαούς, έγινε ναός. Οι άνθρωποι που πίστεψαν και έκλαψαν γι' αυτήν, την ακολούθησαν και σαν αστέρι φωτεινό κάλυψε τα πρόσωπα τους! Πώς επιστρέφεις την αγάπη; με αγάπη, γιατί δεν έχει άλλη επιλογή... Φύτεψε ένα δένδρο, φύτεψε μια ρίζα που δεν μάρανε, διέσχισε μια θάλασσα, ανέβα στην κορφή ενός βουνού, η αρχοντιά της αγάπης, το φύσημα της , το πιστεύω της, η ελευθερία της, ενας

Μόλις χαράξει η μέρα απλώνεται και ανθίζει ξανά, το πρόσωπο της ήρεμο καλεί τα μάτια του κόσμου να βάλουν την ζυγαριά της παρουσίας τους. Το χάραμα είναι αλώβητο, η μέρα υπόσχεται, το φως απλώνεται καθάριο, ο φλεβάρης κρατά στην τσέπη του βροχές και χιόνια, η μέρα του μεγάλωσε νιώθω απέραντη ευγνωμοσύνη, το γνωρίζει, η ψυχή του χειμώνα συνεχίζει να διεκδικεί τη σίγουρη παρουσία με την γνώση, ότι η Άνοιξη δεν έχει ανοίξει ακόμα τα χαρτιά της. Κι αν άνθισαν οι αμυγδαλιές προλαλ

Η μνήμη τσακίζει ουρανούς, κόβει τις Θάλασσες στα δύο, ρίχνει το χιόνι στα βουνά για να ροδίσει το αντίο. Δεν θέλει να τιμά νεκρούς κουράστηκε και λύγισε, ζητά δυο μάτια μελισσιά να την κοιτάξουν πιο βαθιά. Το πιο μακρύ ταξίδι της εσύ, πάντα είσαι εσύ, εκεί που υφαίνει η ζωή με πίστη την ανατολή, Ο χρόνος είναι μόνος, είναι φευγάτος, γεμίζει τις φλέβες του άδεια φωλιά, πολλές οι πληγές και οι φωνές, γονατιστή ζητά ένα κάμπο να απλώσει πάνω τις ψυχές. Ο Σεφέρης γράφει "Η ζωή

Ένα δένδρο, ένα φεγγάρι, σύντροφοι στον δρόμο της υπομονής, αρκούν στον άνθρωπο! Ζούμε στα χρόνια που σκύβουν την ψυχή και γερνούν την καρδιά μας, ένα δένδρο, ένα φεγγάρι, να πλαγιάσει ο άνθρωπος, να ξεκουράσει την ελπίδα του, από την απανωτή καταχνιά της καθημερινότητας. Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Ίσως μας ακούσει, όλα φαντάζουν αποκαρδιωτικά, όλα φωνάζουν και οι φωνές ακραίες δίνουν χαστούκια δυνατά. Λιμνάζοντα νερά το παρόν, το αύριο, βρυχάται ο ουρανός, πνίγεται ο βυθός, η μνήμη της γης ξεσπά σηκώνει όπλο την γροθιά. Η ευσπλαχνία σου Κύριε, να αδράξει το μίσος ως ποιητής ουρανού και γης να απαγγείλεις στίχους να σε ακούσει το πλήθος, να κτιστούν φωλιές αγάπης χελιδόνια να πετάξουν, να διδάξουν, να δοξάσουν το επί γης ειρήνη! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Όλα σιωπηλά, κάθε σπίτι κι ένας καημός, κάθε καημός και δίκτυ είναι η ζωή ανατολή μαζί κι ένα ταξίδι, χωρίς τον άνεμο, χωρίς τον ήλιο, να βλέπει θάλασσα να αναστενάζει, να νοσταλγεί λίγη ειρήνη, να αγκαλιάζει λίγη αγάπη! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹