Σεργιανούν οι σκέψεις απόψε μαγεμένες χάνονται, ονειρεύονται στις σιωπές στων αστεριών το χάιδεμα, μες σ ' άγνωστα μονοπάτια, στη μαγεία της νυχτιάς , στ ' ολόμπλαβά της θαύματα... Ω !!!!!! Θ ε έ μου, τούτη τη βραδυά ανοίγει η ψυχή φτερά στης φαντασίας την ευτυχία πετά ....χορεύοντας βάλς κάτω απ' την αστροφεγγιά με την Πανσέληνο να της χαμογελά ... σε λημέρια παραδεισένια που μοιάζουν ζωγραφιά. Τριανταφυλλιά Παπανδρέου 🌹

Χρόνια Πολλά Δημιουργικά στην υπέροχη σελίδα Λόγω Τιμής, που έκλεισε τα δυό της χρόνια. Μια υπέροχη σελίδα, που χτίστηκε με ζήλο, αγάπη, ειλικρίνεια, εκτίμηση, σεβασμό και συνεργασία. Τα θέματά της κοινωνικά, βιωματικά, αγάπης, έρωτα και όχι μόνο, στερεότυπα για να σπάσουμε και ν ' απελευθερωθούμε από δεσμά, σαν άνθρωποι, σαν κοινωνία και να χτίσουμε γέφυρες επικοινωνίας και ζωής. Το Λόγω Τιμής, στην τρυφερή του ηλικία, αγαπήθηκε από φίλους και μη που ταυτίστηκαν μαζί

Αρχίζει αχνά να ξημερώνει η μέρα με ευλάβεια πάλι καρτερεί, τ' αδύνατό του το βλέμμα, παντέρημο γέρικο σκαρί στ' ακροθαλάσσι αραγμένο με την ανάσα αρμυρή... Ν' αναρωτιέται άλλη φορά, σε πια ταξίδια αλλαργινά θα ταξιδέψει και τρέχουν απ ' τα μάτια του τα δάκρυα καυτά. Αχ , Άγκυρα είναι ο καυμός κι ο νους θαλασσοδέρνεται βουβός.... Θυμάται την αγέρωχη , την άφοβη ψυχή του , που μίλαγε.... με τις βροντές , τις θύελλες , τους τυφώνες , με τους σεισμούς , τους

Κι αν, σε άπατα βρέθηκα νερά άμαθη να κολυμπώ, δεν φοβήθηκα. Τα μάτια είχα ορθάνοιχτα στον κίνδυνο μπροστά, μονάχη να παλεύω, να σωθώ με μόνη μου βοήθεια, την βαθειά μου πίστη στο Θεό . Προσεύχομαι ... στο Θέλημά Του ευελπιστώ. Την δύσκολή μου ώρα, φωτίζεται ... η ψυχή μου σαν ήλιος, η απελπισία μου γίνεται ελπίδα, η ταραχή μου ηρεμία. Οι φόβοι μου.... Δύναμη , λύτρωση , αισιοδοξία . Απλώθηκαν ολούθε μου ... φεγγάρια μες την σκοτεινιά κι ολόκληρη στρατιά, απ' αστρα, αναμμένα

Νύχτα μου μεγάλη νύχτα μου πλατιά σε ικετεύω ... έλα μου απόψε κράτα μου συντροφιά. Έλα μου Ψιθυρισέ μου .... λόγια τρυφερά αγάπης κι έρωτα ξελόγιασέ με ... πάρε μου τα μυαλά. Έλα μου, θυμησέ μου τα παλιά ... μέτρησε, τους χτύπους της καρδιάς πλάνεψέ με, παιδεψέ με, πάρε με αγκαλιά. Έλα μου, διώξε μου τον πόνο μου λύτρωσέ με ... σβήσε το καυτό μου δάκρυ απ 'του ματιού την άκρη. Έλα μου, σ ' έχω απόψε τόσο ανάγκη λιώνω απ ' τον καημό δεν αντέχω άλλο, πάω να τρελαθώ... Κι εσύ

Πατέρα μου, Το περιβόλι της καρδιάς μου τράνεψε, άνθισε καρποφόρησε, γιατί με μεράκι τους σπόρους σου φύτεψες με υπομονή και να το ""ιδείς λαχταρούσες Όμως τι κρίμα , έφυγες πολύ νωρίς... μόλις που πρόλαβες να το ποτίσεις... δεν πρόκανες αλλο να το δεις καλέ μου πατέρα ούτε τη συγκομιδή του να χαρείς Θυμάμαι ..... την αγκαλιά σου μοσχοβολούσε τριαντάφυλλα και γιασεμιά.... οι ευχές σου μέσ ' απ ' τη καρδιά σου στα χείλη προσευχές μου , νότες μελωδικές στ ' αυτιά ... Μοσχοθ

Αχ... βάσανο που είν ' η αγάπη.... δεν μπορείς να κλείσεις μάτι ξάγρυπνους νους σου μένει σαν το φάρο στο σκοτάδι την αγάπη να προσμένει.. όλη μέρα , κάθε βράδυ. Η ματιά χαμένη στο αγνάντι μες στη ζέστη, μες τ ' αγιάζι ν' αργοκυλάει ....το δάκρυ. Αχ , Βάσανο που είν ' η αγάπη , Ποτέ δεν της χορταίνουμε ... τα τόσα θέλγητρά της... τον έρωτα , την αγκαλιά , τα τρυφερά τα χάδια της , τα ολόγλυκα φιλιά της κι όλα της ... τα καπρίτσια της ,τα χούγια της, τ ' αγκάθια της καρ

Είναι καιρός πια ν ' αρχίσω να ζω... Ότι δεν έζησα γιατί το άφηνα, να το ζήσω αργότερα. Περιβάλλω τώρα τον εαυτό μου με όμορφα πράγματα, που με κάνουν ευτυχισμένη. Αξίζω ψυχική ηρεμία, ευημερία, φροντίδα, ζεστασιά, Α υ τ ο α γ ά π η. Δεν φορτώνω τον εαυτό μου με προβλήματα, εγωισμούς, πόνο, θλίψη. Προσέχω την υγεία μου, ένα καφεδάκι με ηρεμία στο μπαλκόνι μου με θέα τη θάλασσα, θύμησες από όμορφες αναμνήσεις. Περίπατοι να μου δίνουν χαρά. Αφήνω ξωπίσω μου της ψυ

Ήρθε αργά στον ύπνο μου, μόλις τον αντίκρυσα απ το σφάχτη της καρδιάς του ξύπνησα ... Σχολιαρόπαιδο ήταν ακόμα που μου 'λεγε... απ' τα χείλη σου διψώ ένα φιλί στο στόμα... Ζωντάνεψαν μες στο μυαλό τ' αλλοτινά του λόγια... "έχω σφάχτη στη καρδιά που με πονεί ακόμα" Μεσάνυχτα σε καρτερώ κάτω απ ' το παραθύρι σου τραγουδώ λυπητερά... "Είμαι αητός χωρίς φτερά..." Με τη φωνή τη φάλτσα του να μου τρυπάει τ' αυτιά θυμώνω βρίζω έξαλλα τη μοίρα αναθεματίζω. Την ώρα καταριέμαι γίνομα

Στης θάλασσας την άκρη ψάχνει η αγάπη αγνάντι, με της φαντασίας τα φτερά τον έρωτά της κυνηγά ... Το δροσερό αγέρι τη θωπεύει τρυφερά σαν περιπλανιέται εδώ και κει... στης γαλήνης τη σιωπή. Ω !!! ν' αγναντεύει θάλασσα να μη χορταίνει ομορφιά στις λίμνες των ματιών της, την απλωσιά ακόμα πιο πλατειά ... Ως των οριζόντων τις γραμμές εκεί η ελπίδα της χαμογελά, κάθε ντέρτι και καημό σβήνει ... μες την πικρή της ερημιά .. Ω !!! Θεέ μου τα μάτια κλείνει... φτερουγάει η καρδιά κι ο

Έρχονται στιγμές που σφυροκοπούν τον νου σκέψεις κι αύπνη κρυφό κλαίς... αξημέρωτες νυχτιές. Αμέτρητες φορές έρχονται οι χρυσαφένιες χαραυγές κι ανοίγουν δρόμους στον ήλιο ρόδινους. Καινούργιες μέρες χαράζουν μ' ελπίδα κι αγάπη που τη ψυχή αγκαλιάζουν και της πίκρας σβήνουν το δάκρυ. Ο Ήλιος μόνος του μπορεί καρδιές να συγκολήσει, με τη ζέστη του όνειρα ν'ανθίσει και των ματιών τα δάκρυα χαμόγελα να ντύσει Τριανταφυλλιά Παπανδρέου 🌹

Στη νιότη της ξαναγυρνά τ ' αθώα της 'κείνα χρόνια που μοσχοβολούσε η καρδιά αρισμαρί και ρόδα. Αχ, 'κείνη της η κορμοστασιά σαν κυπαρίσσι ολόισια, δυο κάρβουνα τα μάτια της όλο έρωτα και φλόγα. Ξέπλεκα είχε τα μαλλιά στον άσπρο της λαιμό, δυό χείλη πετροκέρασα γλυκό σωροπιαστό. Τα μάγουλά της κόκκινα λαχταριστά σαν μήλο τα φρύδια της ζωγραφιστά σαν της ελιάς το φύλλο. Έτρεμε η γης ολόκερη απ ' όπου κι αν περνούσε και το αγέρι τρυφερά, στο στόμα τη φιλούσε... Τέτοια γλυκιά ομ

Δώρο ανεκτίμητο είναι η ζωή. Το κάθε της λεπτό, ανεκτίμητος είν' θησαυρός κι όποιος το εκτιμήσει πολλά θά 'χει κερδίσει. Στη βιάση της η ζωή πιότερο τρέχει στις δυσκολίες και στις ανηφοριές, σκοτώνει όλες τις χαρές. Την πόρτα σου η αναποδιά σαν τη χτυπά, μη βλαστημάς το ριζικό σου έχει γυρίσματα ο καιρός θα 'ρθεί και το καλό σου. Εκτίμησε το κάθε της λεπτό αποταμίευσέ το στην καρδιά σου μάκρυνε το ταξίδι της ζωής με όσα λεπτά μαζέψεις, να υπολογίσεις πως έχεις πολλές στιγμές

Ο ήλιος έχει κατεβεί απ' τον ουρανό χαμηλά και χρυσώνει τα ήρεμα νερά της θάλασσας. Ο Ντάφυ τ' όμορφο σκυλάκι κάθεται στο τελευταίο σκαλί της σκάλας με το βλέμμα του καρφωμένο στις ανταύγειες που σχηματίζει το απαλό αεράκι πάνω στην επιφάνεια του νερού Το πρόσωπο του χαρούμενο, με τ' αυτιά του τεντωμένα χαίρεται ν ' ακούει το μελωδικό κύμα που σχηματίζει χρυσές ραβδώσεις μια θεσπέσια μοναδική εικόνα. Εδώ βρίσκει την γαλήνη, την ηρεμία, στην απαράμιλλη ομορφιά η ψυχή του στο

Ω !!!! Βράχε Ιερέ Αθάνατε. Ναέ του Ποσειδώνα, Ακριβοθώρητε, Απέθαντο Αστέρι το Πέλαγος του Αιγαίου, εσύ διαφεντεύεις. Ω !!!! Θεέ Ποσειδώνα, σπίθες πετάει η ματιά σου, στη λύσσα του ανέμου, στ 'ανταριασμένα κύματα ο θυμός σου με τρίαινα, τη θάλασσα χτυπά. Ολονών τη τύχη ορίζεις, η θάλασσα ηρεμεί, τα κύματα σιωπούν ο άνεμος κοπάζει... η φύσης ησυχάζει... όλα σε προσκυνούν, Καράβια αρμενίζουν στα σμαραγδένια σου νερά, φέρνουν κοσμοπλημμύρες την αρχοντιά σου να θαυμάσουν... Στον

Μες τη θολούρα του μυαλού οι ερυνύες μου κοχλάζουν, Κρύες, αφέγγαρες οι νυχτιές, μαύρες σκιές, οι σιωπές ουρλιάζουν... χαρακιές τη καρδιά μου, τη ματώνουν πληγές που αφόρητα πονούν. Κι ουλές γεμάτη την θυμώνουν Βασανιστική η νύχτα, μες σ' ανυπόφορη αγρύπνια, στης φαντασίας τα κιτάπια αναζητώ τα λόγια του τα τρυφερά τα γλυκά του φιλιά. Του έρωτά του τα χάδια, μου κόβεται η ανάσα θηλειά ο στεναγμός, μου πνίγει τον λαιμό σιέται το κορμί στης πεθυμιάς τη παραζάλη, στενάζει κι α

Ξημέρωσε η Πρωτομαγιά γιορτάζει όλη η εργατιά. Από τον ύπνο τους ξυπνούν πουλιά που γλυκοκελαηδούν. Ανοίγει διάπλατα η καρδιά, ντύνεται έκσταση η ματιά, ολόγεμη η φύση ομορφιά, δέντρα, λουλούδια σε κλωνιά με αρώματα μεθυστικά γιορτάζουν την Πρωτομαγιά. Το βλέμμα μου αλλαργινό στον απέραντο πέρα ουρανό, τα χείλη μιλούν με το Θεό, δεν χορταίνω να κοιτώ Παράδεισος στ' αλήθεια είν' εδώ δεν είναι όνειρο τον ζω. Mπροστά μου τριανταφυλλιές, πύρινες, κόκκινες φωτιές, κλώνια με φ

Θύμωσε πια κι ο ουρανός, αστράφτει και βροντάει κατάμαυρος από θυμό, σε κεραυνούς ξεσπάει. Πλημμύρες και κατακλυσμοί, οργώνοντας όλη τη γη θαρρείς... του κόσμου η συντέλεια έχει 'ρθεί... Θ ε έ μου, δύσκολοι χρόνοι και καιροί, βάσαν, πίκρες και καημοί... φτώχεια και δυστυχία, στείρα από ελπίδα η ζωή από αγάπη και χαρά στεγνή του κόσμου η καρδιά μέσα σε πανδημία. Κι όμως, ποτέ δεν είν ' αργά, ν ' αλλάξει ο κόσμος μας πορεία, χρειάζεται αγώνας, υπομονή, αγάπη, πίστη στο Θεό κα

Σαν σφαίρα τρύπησε τη δόλια μου ψυχή ο έρωτας, κι αφόρητα πονά τρέμουν τα χείλη χωρίς φωνή, βουβά. Θλιμμένη , σκεπτική ώρες ατέλειωτες μελαγχολικές... στη σκέψη μου, μόνο εσύ... Η ανασαιμιά μου έχει κοπεί. Νιώθω να σβήνει της ζωής μου το κερί. Το μυαλό μου χάνω, απεγνωσμένα αναζητώ το ειδωλό σου. Μόλις βραδιάσει μες στο σκοτάδι... σαν φάντασμα, απ ' το σοκκάκι σου, περνώ, το φωτισμένο παραθύρι σου να δω ... Όλος μου ο κόσμος είναι τα δυό σου μάτια... ένα τους βλέμμα, μου τσά

Τα χείλη μου κι αν χαμογελούν μέσα μου η καρδιά μου κλαίει. Αχ , βρε ζωή κακούργα είσαι και πικρή,κι από μικρή με βάσανα μ ' έχεις φορτωμένη. Τα δάκρυά κατεβασιές στο πρόσωπό μου τρέχουν, μα τα μάτια της ψυχής ήλιοι, που λάμπουν, σε μια αγκαλιά γεμάτη αγάπη κι ένα πνεύμα λεύτερο με υπομονή αστείρευτη να 'χει. Με καλοσύνη με ανθρωπιά, με πεντακάθαρη ματιά στα δύσκολα το κάθε τι ζυγίζει κι από τα λάθη, να προσέχει έχει μάθει, όλα τα μετράει. Με Τιμή, με Αξιοπρέπεια ξωπίσω δε