Τι νύχτες και αυτές που δεν λένε και μια φορά έστω να βγάλουν τα μαύρα ρούχα και να ντυθούν με άσπρα, τι νύχτες είστε, που κρύβεστε πίσω από την πόρτα λες και είστε μικρά παιδιά που είναι οι νύχτες της αγάπης που έστρωνε το τραπέζι, και του πουλιού το γάλα είχε, με τα ποτήρια από χαρά να πίνουν εις υγείαν της ζωής, τα χαμόγελα πλατιά με χείλη δροσερά, τα μάτια έλαμπαν σαν αστέρια, δεν πειράζει όμως, αν σκεφτείς με τα μάτια της ψυχής θα δεις ότι η ζωή φοράει και τα καλά της

Οι έγνοιες κάθονται σταυροπόδι κάτω απο τη σιγανή βροχή, μπλέκουν, ξεμπλέκουν της καρδιάς το χτυποκάρδια. Ας είναι, κάποιες φεύγουν, πετάνε μακριά χωρις γυρισμό, έρχονται όμως άλλες κι άλλες. Πως αλλιώς η ανατολή θα ανάτελλε μετά απο κάθε ηλιοβασίλεμα, πώς η ζωή αλλιώς θα σταυροκοπιόταν μετά απο κάθε έγνοια που θα έπαιρνε τον δρόμο της! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Ένα πλατύ χαμόγελο είσαι, γλυκύτατο, φωτεινό, αγέραστο, αμόλυντο, δύο μάτια, το ένα γαλάζιο, το άλλο βαθύ μπλε, δύο μαγνήτες που το ένα φιλάει το σταυρό και το άλλο φυλάει την ιστορία της, Αθήνα Πόλη, κάτω από την Ακρόπολη, δρόμοι με τσέπες γεμάτες χρώματα και αρώματα, δρομάκια με τσέπες άδειες, πρόσωπα χλωμά, στόματα να πεινούν, Αυτόφωτη πόλη με εκκλησίες Αγίων, καντήλια, κεριά , τάματα από χρυσό και ασήμι, όλα αναμμένα με προσευχή και πίστη, ο Πολιτισμός, διαδρομές χωρίς

Ζωή τι κάνεις; πως νιώθεις; μήπως ζορίζεσαι και δεν μιλάς; με κοιτάζω και το βλέμμα ασήκωτο, στενάχωρα το ξέρω, λιγόστεψε ο αέρας, κάπου ο χρόνος της μνήμης με ξέχασε για λίγο, να σε κοιτάξω κατάματα θέλω, πάρε τα βήματα μου να πάρω τα δικά σου, να κόψουμε λίγο γιασεμί για τον δρόμο, ζωή μείνε μαζί μου! μαζί στην ανηφόρα, μαζί στην κατηφόρα! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Λίγη λύτρωση, τι να τις κάνω τις αναμνήσεις, γιατί να πλέκονται στη σκέψη και να τις ντύνω με όμορφα ρούχα καινούργια και να περπατούν μπροστά από τα μάτια μου! Το σήμερα ζω, το σήμερα ζήσε, αφήνω λίγο τα παράθυρα της ψυχής και της μνήμης ανοικτά για να μπαίνει η δροσιά τους, όμως η κάθε μέρα που ανοίγει την πόρτα της ένας νέος ήλιος θα μπει με άλλα μάτια ζωής, ίσως με χαμόγελο πιο καθαρό φως ευλογίας. Το σήμερα ζήσε, το σήμερα ζω, ο χρόνος είναι ο πιο κερδισμένος, δεν νιώθε

Αιντε Χειμώνα μίλα, φώναξε, θύμωσε επιτέλους, βγάλε τα εσώψυχα σου, πες τις αλήθειες, θα νιώσεις πιο ελαφρύς, Εσύ δεν έχεις φόβο να πνιγείς, κι εγώ μαζί σου, ο πνιγμένος τι έχει να φοβηθεί, πόσο οι ψυχές μας αγγίζει η μία την άλλη, ζεστές αφήνονται στο έλεος του χιονιού στις βουνοκορφές. Ο Γολγοθάς στα κάτασπρα ντυμένος, δεν μας φοβίζει, εκεί κρεμάμε όλους τους σταυρούς μας μικρούς και μεγάλους, εκεί γονατίζουμε και ζητούμε συγχώρεση, εκεί η εξομολόγηση αγγίζει τα σύννεφα, κά

Οι ψυχές γονατιστές, η Παναγία παρακαλούσε τον γιο της, η Αγία Τριάδα προσευχή και τάμα, οι Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλας και Ειρήνη να δένουν προσευχές, να σταυρώνουν το μικρό σώμα του παιδιού, εμείς δεν είμαστε εκεί, απαγορεύεται μας είπαν οι γιατροί, Η ζωή του κρεμόταν από μια χρυσή κλωστή, χρυσό, λιβάνι και σμύρνη, τα δώρα στο Άγιο βρέφος από τους 3 Μάγους, θα ζήσει μας είπαν! Και τα δάκρυα ανακούφισης έτρεχαν και έπαιρναν τις χρυσές κλωστές που ο Θεός τις άπλωσε στο σώμα το γι

Αν την ντύσεις ζεστά θα έρθει να κουρνιάσει μέσα στη ψυχή σου, αν την καλέσεις με φωνή γλυκιά θα έρθει τρέχοντας, να κοιταχτείτε αντικρυστά και ο ήλιος θα δύσει, αν βγεις μέσα στο χιονιά και την ψάχνεις θα σε βρει αυτή πρώτη, αν χάθηκες μέσα στα μονοπάτια της φύσης, προχώρα , εκεί που ακούς νερά να τρέχουν, εκεί θα την βρεις, αν περπατήσεις στην ακτή, βουτήξεις μέσα στην θάλασσα, σε παρασύρει στα βαθιά θα σε σώσει, αν σε φωνάξει την ανατολή πήγαινε, πάρτην από το χέρι και

Ερωτοτροπούν οι καρδιές, κάτω από σκισμένα φεγγάρια και παγωμένα αστέρια, ερωτοτροπούν οι καρδιές κάτω από δέντρα γυμνά, μέσα σε κάμπους που δεν ήπιαν νερό και ξεράθηκαν, κι ύστερα κλαίνε, κι ύστερα πονάνε, ρέει η πίκρα στα ρυάκια της σιωπής ο δυνατός αέρας γκρεμίζει την δόξα του έρωτα, όμως οι καρδιές θα συνεχίσουν να ερωτεύονται, θα κτυπούν οι κτύποι σαν καμπάνες από φως και χαρά, θα σηκώνουν τις άγκυρες και θα βάζουν πλώρη για άγνωστους προορισμούς, λίγοι θα καταφέρουν

Σβήνω τα χρωματιστά φωτάκια σε σχήμα αστεράκια στον χάρτη των ματιών μου, αφήνω μόνο τα άσπρα σε σχήμα μπαλίτσες χιονιού! Υφαίνει ο μήνας την γέννηση του Σωτήρος, ράβουν τ' αστέρια με χρυσή κλωστή, το μεγάλο φωτεινό αστέρι που θα λάμψει πάνω στην Φάτνη της αγάπης, βαδίζουμε καθ' οδόν προς την αυγή της ελπίδας! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Αύριο θα πάρω τα βουνά και τα όρη, θα περπατήσω μέσα στο κρύο, στα μονοπάτια της φύσης, θα αγγίξω το χώμα, θα το κάνω βόλους και θα τους ρίξω στα μικρά ρυάκια , η φύση θα μυρίζει έντονες ευωδιές , αύριο όλα θα μοιάζουν αλλιώτικα, θα φορεθεί η ψυχή με το χρώμα που της πηγαινει, θα φανεί στον ουρανό το δικό μου αστέρι για να χαιρετήσει και να ευχηθεί την πρώτη μέρα του μήνα Δεκέμβρη, θα ανταλλάξουμε δώρα αγάπης! Το ψυχρό αεράκι θα χαϊδέψει το πρόσωπο, θα το καθαρίσει από τις

Λέξεις, ρήματα, επίθετα πίνουν κρασί της ψυχής, μεθούν, φωτίζονται της αλήθειας γίνονται στίχοι, γράφονται και ένα ποιήμα ανθίζει, μπορεί να κλαίει, να γελάει, να σκύβει ή να ψηλώνει τα χέρια ψηλά! ένα ποιήμα ανθίζει και η ψυχή αναπνέει και η καρδιά ήρεμα. Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Η αγάπη παραμένει εδώ και καιρό στα αζήτητα, η ψυχή βαραίνει και περπατάει με μπαστούνι, η καρδιά ασήκωτη πετάει σκουπίδια που μάζεψε μέσα από τα μπαλωμένα χρόνια. Ολα τα παράπονα γυρεύουν μια βαρκούλα να ταξιδέψουν χωρίς ανέμους, να ξεκουραστούν, να κοιμηθούν και σαν ξυπνήσουν να πετάξουν τα ρούχα που σκίστηκαν, που κόλλησαν στο σώμα όταν η σκόνη του θυμού το έπνιγε. Τα μάτια θα επιστρέψουν εκεί που έβλεπαν πάντα ένα φως ελπίδας, ένα φωτεινό αστέρι που οδηγούσε στη γέννηση

Μαγνήτης η νύχτα με αγαπά... Μου στρώνει το τραπέζι με σκέψεις και λόγια βαθιά... Με αγκαλιάζει με μια ζεστή γαλάζια κουβέρτα και μαζί ανοίγουμε τις καρδιές μας στον Μεγαλουργό... Και μαζί γράψουμε στίχους λαμπερούς αλλά και σκοτεινούς... Αυτή είναι η ζωή μου ψιθυρίζει στο αυτί.. Ναι αυτή είναι χωρίς κανένα ψεγάδι.. Την νιώθω την νύχτα .... Κολλάει πάνω στο πετσί μου... Με χαλαρώνει... Την αγκαλιάζω χωρίς ενοχές... Έχει απλότητα και ηρεμία... Ανάβει κεριά στίχους στην ψυχή μο

Φωτογραφία:Γιώργος Ηρακλέους Μίλα της, η αλήθεια δεν μεταναστεύει ποτέ, η αλήθεια πλέει σε κάθε καθαρή επιφάνεια των ματιών, αν προσπαθήσει κάποιος να την φυγαδεύσει, θα γλιστρήσει, θα πετάξει ψηλά θα γίνει μια Πανσέληνος που ακόμα και στο χάραμα θα ορθώνει το κορμί της, με το πρόσωπο να λάμπει η αλήθεια. Θηλυκιά διαίσθηση, μια ψυχή που μάχεται και αντιστέκεται στο ψέμα, κρατάει τη σημαία της, με όλα τα γήινα χρώματα, όταν την ξεσκίσουν, από θαύμα σηκώνεται ξανά, την πετροβολ

Δάκρυα έρχονται βροχή στα μάτια νύχτα μέρα. Μια θλίψη σκίζει το κορμί κι η μοναξιά πυκνώνει Ένα πουλί σπαθίφτερο κάθεται πάρα πέρα Έχει το βλέμμα σκυθρωπό στα μάτια με καρφώνει Μου λέει μ' άηχη φωνή να έχω αντιστάσεις Σαν το θεριό να πολεμώ τις στάλες να τινάζω Στ' άλογο της προσμονής να γίνω αναβάτης Φώτα να ρίχνω σαν βροχή στο μέλλον να καλπάζω R Θα ρίξω απόψ'' ένα χορό στου σύννεφου την άκρη κι όλου του κόσμου την βροχή θα βάλω στο τσεπάκι Δεν με τρομάζεις βρε ζωή σε παίρ

Να ελπίζω, να ελπίζεις, να ελπίζουμε. Ελπίζω σε μια καλύτερη μέρα, με μια συμφιλίωση με εμένα, και βροχή συγνώμης με τον εαυτό μου, δεν ξέρω αν η ελπίδα με αγαπά ή με τιμωρεί, έχεις φορές που σφίγγει το χέρι μου, τις πιο πολλές φορές όμως δεν με αγγίζει καθόλου. Ελπίζω ψυχή μου, αν ελπίζεις και εσύ, αν καθαρίσεις την μούχλα που σκέπασε τα μάτια, αν τα σάπια κατακάθια που έδωσαν κάποιοι ανώνυμοι, τα πετάξεις μέσα στης λάσπης τα λασπόνερα, μαζί ελπίζουμε ψυχή μου. θα ξεμπαρκάρ

θυμάμαι τις γελαστές ώρες στα μονοπάτια της φύσης, τα χάχανα τα δυνατά, θυμάμαι μικρές που τα αδύνατα κορμάκια μας λίκνιζαν και χόρευαν στου κ. Μελή την Ταβέρνα στο Τρόοδος... Τα χαμόγελα πλατιά θορυβούσαν παντού, κρατούσαν μαντήλια άσπρα και ανέμιζαν περήφανα, μεγαλώσαμε σιγα σιγά, με τα χέρια ηλιόδωρα, πρόσωπα κολλαριστά της αγάπης, περπατήσαμε ξανά και ξανά της φύσης την πρόσκληση και του Θεού τ' ακοίμητα πράσινα δένδρα, δεν έθαψα ποτέ αυτή την αγάπη της φύσης, του βουνού

Εσύ κοίταζε για κοχύλια στην άμμο, εγώ θα βουτήξω στην θάλασσα να κολυμπήσω βαθιά , ίσως ξεπλύνω την μόνιμη σκέψη της ακτής και απλώσω την ελπίδα μου στο πέλαγος, δεν θέλω τη σκιά κανενός! Κατερίνα Ηρακλέους 💦

Η νύχτα άναψε το φως της, τα φράγματα ξεχείλισαν από νερό, οι ποταμοί γέμισαν νούφαρα τι ομορφιά! οι καταρράκτες πήραν χρυσό και ασημί...