Στο παραθύρι ξενυχτώ για σένα έρωτά μου , ένα φιλί σου λαχταρώ στα χείλη μου να στάξει, ένα σου βλέμμα τρυφερό τα φυλλοκάρδια να μου κάψει. Στου φεγγαριού το φως αναστενάζω με καημό βαθειά με τρώει σαράκι, η αγάπη μου ωκεανός... το δάκρυ μου ποτάμι... κι ο κάθε μου λυγμός μαχαίρι που με σφάζει. Ωχ , απελπίστηκα , απόκαμα ολονυχτίς να περιμένω σβήσαν τ ' αστέρια τ ' ουρανού κοντεύει πια να φέξει , το αίμα στις φλέβες πέτρωσε το δάκρυ έχει στερέψει. Ωχ , Κι εσύ κοιμάσαι ήσυχ

Τα δάκρυά της ... χρυσή βροχή, κυλούν στα μάγουλά της. Μικρή παιδούλα ορφανή, στης ζωής τη βιοπάλη τα λουλούδια της πουλάει. Άδικη, σκληρή η μοίρα της έχει γράψει μες στους δρόμους να γυρνάει, πουλώντας βιόλες, γιούλια το ψωμάκι της να βγάζει. Τι κι αν της τάζουνε παλάτια ζωή χλιδάτη να περνάει με αντάλλαγμα το λυγερό της κορμί , τα μελένια της τα μάτια. Την "Τιμή" και την Αξιοπρέπειά μου δεν πουλώ, ούτε τα λουλούδια μου που απ ' αυτά ζω. Ανεκτίμητοί μου Θησαυροί , που δεν έχ

Στο παλιό βιβλιοπωλείο στη βιτρίνα του μπροστά σταμάτησα, τη ματιά μου για να ρίξω στα βιβλία τα παλιά. Στοιχισμένα στην αράδα εκδόσεις , νέες και παλιές με στιβαγμένες μέσα τους σκέψεις, αισιόδοξες , σοφές. Στου τοίχου , της γωνιάς μιαν άκρη , αναμεσίς σε μια σχισμή ζήλεψα μικρό ανθάκι σε μια πρέζα χώμα , ν ' ανθεί . Το αέρι που φυσούσε κουνούσε του την κεφαλή , το ταπεινό ανθάκι, χωρίς να διαμαρτυρηθεί , γλυκά με κοιτούσε... ήθελε κάτι να μου πει : Πως απ ' όλα , τα βιβλία

Αχ , πως νοιάζομαι τα μάτια σου που σαν τον ήλιο λάμπουν μου φυλακίζουν την καρδιά σαν με γλυκοκοιτάζουν.... Δεν θέλω να τα ειδώ να κλαίνε , την καρδούλα σου να καίνε , γλυκιά μου αγάπη , έλα μου αγκαλιασέ με έλα μου σφίξε με και φίλησέ με , Νώσε το αίμα μου στις φλέβες να κυλάει, τον έρωτά μου ν ' ανάβει . Είσαι ο ήλιος μου , είσαι το λουλούδι μ

Μεγάλε μου Καημέ ξυράφι κοφτερό χαράζεις, την καρδιά μου. Σαστισμένη μου η ματιά, στη γλαυκή της συννεφιά, τον ουρανό κοιτά, έτοιμος κι αυτός να κλάψει. Αλόγιστα τρέχει ο λογισμός βουίζουν τ ' αυτιά, αβάσταχτος ο πόνος, η κάθε ανασαιμιά, στην καρδιά σφιχτή θηλειά. Αχ, πόσο λαχταράει την τρυφερή του αγκαλιά, της αγάπης του, το μεθυστικό άρωμα, του έρωτά του τη " φωτιά " . Σαν τρελή παραμιλάει ματώνει της η ψυχή "Φως και δάκρυ", της ζωής της το κερί. Η αιώνια της Αγάπη στα χαμ

Μέσα στο σπίτι έρημος κάθεται ένας γέρος αργά κυλούν οι ώρες του χωρίς αρχή και τέλος. Μες τον καθρέφτη του κοιτά βλέπει τον εαυτό του χιόνια σκεπάσαν τα μαλλιά γραμμές το πρόσωπό του. Με πίκρα συλλογίζεται όλα τα περασμένα γλέντια , αγάπες , έρωτες στη μνήμη χαραγμένα. Βασιλικά τα πλούτη του , νιάτα, λεφτά παλάτια το λυγερό του το κορμί, τ ' αητίσια τα μάτια, μαλλιά είχε ολομέταξα μάγουλα σαν το μήλο. Τα φρύδια του ζωγραφιστά σαν της ελιάς το φύλλο. Ακούραστα τα πόδια του,

Δυό λίμνες ακύμαντες τα μάτια σου αναβλύζουν ... αμίλητο νερό. Την ψυχή μου δροσίζουν τη μερεύουν, τις αισθήσεις της ξυπνούν , τους καημούς της ξεδιψούν τις αλήθειες της. Γυμνές ... θωρούν Μοσχοβολά αρισμαρί και γιασεμί Ο Έ ρ ω τ α ς , οι πεθυμιές του λάβα και φωτιά .... την σεργιανίζει μες τα φλογερά του φιλιά παραδομένη αμαχητί λυκνίζεται.... στα ντέρτια του τα λυτρωτικά. Γλυκό μελτέμι , βάλσαμο η αγάπη του γιατρεύει ... τα χάδια του ένταση έχουν σαγηνευτική. Χάνεται στης

Λατρεύω ... τα βράδια τ ' ουρανού τ ' άστρα. Τα κοιτώ ... απ ' το πρεβάζι να μοιάζουν ολόφωτοι φάροι. Ω!!! Τι μαγεία Θεέ μου! Περιπλανιέται ο νους ανάμεσά τους, ρόδα ανθίζουν... στα φυλλοκάρδια... οι ώρες κυλούν η νύστα αργά αργά ζυγώνει. Μα ένα αγκάθι την καρδιά καρφώνει... Ο Έ ρ ω τ α ς το βόλι του έχει ρίξει, γλυκιά πληγή ανοίγει ανεβαίνουν στο ζενίθ οι σφυγμοί , φλέγεται το κορμί , στον οίστρο της ηδονής... Ατίθασα άτια... Οι πόθοι του οι κρυφοί.... απερίγραπτη η μαγ

Αχ, πόσο λαχτάρησα να δω... τα μάτια σου . Αυτά τα μάτια που ερωτεύτηκα.. παράφορα... τα έχασα ... δεν τα χάρηκα ... Τις νύχτες τα ονειρεύομαι ... μες του μυαλού μου τον βυθό, με πόνο και βαρύ καυμό . Βροχή το δάκρυ μου στάζει φαρμάκι στα χείλη μου που κραίνουν... "το σ ' αγαπώ" τους με προσευχή .... Τι κι αν έρχονται σαν οπτασία .. με γλυκοκοιτούν.... το δάκρυ μου δεν στεγνώνουν... Τι κι αν στην αγκαλιά μου

Πως να ξεχάσω την αγκαλιά σου, τα φιλιά σου Πως ν ' αντέξω μια ψυχή ν' αιμορραγεί... Σ ' Α γ α π ώ για σένα υπάρχω... κι αναπνέω ... για σένα ζω... Είσαι φλόγα που με καίει σαν φωτιά, είσαι σφαίρα μου ματώνεις την καρδιά. Σ ' Α γ α π ώ στο βλέμμα σου σβήνω στο φιλί σου πίνω τον ήλιο... Έρωτά μου τον κόσμο χάνω... Σ ' Α γ α π ώ για σένα μόνο ζω. Τριανταφυλλιά Παπανδρέου 🌹

Σεργιανούν οι σκέψεις απόψε μαγεμένες χάνονται, ονειρεύονται στις σιωπές στων αστεριών το χάιδεμα, μες σ ' άγνωστα μονοπάτια, στη μαγεία της νυχτιάς , στ ' ολόμπλαβά της θαύματα... Ω !!!!!! Θ ε έ μου, τούτη τη βραδυά ανοίγει η ψυχή φτερά στης φαντασίας την ευτυχία πετά ....χορεύοντας βάλς κάτω απ' την αστροφεγγιά με την Πανσέληνο να της χαμογελά ... σε λημέρια παραδεισένια που μοιάζουν ζωγραφιά. Τριανταφυλλιά Παπανδρέου 🌹

Χρόνια Πολλά Δημιουργικά στην υπέροχη σελίδα Λόγω Τιμής, που έκλεισε τα δυό της χρόνια. Μια υπέροχη σελίδα, που χτίστηκε με ζήλο, αγάπη, ειλικρίνεια, εκτίμηση, σεβασμό και συνεργασία. Τα θέματά της κοινωνικά, βιωματικά, αγάπης, έρωτα και όχι μόνο, στερεότυπα για να σπάσουμε και ν ' απελευθερωθούμε από δεσμά, σαν άνθρωποι, σαν κοινωνία και να χτίσουμε γέφυρες επικοινωνίας και ζωής. Το Λόγω Τιμής, στην τρυφερή του ηλικία, αγαπήθηκε από φίλους και μη που ταυτίστηκαν μαζί

Αρχίζει αχνά να ξημερώνει η μέρα με ευλάβεια πάλι καρτερεί, τ' αδύνατό του το βλέμμα, παντέρημο γέρικο σκαρί στ' ακροθαλάσσι αραγμένο με την ανάσα αρμυρή... Ν' αναρωτιέται άλλη φορά, σε πια ταξίδια αλλαργινά θα ταξιδέψει και τρέχουν απ ' τα μάτια του τα δάκρυα καυτά. Αχ , Άγκυρα είναι ο καυμός κι ο νους θαλασσοδέρνεται βουβός.... Θυμάται την αγέρωχη , την άφοβη ψυχή του , που μίλαγε.... με τις βροντές , τις θύελλες , τους τυφώνες , με τους σεισμούς , τους

Κι αν, σε άπατα βρέθηκα νερά άμαθη να κολυμπώ, δεν φοβήθηκα. Τα μάτια είχα ορθάνοιχτα στον κίνδυνο μπροστά, μονάχη να παλεύω, να σωθώ με μόνη μου βοήθεια, την βαθειά μου πίστη στο Θεό . Προσεύχομαι ... στο Θέλημά Του ευελπιστώ. Την δύσκολή μου ώρα, φωτίζεται ... η ψυχή μου σαν ήλιος, η απελπισία μου γίνεται ελπίδα, η ταραχή μου ηρεμία. Οι φόβοι μου.... Δύναμη , λύτρωση , αισιοδοξία . Απλώθηκαν ολούθε μου ... φεγγάρια μες την σκοτεινιά κι ολόκληρη στρατιά, απ' αστρα, αναμμένα

Νύχτα μου μεγάλη νύχτα μου πλατιά σε ικετεύω ... έλα μου απόψε κράτα μου συντροφιά. Έλα μου Ψιθυρισέ μου .... λόγια τρυφερά αγάπης κι έρωτα ξελόγιασέ με ... πάρε μου τα μυαλά. Έλα μου, θυμησέ μου τα παλιά ... μέτρησε, τους χτύπους της καρδιάς πλάνεψέ με, παιδεψέ με, πάρε με αγκαλιά. Έλα μου, διώξε μου τον πόνο μου λύτρωσέ με ... σβήσε το καυτό μου δάκρυ απ 'του ματιού την άκρη. Έλα μου, σ ' έχω απόψε τόσο ανάγκη λιώνω απ ' τον καημό δεν αντέχω άλλο, πάω να τρελαθώ... Κι εσύ

Πατέρα μου, Το περιβόλι της καρδιάς μου τράνεψε, άνθισε καρποφόρησε, γιατί με μεράκι τους σπόρους σου φύτεψες με υπομονή και να το ""ιδείς λαχταρούσες Όμως τι κρίμα , έφυγες πολύ νωρίς... μόλις που πρόλαβες να το ποτίσεις... δεν πρόκανες αλλο να το δεις καλέ μου πατέρα ούτε τη συγκομιδή του να χαρείς Θυμάμαι ..... την αγκαλιά σου μοσχοβολούσε τριαντάφυλλα και γιασεμιά.... οι ευχές σου μέσ ' απ ' τη καρδιά σου στα χείλη προσευχές μου , νότες μελωδικές στ ' αυτιά ... Μοσχοθ

Αχ... βάσανο που είν ' η αγάπη.... δεν μπορείς να κλείσεις μάτι ξάγρυπνους νους σου μένει σαν το φάρο στο σκοτάδι την αγάπη να προσμένει.. όλη μέρα , κάθε βράδυ. Η ματιά χαμένη στο αγνάντι μες στη ζέστη, μες τ ' αγιάζι ν' αργοκυλάει ....το δάκρυ. Αχ , Βάσανο που είν ' η αγάπη , Ποτέ δεν της χορταίνουμε ... τα τόσα θέλγητρά της... τον έρωτα , την αγκαλιά , τα τρυφερά τα χάδια της , τα ολόγλυκα φιλιά της κι όλα της ... τα καπρίτσια της ,τα χούγια της, τ ' αγκάθια της καρ

Είναι καιρός πια ν ' αρχίσω να ζω... Ότι δεν έζησα γιατί το άφηνα, να το ζήσω αργότερα. Περιβάλλω τώρα τον εαυτό μου με όμορφα πράγματα, που με κάνουν ευτυχισμένη. Αξίζω ψυχική ηρεμία, ευημερία, φροντίδα, ζεστασιά, Α υ τ ο α γ ά π η. Δεν φορτώνω τον εαυτό μου με προβλήματα, εγωισμούς, πόνο, θλίψη. Προσέχω την υγεία μου, ένα καφεδάκι με ηρεμία στο μπαλκόνι μου με θέα τη θάλασσα, θύμησες από όμορφες αναμνήσεις. Περίπατοι να μου δίνουν χαρά. Αφήνω ξωπίσω μου της ψυ

Ήρθε αργά στον ύπνο μου, μόλις τον αντίκρυσα απ το σφάχτη της καρδιάς του ξύπνησα ... Σχολιαρόπαιδο ήταν ακόμα που μου 'λεγε... απ' τα χείλη σου διψώ ένα φιλί στο στόμα... Ζωντάνεψαν μες στο μυαλό τ' αλλοτινά του λόγια... "έχω σφάχτη στη καρδιά που με πονεί ακόμα" Μεσάνυχτα σε καρτερώ κάτω απ ' το παραθύρι σου τραγουδώ λυπητερά... "Είμαι αητός χωρίς φτερά..." Με τη φωνή τη φάλτσα του να μου τρυπάει τ' αυτιά θυμώνω βρίζω έξαλλα τη μοίρα αναθεματίζω. Την ώρα καταριέμαι γίνομα

Στης θάλασσας την άκρη ψάχνει η αγάπη αγνάντι, με της φαντασίας τα φτερά τον έρωτά της κυνηγά ... Το δροσερό αγέρι τη θωπεύει τρυφερά σαν περιπλανιέται εδώ και κει... στης γαλήνης τη σιωπή. Ω !!! ν' αγναντεύει θάλασσα να μη χορταίνει ομορφιά στις λίμνες των ματιών της, την απλωσιά ακόμα πιο πλατειά ... Ως των οριζόντων τις γραμμές εκεί η ελπίδα της χαμογελά, κάθε ντέρτι και καημό σβήνει ... μες την πικρή της ερημιά .. Ω !!! Θεέ μου τα μάτια κλείνει... φτερουγάει η καρδιά κι ο