Στην απέραντη μοναξιά μου οι σιωπές γίναν καταιγίδες... Αστραπές που καιν ' τα σωθικά μου. "Κείνα τα μάτια τα μελιά ... πλάνεψαν τον νου μου,την καρδιά με ανείπωτα του έρωτα... όνειρα και αισθήματα άδολη της καρδιάς αγάπη άγια μου μεταλαβιά. Ω !!!! Πόσο τον αγάπησα  Θ ε  μου; αχ, ας γινότανε.... ας γινότανε... να του το σιγοψυθίριζα.... στ ' αυτί του τρυφερά ...  Να του ' παιρνα γλυκό φιλί κλεφτά... Να του ορκιζόμουνα... αιώνιο "Το θα Σ ' Αγαπώ " Να μη με σφάζουν πικροί καη

Μεγαλώνω... Μαζί μου μεγαλώνει, η ειλικρινής και άδολη αγάπη μου για όλους σας Φ ί λ ο ι της καρδιάς μου, με Εκτίμηση και Σεβασμό. Η σκέψη μου σας ακολουθεί καθημερινά, χαίρομαι ιδιαίτερα την διαδικτυακή μας επικοινωνία , αφού είναι αδύνατον πολλούς σας να γνωρίσω προσωπικά . Είστε ένα πανέμορφο μπουκέτο, από ευωδιαστά τριαντάφυλλα στο βάζο της καρδιάς μου που το προσέχω και το φυλάω... σαν "κόρη οφθαλμού". Σας ευχαριστώ Θερμά που δίνετε νόημα, χαρά και αξία στην καθημερινό

Γλυκιά Τριανταφυλλένια μου Καμάρι της αυλής μου, απ' όλα τα λουλούδια μου είσαι η μονάκριβή μου. Γεμάτη τριαντάφυλλα μπουμπούκια τα κλωνιά σου κόκκινα πετροκέρασα τα χείλη τα γλυκά σου. Κάθε φιλί μου τρυφερό μέσα από τη καρδιά μου ένα σου ρόδο άνοιγε γλυκιά τριανταφυλλιά μου. Πρωί το γλυκοχάραμα αηδόνια σε φιλούνε ανάμεσα στα ρόδα σου σου γλυκοκελαηδούνε. Ο κόσμος όλος σαν περνά στέκεσαι μπρός σου σε κοιτά, θαυμάζει την τόση σου εμορφιά και με απορία με ρωτά: Τι την ποτίζει

Γενάρης βαρυχειμωνιά πυκνό πέφτει το χιόνι μες την άγρια παγωνιά αγέρωχη η Αμυγδαλιά σαν νύφη καμαρώνει. Τ' ολόλευκό της νυφικό ομορφοκεντημένο, τ ' ολόξανθό της το μαλλί χτενάκια από κρύσταλλα πλεγμένα ... στολισμένο. Ολούθε τα ξαδέρφια της δεντράκια ξυλιασμένα με τ' άσπρα του χιονιά σεντόνια σκεπασμένα, τ 'ολόγυμνά τους κορμιά. Με ζήλια την κοιτάζουνε ... αλλά και της θαυμάζουνε... την τόση αρχοντιά της, στα χείλη της χαμόγελο στην ανάσα τ ' αρωμά της. Κι αναστενάζουν με κα

Στο παραθύρι σου  απόψε ξενυχτάω... για σένα περδικά μου, ένα σου λαχταράω φιλάκι να στάξει μέλι στ'χειλάκι φλόγα η ματιά σου, μου έχει κάψει τη καρδιά. Στου φεγγαριού το φως κλαίει το βιολί μου με καημό βαθειά με τρώει σαράκι η αγάπη μου ωκεανός το δάκρυ μου ποτάμι, κάθε μου αναστεναγμός αγκάθι που τρυπάει... Ωχ... Το βιολί μου απόκαμε, ολονυχτίς να παίζει σβήσαν τ' αστέρια τ' ουρανού κοντεύει πια να φέξει στις φλέβες το αίμα πέτρωσε η ανάσα έχει στερέψει Ωχ, κι εσύ κοιμάσαι

Αυτό το βράδυ το άναστρο μες το βαθύ σκοτάδι, το πνίγει δυνατή βροχή, με λύσσα και γινάτι. Αυτή την άγρια νυχτιά, θολώνει το μυαλό μου, κατεβασιά τα δάκρυα δεν σβήνουν τον καημό μου. Ο μισεμός είναι πικρός μου ορφάνεψε το βλέμμα κομματιασμένη μου η καρδιά, χωρίς να τρέχει αίμα. Θαρρείς μήπως δεν ένιωσα και σένα τη φωτιά σου; Δεν διάβασα στα μάτια σου πως σπάραζε η καρδιά σου! Πόσο πονούσε κι ούρλιαζε ... μέσα στη σιωπή σου στον ύστερνό μας χαιρετισμό πως μάτωνε η ψυχή σου!

Χθες,  χρυσοκεντούσα, με αγάπη, με μεράκι στο κιτάπι της καρδιάς γιά όσα πολύ αγάπησε και η ψυχή μου λάτρεψε. Σαν τις χάντρες  απ ' τα  μάτια μου πρόσεχα, από κακό και απ 'άδικο, προστάτευα ... Το χθες μου περβόλι έκανα με χίλια μοσχολούλουδα... αμάραντους, λεμονανθούς... τριαντάφυλλα, βασιλικά.  αρισμαρί και γιασεμιά του έρωτα τα ρόδα ... με ευωδιά μεθυστική το θαύμαζα ... ξαναγεννιόταν η ψυχή. Αχ ποια μάτια μου το ζήλεψαν; κι ύπουλα μου το κλέψαν; Με αντικλείδια μπήκανε κ

Σε αναμμένο τζάκι πλάι, ζεσταίνεται η καρδιά. Οι φλόγες της με αγάπη, τη μοναξιά της σβήνουν με της χαράς το δάκρυ. Αχ, αυτή η ζωή... Της Αγάπης το βοτάνι μόλις πιεί ... δρόμους ανοίγει... τη ψυχή να σεργιανίσει... σαν το λούλουδο π'ανθίζει.. Αχ,  αυτή η ζωή, έχει τρόπο να πλανεύει... τα όνειρα να ζωντανεύει.. στα κατώγια της καρδιάς, να κατεβαίνει κάθε πόνο και  καημό της να γιατρεύει... Αχ,  αυτή η ζωή Όταν θέλει... γλυκιά του κόσμου είναι γιάτρισσα κι όσα αν περάσουν χρόνι

Νύχτα, περασμένες τρείς στου κεριού το φως που τρεμοσβύνει παίζει απαλή η μουσική νότες μελωδικές ... να θυμίζουν στιγμές ευτυχίας, από το χθες .... "Σε μια καρδιά δυο ψυχές." Αγάπη, Έρωτας... Φιλιά σε μιαν αγκαλιά . Τώρα... στ 'αδειανό το μαξιλάρι πικρό το δάκρυ αργοκυλάει , η νύχτα ξάγρυπνη πονάει... στου ρολογιού τον κάθε χτύπο, η ανάσα σταματάει. Ξημερώνει, ώρα πέντε και μισή ο ύπνος δεν λέει να φανεί, νυσταγμένη η ψυχή, μια σκιά ... θαρρεί πως βλέπει... να νυχοπατεί, με

Βάρκα είμαι μοναχή στης ακρογιαλιάς μιαν άκρη δίχως κουπιά, δίχως πανιά αχ, παντέρημη η φτωχειά. Θάλασσά μου στην γαλήνια αγκαλιά σου φτερουγίζουν τσούρμο οι λογισμοί μου λεύτερα πουλιά, Θάλασσά μου Εσύ με αφουγγράζεσαι με ακούς υπομονετικά, με καταλαβαίνεις... την ψυχή μου γαληνεύεις... Θάλασσά μου Γλυκιά μου εσύ γιάτρισσα πλανεύτρα είσαι μάγισσα έρωτάς μου αγιάτρευτος Αγάπη,Ζωή μου, Θάνατος. Τριανταφυλλιά Παπανδρέου 🌹

"Αμάν πια... Θα βγάλεις το σκασμό επιτέλους άνθρωπέ μου; Έ λ ε ο ς !!! Δεν είσαι μόνος σου  τόσοι ασθενείς είναι δω μέσα, του φώναξε η νοσοκόμα αγανακτισμένη . Δεν φτάνει που σε ξέχασαν  οι δικοί σου, σε ξέχασε και ο Άγιος Πέτρος  και δεν βλέπει που μας βασανίζεις." Κανέναν δεν είχε ο μεσήλικας αυτός άντρας να τον επισκεφθεί, να του δώσει ένα χέρι βοήθειας.     Πονούσε το κορμί του αφόρητα και βογγούσε, όσο κι αν  προσπαθούσε να γυρίσει πλευρό  δεν μπορούσε.  Η νοσοκόμα  τον

Το γιασεμί στo παραθύρι της ανθάκια φορτωμένο, με αγάπη μέσα απ ' τη καρδιά της το είχε φυτεμένο. Πόσο πολύ το λάτρευε πρωί -- πρωί ξυπνούσε με κρύο νερό το πότιζε και το γλυκοφιλούσε. Και κείνο όλο κι άνθιζε κρυφά χαμογελούσε, μ " ευωδιά την κέρναγε γλυκά τηνε μεθούσε. Ξένος σιμά του στέκεται σκύβει και το μυρίζει ... το άρωμά του είν ' βάλσαμο, η καρδιά του φτερουγίζει... Αχ , Γιασεμάκι μου ... πληγή έχω αγιάτρευτη, μονάχος δίχως ταίρι, χωρίς αγάπη, χωρίς στοργή χωρίς... ού

Πάρε με Θ ε έ μου, σε παρακαλώ, στ ' όνειρό μου κοντά σου απόψε να το ζήσω, μες τα ουράνια τα πλάτια σου στ' άστρα σου... Με τους αγγέλους σου. Ω σ α ν ά ψάλλοντας, να Σ ε υμνήσω, την καρδιά μου, με Φως Α γ ά π η ς να ντύσω, της ψυχής την Στολή μ ' Ε υ λ ο γ ί α να στολίσω. Τους τρεις μάγους στης Βηθλεέμ την Φάτνη με Ά σ τ ρ ο Φ ω τ ε ι ν ό ν ' ακολουθήσω. Εκεί σε μια γωνιά στην παγωνιά. Σ ' τον Νεογέννητο Χριστό να γονατίσω ... Ταπενά με δάκρυα χαράς να προσκυνήσω

Πυκνό σκοτάδι, απέραντη γαλήνη κι ερημιά. την Χριστουγεννιάτικη τούτη βραδιά. Από το πυκνό πευκόφυτο βουνό, κατηφορίζει δρυμύτατο το ψοφόκρυο να περουνιάζει ως το κόκκαλο. Στα ριζά του βουνού χτισμένο, το μικρό μου χωριό ανάμεσα σε πολλές καρυδιές, εξ 'ου και τ ' όνομά του, Μονοκαρυά ( Μόνο καρυές ) Οι πόρτες όλες και τα παρθύρια των σπιτιών του ερμητικά κλειστά και στα τζάκια τους καίνε χοντροκούτσουρα δέντρων. ασταμάτητα . Η φλόγα τους φωτίζει πιότερο απο το λιγοστό φως της

Με τη σκέψη σου κοιμάμαι με τη σκέψη σου ξυπνώ, στου μυαλού μου τα κιτάπια μέσα σε αναζητώ. Νοσταλγώ... Την ματιά σου με λαχτάρα την ολόζεστη αγκαλιά σου να κουρνιάσει η ψυχή μου μες τη βαρυχειμωνιά μου. Ψίθυροι καρδιάς σου λόγια, η γλυκιά σου ανασαιμιά, στο κορμί ανάβουν φλόγα λαίλαπα του έρωτα. Αλαφιασμένες οι αισθήσεις, στ ' άβατα της ηδονής, έχει σταματήσει ο χρόνος στο ατέλειωτο φιλί. Στης σαγήνης την ικμάδα στο βαθύ μου στοχασμό, αρμενίζω στ ' όνειρό μου που ολοζώντανο

Ολόκληρη ζωή σας αναζητάω μελιά μου μάτια, στην απόλυτη την μοναξιά μου, χωρίς την αγάπη,την αγκαλιά σας. Χειμώνες τώρα και Καλοκαίρια, κρύα, αδειανά τα δυό μου χέρια η καρδιά μου παγωμένη αχ, πως θα ζήσω; Χωρίς το φιλί σας πριν ξεψυχίσω. Έλα αγάπη μου, έλα ψυχή μου, έλα τ ' αγεριού πνοή μου, μαργαριτάρι του ωκεανού, Φάρε της ζωής μου... Έλα να σεργιανίσουμε... την καρδιά σου να γεμίσω με όλα τ ' άστρα τ ' ουρανού... Φλουρί χρυσό φε

Δεν τη ξεχνώ τη δική μας την αγάπη. Σιωπηλή νυχοπατεί... κι έρχεται την χαραυγή, μη με ξυπνήσει. Με τα χείλη απαλά μ' αγγίζει, μοσχομυρίζει γιασεμί κι αρισμαρί, το γλυκό της φιλί. Στην άλικη μορφή της, χάνομαι... μες στ ' αυτί μου ψιθυρίζει... Λαχταράω .... να γίνουμε ένα σώμα, μια ψυχή ... Εγώ και εσύ, ως την αυγή ... Να πάμε ... σε απάνεμο λιμάνι... οι δυό μαζί, με πλεγμένα μας τα χέρια κάτω από μύρι ' αστέρια. Στου έρωτά μας... να μεθύσουμε ... την ηδονή,κι όταν γλυκιά μου

Γιατί πλατιά μου θάλασσα θύμωσες και φουρτούνιασες; Γιατί σηκώνεις κύματα ανήμερα θεριά; Γιατί τα βράχια σου, χτυπάς αλύπητα; Που στέκονται αμίλητα βουβά... Γιατί τους γλάρους σου, που έλουζες στην αγκαλιά σου έδιωξες μακριά σου; γιατί νυχτοήμερα τώρα μουγκρίζεις χωρίς σταματημό; Πέσμου ποιός την αρχοντιά σου ζήλεψε; Πες μου ποιός σε πόνεσε,σε στενοχώρησε; κι έχεις τόσο θυμό; Εγώ κοντά σου ερχόμουνα όταν στενοχωριόμουνα μαζί σου μοιραζόμουνα, κάθε μου πόνο και καημό θυμήσου,

Ατέλειωτος, του μισεμού ο χρόνος, ώρες, μέρες, χρόνια, ολάκερα να περνούν, να σε προσμένω κι δεν λες να φανείς ακόμα. Αλύτρωτες οι σκέψεις μου, οι έγνοιες μου κι οι καημοί μου, τρυπάνε το μυαλό μου, σκοτώνουν την ψυχή μου. Φοβάμαι, μη δε 'ρθείς, κάθε στιγμή, κάθε λεπτό μία πληγή μου ανοίγει, πάω να τρελαθώ. Στις λίμνες των ματιών μου θολή η μορφή σου, πνίγεται στη σιωπή μου . Το δείλι ντύνεται μενεξεδί η Πανσέληνος στα χρυσά της έχει κι αυτή ντυθεί, ολόλαμπρο τ' απόβραδο με

Ο πυρετός της επιμένει ... πονάει το κεφάλι με τη ζάλη, όσα αντιπυρετικά να παίρνει.. αυτός ντε και καλά, εκεί δεν κατεβαίνει, εμπόδιο στέκει. Δεν θα σου γίνει η χάρη σου λέει... όσο ψηλά κι αν ανεβάσεις, την έξοδό μου δεν θα μου χαλάσεις. Άρχισε τώρα και να ψιλοβρέχει λες κι ο καιρός της πάει κόντρα, όμως όπως και νάχει... πίσω δεν κάνει, θα πάει. Την υπόσχεσή της πάντα κρατάει... ποτέ τον λόγο της δεν αθετεί... ούτε στον πυρετό ούτε στη βροχή. Η πρώτη της θα ' ναι η γνωριμί