Οι καλοκαιρινές Τρίτες

Όταν ήμουν παιδί,

οι καλοκαιρινές Τρίτες

ήταν γεμάτες προσμονή.

Καθόμουν στη βεράντα,

που την έκαιγε ο καυτός ήλιος,

και με ανυπόμονο χτυποκάρδι,

αδημονούσα ν’ ακούσω το βουητό

και να δω να ξεπροβάλλει,

στη βαθιόστρατα,

αγκομαχώντας, το λεωφορείο.

Κι όταν φαινόταν,

πεταγόμουν πάνω

κι αντίκριζα τον μπαμπά μου

να κατεβαίνει με τα χέρια

γεμάτα σακούλες,

καλούδια από το βδομαδιάτικο παζάρι.

Μα εκείνο που με μάγευε

ήταν τα παραμύθια

Γι’ αυτά ανυπομονούσα.

Έκοβα τα κολλημένα,

ασπρόμαυρα φύλλα

με τρεμάμενα χέρια,

κι άρχιζα να τα διαβάζω,

ταξιδεύοντας σε μαγικούς τόπους.

Και άλλοτε μαγευόμουν απ’ τις εικόνες,

τις πολύχρωμες και ονειρικές.

Έπλαθα τότε στο μυαλό μου

τη δική μου μοναδική ιστορία

κι ύστερα το διάβαζα

συγκρίνοντάς το με το δικό μου.

Υπέροχες Τρίτες, αγαπημένες,

καυτές, παραμυθένιες, μαγικές,

γεμάτες όνειρα και φαντασία.

Νίκη Μαντζαβίνου 🌹