ΒΥΘΟΣ η ΒΑΘΗ

H θάλασσα δε σε αγαπά

Δε σε συγχωράει

Το φόρεμά σου αποφάσισε εν λευκώ,

να επιβιώσει δίχως φορεμένο το σώμα σου

Τα πυρακτωμένα μαλλιά σου,

τραβούσε ο μανιακός αγέρας, ολούθε

Προσπαθούσε να ξεριζώσει από πάνω σου,

την πυρκαγιά σου

Ήθελε να την πνίξει στη θάλασσα

Έπνιξε πρώτα το όνομά σου

Τα βράχια δειλά αυτοκτόνησαν

Η ακτή χάθηκε

Τα κύματα κουκούλωσαν την μέση σου

Το λευκό κόλλησε στο δέρμα

Τα γόνατά σου λύγισαν μπροστά,

στην θρησκευτική προσκόλληση του υφάσματος,

στο ανώνυμο σώμα σου

Αποκαλύφθηκε η πλάτη σου

Γέμισε αγριεμένα κύματα, σκούρα βαθιά θάλασσα

Το χέρι σου λεπτό ανθρωπινό,

βγήκε γυμνό από την πυρά των μαλλιών σου

Ακούμπησε τρυφερά τον λευκό λαιμό σου

Μετά γλίστρησε για να αφουγκραστεί,

τον κρυφό γδούπο της ζώσας καρδιάς

Δεν υπήρχε παλμός

Στο σώμα σου δεν χτύπαγε καρδιά

Μια θάλασσα χτυπούσε στη θέση της

Παφλασμός

Η θάλασσα έγινε εσύ

Ντύθηκε νύφη στα λευκά

Φόρεσε μαλλιά άλικα γιατί το πάθος,

η θάλασσα το ζωγραφίζει τραύμα

Δανείστηκε τη μέση, την πλάτη και τα χέρια σου

Επινόησε το λυγερό σου σώμα

Να αγαπήσει τον εαυτόν της, ήθελε

Ή έτσι τουλάχιστον είπαν τα κύματα

Τί κρίμα!

Αυτή έχει βυθό

Εσύ έχεις τα βάθη!

Άννα Κλαρίτη ❤️