Όταν ήμουν παιδί, οι καλοκαιρινές Τρίτες ήταν γεμάτες προσμονή. Καθόμουν στη βεράντα, που την έκαιγε ο καυτός ήλιος, και με ανυπόμονο χτυποκάρδι, αδημονούσα ν’ ακούσω το βουητό και να δω να ξεπροβάλλει, στη βαθιόστρατα, αγκομαχώντας, το λεωφορείο. Κι όταν φαινόταν, πεταγόμουν πάνω κι αντίκριζα τον μπαμπά μου να κατεβαίνει με τα χέρια γεμάτα σακούλες, καλούδια από το βδομαδιάτικο παζάρι. Μα εκείνο που με μάγευε ήταν τα παραμύθια Γι’ αυτά ανυπομονούσα. Έκοβα τα κολλημέν