Η μοναξιά είναι σκληρή σκληρότερη από πέτρα, χωρίς κουβέντα, χωρίς ζωή άδεια η κάθε μέρα. Κρύο το σπίτι, κρύα η καρδιά, αξημέρωτη η νύχτα, έχει φωλιάσει η ερημιά, η απελπισιά, η πίκρα. Τα χείλη δεν γελάνε πια, τα μάτια βουρκωμένα ολούθε, πέφτει βαρεμιά, όνειρα γκρεμισμένα. Ένα παράπονο πικρό, κόμπο μου δένει  το λαιμό, με πνίγει, με τρελαίνει χάνομαι, με πεθαίνει. Αχ τίποτ' άλλο δεν ζητώ σ ' αυτό τον κόσμο το "μικρό  μόνο" αυτό, έναν άνθρωπο να έχω για παρέα, δυό κουβεντούλε

Στην όμορφή μας την αυλή ώρες καθόμασταν μαζί μανούλα μου χρυσή. Ζεστός ο ήλιος πάνω μας, καθάριος μπλε ο ουρανός, φορτωμένος ρόδα οι τριανταφυλλιές όλα δικά μας. Να τους μιλάς να τους χαμογελάς και με απορία να ρωτάς Σαν φεύγει ο άνθρωπος απ ' αυτή τη ζήση, για ποιο κινάει να πάει ταξίδι; Και αφήνει αυτή την ομορφάδα, δέντρα, λουλούδια, γλυκόλλαλα πουλιά. Πρόσωπα πολυαγαπημένα  κι όλα τα λησμονά; Μανούλα μου άδικα ψάχνεις απάντηση να βρεις... Αφού κανείς δεν γύρισε πίσω για

Μες σ ' ανθισμένα γιασεμιά στην όμορφή μας γειτονιά με τ' άσπρα της σπιτάκια, με τρέλαναν με μάγεψαν δυό σμαραγδένια μάτια. Έκρυβαν τόση ομορφιά, τα πλάνα εκείνα μάτια, σε θάλασσες ακύμαντες θαρρούσα κολυμπούσαν. Την  ευτυχία ζούσαν, Τα ζήλευα από μακριά και τα  φιλούσα νοερά, σαν ρόδα, σαν τριαντάφυλλα, τα θαύμαζα τους χαμογελούσα. Κι αλάφρωνα στον ουρανό, πετούσα... Ήταν ότι πιο όμορφο ζούσα... Αποθυμιά; πάθος; αγάπη; έρωτας; ο ήλιος μου; Το φεγγάρι μου; Το φως; Ριγούσε

Έσπασε κόρη η καρδιά μου, σαν είδα λάβα και φωτιά να καίγεται μες τη νυχτιά, το τραίνο που σ' φερνε κοντά μου. Τους δρόμους πήρα παγανιά, άγνωστα μονοπάτια και στενά Ψάχνω παντού για να βρώ τα όμορφα μάτια που αγαπώ. Ρωτάω τους περαστικούς, τα λούλουδα, τα δέντρα, τα πουλιά μην είδαν πέρδικα να περπατεί, πεντάμορφη και λυγερή... Ρωτάω και τον ουρανό που είναι μαυρισμένος ρωτάω τον άγριο βορριά φυσάει δαιμονισμένος. Ο ήλιος κι αυτός εκρύφτηκε μες το θλιμμένο δείλι και η ν

Ήταν ηλιοβασίλεμμα, καθισμένη στη ρίζα μιας ολάνθιστης πικροδάφνης δεν χόρταιναν τα μάτια μου να βλέπουν το μαγικό εκείνο υπερθέαμα. Στα πετρογάλανα νερά του βάλτου, λευκοντυμένοι οι κύκνοι, με τους ψηλόλιγνους λαιμούς τους, τα κόκκινα μακριά τους ράμφη, μέσα στα κοντυλένια γκριζοπράσινα βούρλα στα σπάνιας ομορφιάς ανθισμένα αγριολούλουδα με την ολόδροση ευωδιά τους... Μια πανδαισία χρωμάτων κι αρωμάτων θεϊκή στα ήρεμα νερά του βάλτου. Αυτός ο αγαπημένος μου, απογευματινός μ

Από μικρός μεγάλωσα σε ορφανοτροφείο, τους γονείς μου δεν τους γνώρισα, δεν ένιωσα αγάπη  ούτε της μάνας μου την αγκαλιά, το μητρικό της χάδι. Μες τη καρδιά μου ρίζωσε μαράζι πικρό μεγάλο, μέχρι που άντρας  έγινα  δεν μπόρεσα να βγάλω. Το κουβαλάω με καημό, πονώ και τυρανιέμαι, να μη το νιώσει  ούτ' εχθρός τη μοίρα καταριέμαι. Η ζωή στο χρόνο προχωράει και την ακολουθάω κι όπου θέλει αυτή με πάει κι εγώ μαζί της πάω. Το ριζικό μου έγραφε από "Τα γεννοφάσκια μου" άτυχα να ν '

Ο χρόνος σκουριάζει τα σίδερα, τρώει τα μάρμαρα, παλιώνει τα κτίσματα. Τα μαυρίζει τα γκρεμίζει, μαραίνει τα λουλούδια της καρδιάς κι αποκαμωμένη γηράζει... Λένε ότι ο Πανδαμάτωρ Χρόνος, τα πάντα ορίζει, τα πάντα εξουσιάζει.  Όχι μην πλανάσθε Φ ί λ ο ι  μου, την καρδιά μας δεν μπορεί  να την αγγίξει όταν την θωρακίζουμε με Αγάπη και Έρωτα. Τότε χτυπά ρυθμικά, μελωδικά  με νότες βελούδινες σαν χάδι, στις χορδές της ψυχής μας και το περιβόλι της καρδιάς μας είναι ολόδροσο, ολάν

Λιόγερμα μαγικό, στο Παλαιό το Φαληράκι. Ο Έρωτας το τόξο του στοχεύει τη θάλασσινή καρδιά, το βόλι σημαδεύει. Ανυπόμονος και φλογερός ο πόνος του γλυκός με φλογερό φιλί  στα χείλη της να καίει... Ολοτρέφυρα , λάγνα τα λόγια του πλανεύουν την ματιά της της Αγάπης αίματα κυλάνε στην καρδιά της. Χρυσοπόρφυρα γιορτάνια κι ολόχρυσα φλουριά ... Στον κύκνειο λαιμό της δένει. Κι εκείνη λιγωμένη, στην αγκάλη του αμαχητί παραδομένη. Τρέμει, χάνεται μεθάει   απ' τα μελιά φιλιά τους κι

Σε απόλυτη γαλήνη, τη μοναξιά μου έχω συντροφιά μου... Μες τη νυχτιά να σε προσμένω αδερφέ μου. Στο τραπέζι έχω μισογεμάτα τα ποτήρια μας, κόκκινο κρασί, όπως το ήθελες να το πίνουμε μαζί. Τριαντάφυλλα στα βάζα με χρώματα κι αρώματα φανταιζί ροδοπέταλα απλωμένα σ' αναμμένα μοσχοκέρια. Στο πικάπ ο δίσκος του Μπετόβεν να παίζει μουσική, εκείνη που αγαπούσες κι χορεύαμε μαζί. Όλα σε προσμένουν, αδερφέ μου, λίγο χρόνο να ξεκλέψεις σ α ν σε ό ν ε ι ρ ο, πεφταστέρι να μας έρθεις

Όμορφα μανουσάκια μου φυτρώσατε μονάχα, με αγριοβόρι με κακοκαιριά ανάμεσα στα βράχια. Οου να 'βρει χώμα η ρίζα σας νερό να ξεδιψάσει, πάνω σε μια ξερολιθιά, ν ' ανθίσει να γελάσει; Ξεράθηκαν τα χείλη σας το βλέμμα σας θολώνει, Ο ουρανός σας συμπονεί συννέφιασε βουρκώνει. Με ψιλόβρόχι τραγουδεί, σκύβει να σας δροσίσει ... Κι ένα χαμόγελο να δει, στα χείλη σας ν ' ανθίσει. Όμορφα μανουσάκια μου στολίζει τα μαλλιά σας, με χίλιες διαμαντόπετρες κι ήλιους μες τη καρδιά σας. Τρι

Βαριά τα χρόνια κουβαλά, χιόνια σκεπάσαν τα μαλλιά στην άχαρη, μουντή ζωή της, μες την έρμη καμαρή της με ραγισμένη την καρδιά. Γερασμένη δεν πρόκαμε  όσα ονειρεύτηκε να ζήσει. Εχθρός της ανίκητος ο χρόνος κι αν τον πολέμησε πολύ δεν μπόρεσε να τον νικήσει. Λάφυρο της έχει 'πομείνει, της Παναγιάς της το Ακοίμητο Καντήλι. Γεμάτο λάδι ως τα χείλη, αναμμένο καίει μερονύχτι, άσβεστο δεν έχει μείνει. Στην ταπεινή την προσευχή της, η ματιά της γλυκά δακρύζει, το "μέσα της" θερμοπα

Στην απέραντη μοναξιά μου οι σιωπές γίναν καταιγίδες... Αστραπές που καιν ' τα σωθικά μου. "Κείνα τα μάτια τα μελιά ... πλάνεψαν τον νου μου,την καρδιά με ανείπωτα του έρωτα... όνειρα και αισθήματα άδολη της καρδιάς αγάπη άγια μου μεταλαβιά. Ω !!!! Πόσο τον αγάπησα  Θ ε  μου; αχ, ας γινότανε.... ας γινότανε... να του το σιγοψυθίριζα.... στ ' αυτί του τρυφερά ...  Να του ' παιρνα γλυκό φιλί κλεφτά... Να του ορκιζόμουνα... αιώνιο "Το θα Σ ' Αγαπώ " Να μη με σφάζουν πικροί καη

Μεγαλώνω... Μαζί μου μεγαλώνει, η ειλικρινής και άδολη αγάπη μου για όλους σας Φ ί λ ο ι της καρδιάς μου, με Εκτίμηση και Σεβασμό. Η σκέψη μου σας ακολουθεί καθημερινά, χαίρομαι ιδιαίτερα την διαδικτυακή μας επικοινωνία , αφού είναι αδύνατον πολλούς σας να γνωρίσω προσωπικά . Είστε ένα πανέμορφο μπουκέτο, από ευωδιαστά τριαντάφυλλα στο βάζο της καρδιάς μου που το προσέχω και το φυλάω... σαν "κόρη οφθαλμού". Σας ευχαριστώ Θερμά που δίνετε νόημα, χαρά και αξία στην καθημερινό

Γλυκιά Τριανταφυλλένια μου Καμάρι της αυλής μου, απ' όλα τα λουλούδια μου είσαι η μονάκριβή μου. Γεμάτη τριαντάφυλλα μπουμπούκια τα κλωνιά σου κόκκινα πετροκέρασα τα χείλη τα γλυκά σου. Κάθε φιλί μου τρυφερό μέσα από τη καρδιά μου ένα σου ρόδο άνοιγε γλυκιά τριανταφυλλιά μου. Πρωί το γλυκοχάραμα αηδόνια σε φιλούνε ανάμεσα στα ρόδα σου σου γλυκοκελαηδούνε. Ο κόσμος όλος σαν περνά στέκεσαι μπρός σου σε κοιτά, θαυμάζει την τόση σου εμορφιά και με απορία με ρωτά: Τι την ποτίζει

Γενάρης βαρυχειμωνιά πυκνό πέφτει το χιόνι μες την άγρια παγωνιά αγέρωχη η Αμυγδαλιά σαν νύφη καμαρώνει. Τ' ολόλευκό της νυφικό ομορφοκεντημένο, τ ' ολόξανθό της το μαλλί χτενάκια από κρύσταλλα πλεγμένα ... στολισμένο. Ολούθε τα ξαδέρφια της δεντράκια ξυλιασμένα με τ' άσπρα του χιονιά σεντόνια σκεπασμένα, τ 'ολόγυμνά τους κορμιά. Με ζήλια την κοιτάζουνε ... αλλά και της θαυμάζουνε... την τόση αρχοντιά της, στα χείλη της χαμόγελο στην ανάσα τ ' αρωμά της. Κι αναστενάζουν με κα

Στο παραθύρι σου  απόψε ξενυχτάω... για σένα περδικά μου, ένα σου λαχταράω φιλάκι να στάξει μέλι στ'χειλάκι φλόγα η ματιά σου, μου έχει κάψει τη καρδιά. Στου φεγγαριού το φως κλαίει το βιολί μου με καημό βαθειά με τρώει σαράκι η αγάπη μου ωκεανός το δάκρυ μου ποτάμι, κάθε μου αναστεναγμός αγκάθι που τρυπάει... Ωχ... Το βιολί μου απόκαμε, ολονυχτίς να παίζει σβήσαν τ' αστέρια τ' ουρανού κοντεύει πια να φέξει στις φλέβες το αίμα πέτρωσε η ανάσα έχει στερέψει Ωχ, κι εσύ κοιμάσαι

Αυτό το βράδυ το άναστρο μες το βαθύ σκοτάδι, το πνίγει δυνατή βροχή, με λύσσα και γινάτι. Αυτή την άγρια νυχτιά, θολώνει το μυαλό μου, κατεβασιά τα δάκρυα δεν σβήνουν τον καημό μου. Ο μισεμός είναι πικρός μου ορφάνεψε το βλέμμα κομματιασμένη μου η καρδιά, χωρίς να τρέχει αίμα. Θαρρείς μήπως δεν ένιωσα και σένα τη φωτιά σου; Δεν διάβασα στα μάτια σου πως σπάραζε η καρδιά σου! Πόσο πονούσε κι ούρλιαζε ... μέσα στη σιωπή σου στον ύστερνό μας χαιρετισμό πως μάτωνε η ψυχή σου!

Χθες,  χρυσοκεντούσα, με αγάπη, με μεράκι στο κιτάπι της καρδιάς γιά όσα πολύ αγάπησε και η ψυχή μου λάτρεψε. Σαν τις χάντρες  απ ' τα  μάτια μου πρόσεχα, από κακό και απ 'άδικο, προστάτευα ... Το χθες μου περβόλι έκανα με χίλια μοσχολούλουδα... αμάραντους, λεμονανθούς... τριαντάφυλλα, βασιλικά.  αρισμαρί και γιασεμιά του έρωτα τα ρόδα ... με ευωδιά μεθυστική το θαύμαζα ... ξαναγεννιόταν η ψυχή. Αχ ποια μάτια μου το ζήλεψαν; κι ύπουλα μου το κλέψαν; Με αντικλείδια μπήκανε κ

Σε αναμμένο τζάκι πλάι, ζεσταίνεται η καρδιά. Οι φλόγες της με αγάπη, τη μοναξιά της σβήνουν με της χαράς το δάκρυ. Αχ, αυτή η ζωή... Της Αγάπης το βοτάνι μόλις πιεί ... δρόμους ανοίγει... τη ψυχή να σεργιανίσει... σαν το λούλουδο π'ανθίζει.. Αχ,  αυτή η ζωή, έχει τρόπο να πλανεύει... τα όνειρα να ζωντανεύει.. στα κατώγια της καρδιάς, να κατεβαίνει κάθε πόνο και  καημό της να γιατρεύει... Αχ,  αυτή η ζωή Όταν θέλει... γλυκιά του κόσμου είναι γιάτρισσα κι όσα αν περάσουν χρόνι

Νύχτα, περασμένες τρείς στου κεριού το φως που τρεμοσβύνει παίζει απαλή η μουσική νότες μελωδικές ... να θυμίζουν στιγμές ευτυχίας, από το χθες .... "Σε μια καρδιά δυο ψυχές." Αγάπη, Έρωτας... Φιλιά σε μιαν αγκαλιά . Τώρα... στ 'αδειανό το μαξιλάρι πικρό το δάκρυ αργοκυλάει , η νύχτα ξάγρυπνη πονάει... στου ρολογιού τον κάθε χτύπο, η ανάσα σταματάει. Ξημερώνει, ώρα πέντε και μισή ο ύπνος δεν λέει να φανεί, νυσταγμένη η ψυχή, μια σκιά ... θαρρεί πως βλέπει... να νυχοπατεί, με