Ω !!!! Βράχε Ιερέ Αθάνατε. Ναέ του Ποσειδώνα, Ακριβοθώρητε, Απέθαντο Αστέρι το Πέλαγος του Αιγαίου, εσύ διαφεντεύεις. Ω !!!! Θεέ Ποσειδώνα, σπίθες πετάει η ματιά σου, στη λύσσα του ανέμου, στ 'ανταριασμένα κύματα ο θυμός σου με τρίαινα, τη θάλασσα χτυπά. Ολονών τη τύχη ορίζεις, η θάλασσα ηρεμεί, τα κύματα σιωπούν ο άνεμος κοπάζει... η φύσης ησυχάζει... όλα σε προσκυνούν, Καράβια αρμενίζουν στα σμαραγδένια σου νερά, φέρνουν κοσμοπλημμύρες την αρχοντιά σου να θαυμάσουν... Στον

Μες τη θολούρα του μυαλού οι ερυνύες μου κοχλάζουν, Κρύες, αφέγγαρες οι νυχτιές, μαύρες σκιές, οι σιωπές ουρλιάζουν... χαρακιές τη καρδιά μου, τη ματώνουν πληγές που αφόρητα πονούν. Κι ουλές γεμάτη την θυμώνουν Βασανιστική η νύχτα, μες σ' ανυπόφορη αγρύπνια, στης φαντασίας τα κιτάπια αναζητώ τα λόγια του τα τρυφερά τα γλυκά του φιλιά. Του έρωτά του τα χάδια, μου κόβεται η ανάσα θηλειά ο στεναγμός, μου πνίγει τον λαιμό σιέται το κορμί στης πεθυμιάς τη παραζάλη, στενάζει κι α

Ξημέρωσε η Πρωτομαγιά γιορτάζει όλη η εργατιά. Από τον ύπνο τους ξυπνούν πουλιά που γλυκοκελαηδούν. Ανοίγει διάπλατα η καρδιά, ντύνεται έκσταση η ματιά, ολόγεμη η φύση ομορφιά, δέντρα, λουλούδια σε κλωνιά με αρώματα μεθυστικά γιορτάζουν την Πρωτομαγιά. Το βλέμμα μου αλλαργινό στον απέραντο πέρα ουρανό, τα χείλη μιλούν με το Θεό, δεν χορταίνω να κοιτώ Παράδεισος στ' αλήθεια είν' εδώ δεν είναι όνειρο τον ζω. Mπροστά μου τριανταφυλλιές, πύρινες, κόκκινες φωτιές, κλώνια με φ

Θύμωσε πια κι ο ουρανός, αστράφτει και βροντάει κατάμαυρος από θυμό, σε κεραυνούς ξεσπάει. Πλημμύρες και κατακλυσμοί, οργώνοντας όλη τη γη θαρρείς... του κόσμου η συντέλεια έχει 'ρθεί... Θ ε έ μου, δύσκολοι χρόνοι και καιροί, βάσαν, πίκρες και καημοί... φτώχεια και δυστυχία, στείρα από ελπίδα η ζωή από αγάπη και χαρά στεγνή του κόσμου η καρδιά μέσα σε πανδημία. Κι όμως, ποτέ δεν είν ' αργά, ν ' αλλάξει ο κόσμος μας πορεία, χρειάζεται αγώνας, υπομονή, αγάπη, πίστη στο Θεό κα

Σαν σφαίρα τρύπησε τη δόλια μου ψυχή ο έρωτας, κι αφόρητα πονά τρέμουν τα χείλη χωρίς φωνή, βουβά. Θλιμμένη , σκεπτική ώρες ατέλειωτες μελαγχολικές... στη σκέψη μου, μόνο εσύ... Η ανασαιμιά μου έχει κοπεί. Νιώθω να σβήνει της ζωής μου το κερί. Το μυαλό μου χάνω, απεγνωσμένα αναζητώ το ειδωλό σου. Μόλις βραδιάσει μες στο σκοτάδι... σαν φάντασμα, απ ' το σοκκάκι σου, περνώ, το φωτισμένο παραθύρι σου να δω ... Όλος μου ο κόσμος είναι τα δυό σου μάτια... ένα τους βλέμμα, μου τσά

Τα χείλη μου κι αν χαμογελούν μέσα μου η καρδιά μου κλαίει. Αχ , βρε ζωή κακούργα είσαι και πικρή,κι από μικρή με βάσανα μ ' έχεις φορτωμένη. Τα δάκρυά κατεβασιές στο πρόσωπό μου τρέχουν, μα τα μάτια της ψυχής ήλιοι, που λάμπουν, σε μια αγκαλιά γεμάτη αγάπη κι ένα πνεύμα λεύτερο με υπομονή αστείρευτη να 'χει. Με καλοσύνη με ανθρωπιά, με πεντακάθαρη ματιά στα δύσκολα το κάθε τι ζυγίζει κι από τα λάθη, να προσέχει έχει μάθει, όλα τα μετράει. Με Τιμή, με Αξιοπρέπεια ξωπίσω δε

Μενεξεδένιο δειλινό του ήλιου γέρμα μαγικό ακολουθεί ο νους ως να χαθεί.... Μένουν οι εικόνες του σωρό. Κι ένα μεγάλο ερωτηματικό γ ι α τ ί; Να είν' ο κόσμος μας μικρός να μη μεγαλώνει και να παλιώνει; Μες τον Παράδεισο... τον έβαλε ο Θεός με την αγάπη στην καρδιά του νά 'χει τιμόνι. Κι έντυσε την πλάση μ ' εμορφιές τα μάτια να θαυμάζουν με των πουλιών τις γλυκόλαλλες φωνές ν ' ακούν τ ' αυτιά κι από σεβντά ν ' αναστενάζουν. Στου αγέρα το φιλί τρέμει, της ανεμώνης η ψυχή σαν

Τα βήματα με φέρανε στο γνώριμο στενάκι σαν άλλοτε να ίδώ τα μάτια π' αγαπώ. Όταν περνούσα απ ' εκεί ώρες τα καρτερούσα, έρωτα είχα σαν φωτιά για κείνα μόνο ζούσα. Όνειρο μου ανεκπλήρωτο σαράκι στην καρδιά μου μου 'χαν πάρει το μυαλό κι όλα τα όνειρά μου. Σαν ήρθε τώρα η Άνοιξη.. κι ανθίζουν τα λουλούδια ανάβει κι εμένα ο καημός να 'ιδώ τα μάτια π ' αγαπώ. Αχ, βλέπω το παραθύρι της γέρνει μισανοιγμένο και μπαινοβγαίνουνε πουλιά που τό 'χουν νοικιασμένο. κι απάνω σ

Απρίλη τ' ανθολούλουδα, της πασχαλιάς σου, με κάλλος απροσμέτρητον κεντούν την φορεσιά σου. Ο ηλιάτορας από ψηλά με τις αχτίδες τις χρυσές την έχει ερωτευτεί τρελά πιότερο απο το χθές... Σήμερα τα μάτια της τα είδε δακρυσμένα, τον ουρανό με σύννεφα μαύρα και μολυβένια, βουβά πετάνε τα πουλιά κι αυτά είν' φοβισμένα, ολούθε η φύση θλίβεται... στενάζει λυπημένα. Ξημέρωμα Παρασκευής οι άνομοι εβραίοι, οι άνομοι και τα σκυλιά κι οι τρεις καταραμμένοι, πιάσαν τον Ιησού Χριστό τ

Ψυχή μου, Το "σ'αγαπώ σου" πως να μετρήσω Όσο κι αν ψάχνω μέτρο για να βρω, δεν βρίσκω. Κοιτάζω... το απέραντο γαλάζιο τ ' ουρανού στο πλάτος του, χάνομαι, Κοιτάζω... Τον ηλιάτορα ψηλά το φως του με στραβώνει Κοιτάζω της θάλασσας τ ' ασύνορα νερά, τ ' απέραντα δάση, τα λουλούδια, τα πουλιά Όλα τους ημίμετρα λειψά ... Το "Α γ α π ώ σου" Ψυχή μου, να μετρήσω σωστά μόνο ένα μέτρο θαρρώ βρίσκω της καρδιάς, τον κάθε χτύπο να μετρήσω! Τριανταφυλλιά Παπανδρέου 🌹

Ο πρωινός φρεσκοψημένος καφές μπροστά στη θάλασσα ... Γεμίζει την ψυχή γαλήνη κι ευφορία. Τα γηρατειά δεν είναι ακύμαντη λίμνη αλλά μια καταιγίδα, που κρύβει στο βυθό της το βάρος των 75 χρόνων, βαραίνει το σώμα σαν πανοπλία αλλά η υπομονή, η σιωπή η δίψα για ζωή, δεν είναι αδυναμίες, αλλά ψυχικές δυνάμεις και η φωνή τους έχει "βάρος". Η πίστη, η Αγάπη, η καλοσύνη και η προσευχή για τη ζωή, κρατάνε ανοξείδωτη την ψυχή. Τη φωνή της Αγάπης, την καταλαβαίνουν όλοι οι λ

Νοστάλγησα μιαν Άνοιξη να ξαναπερπατήσω σαν άλλοτε παιδί μικρό ανέμελο στην αγκαλιά να κλείσω, μες σε λευκάνθια λεμονιάς με αγάπη να κοιμήσω. Να την νανουρίζουν τα πουλιά, γλυκόλλαλα αηδόνια να της χαϊδεύουν τα μαλλιά τα πετροχελιδόνια. Να της φιλούν γλυκά, γλυκά τα ροδομάγουλά της πρωί το γλυκοχάραμα στο φως του ήλιου σε μύρια χρώματα... κι αρώματα. Να φτερουγίζουν τ ' όνειρα χαρούμενοι αθώοι πόθοι της ξέγνοιαστής μου νιότης. Τριανταφυλλιά Παπανδρέου 🌹

Σημαία Ελληνική ακριβοθώρητη, χιλιοτραγουδισμένη, Άγια και Τιμημένη. Με της θάλασσας το γαλανό, με του τσολιά τ ' ολόλευκο με τα ολόχρυσά τα κρόσια σου, πρωτοπαλικαρά σου, που αιματοκύλισαν ήρωικά, στου πολέμου τη φωτιά για τα υψηλά σου Ιδεώδη και Ιδανικά, Πίστη -- Πατρίδα -- Θρησκεία -- Λευρεριά. Αγέρωχη, περήφανη Σήμερα κυματίζεις, πάνω από θάλασσες, στεριές, Α θ ά ν α τ η κυματίζεις Με φως Ν ί κ η ς τον κόσμο όλο φωτίζεις! Τριανταφυλλιά Παπανδρέου 🌹

Σήμερα 21 του Μάρτη πρώτη μέρα της Άνοιξης Παγκόσμια μέρα Ποίησης Παγκόσμια μέρα ατόμων με σύνδρομο Dawn Παγκόσμια μέρα εξάλειψης φυλετικών διακρίσεων. Η Ποίηση είναι η ατόφια Αγάπη της ψυχής. Μιλά με στίχους. Για ολόφωτους ήλιους. Για ελπίδες, όνειρα, χαρές για αγκαλιές ανοιχτές. Η Ποίηση είναι η Άνοιξη της καρδιάς. Κόκκινα τριαντάφυλλα στο χρώμα της φωτιάς, το άρωμά τους έρωτα, που καίει μεθάει, και σαν παλιό γλυκό κρασί, ζαλίζει και ευφραίνει. Η Ποίηση ζωγραφίζει την

Σε καμαρούλα μια σταλιά κάθεται μια γιαγιούλα και συλλογάται με καημό αχ , μια παρεούλα νά'χα κι εγώ μια κουβεντούλα για να πω... Τα λιγοστά της τα λεφτά μετράει και ξαναμετρά να πάει στο παζάρι, τα ψώνια της να κάνει γάλα και ψωμί να πάρει. Στου μαντηλιού της τη γωνιά κόμπο δένει τα λεφτά παίρνει το ραβδάκι της που βοηθάει τη στράτα της στο σύντομο σεργιάνι της. Αργά -- αργά το βήμα της σέρνει κι αναστενάζει... ανάθεμα τη φτώχεια μου η μοίρα που μου δώρησε αχ, βάσανα με φ

Η μοναξιά είναι σκληρή σκληρότερη από πέτρα, χωρίς κουβέντα, χωρίς ζωή άδεια η κάθε μέρα. Κρύο το σπίτι, κρύα η καρδιά, αξημέρωτη η νύχτα, έχει φωλιάσει η ερημιά, η απελπισιά, η πίκρα. Τα χείλη δεν γελάνε πια, τα μάτια βουρκωμένα ολούθε, πέφτει βαρεμιά, όνειρα γκρεμισμένα. Ένα παράπονο πικρό, κόμπο μου δένει το λαιμό, με πνίγει, με τρελαίνει χάνομαι, με πεθαίνει. Αχ τίποτ' άλλο δεν ζητώ σ ' αυτό τον κόσμο το "μικρό μόνο" αυτό, έναν άνθρωπο να έχω για παρέα, δυό κουβεντούλε

Στην όμορφή μας την αυλή ώρες καθόμασταν μαζί μανούλα μου χρυσή. Ζεστός ο ήλιος πάνω μας, καθάριος μπλε ο ουρανός, φορτωμένος ρόδα οι τριανταφυλλιές όλα δικά μας. Να τους μιλάς να τους χαμογελάς και με απορία να ρωτάς Σαν φεύγει ο άνθρωπος απ ' αυτή τη ζήση, για ποιο κινάει να πάει ταξίδι; Και αφήνει αυτή την ομορφάδα, δέντρα, λουλούδια, γλυκόλλαλα πουλιά. Πρόσωπα πολυαγαπημένα κι όλα τα λησμονά; Μανούλα μου άδικα ψάχνεις απάντηση να βρεις... Αφού κανείς δεν γύρισε πίσω για

Μες σ ' ανθισμένα γιασεμιά στην όμορφή μας γειτονιά με τ' άσπρα της σπιτάκια, με τρέλαναν με μάγεψαν δυό σμαραγδένια μάτια. Έκρυβαν τόση ομορφιά, τα πλάνα εκείνα μάτια, σε θάλασσες ακύμαντες θαρρούσα κολυμπούσαν. Την ευτυχία ζούσαν, Τα ζήλευα από μακριά και τα φιλούσα νοερά, σαν ρόδα, σαν τριαντάφυλλα, τα θαύμαζα τους χαμογελούσα. Κι αλάφρωνα στον ουρανό, πετούσα... Ήταν ότι πιο όμορφο ζούσα... Αποθυμιά; πάθος; αγάπη; έρωτας; ο ήλιος μου; Το φεγγάρι μου; Το φως; Ριγούσε

Έσπασε κόρη η καρδιά μου, σαν είδα λάβα και φωτιά να καίγεται μες τη νυχτιά, το τραίνο που σ' φερνε κοντά μου. Τους δρόμους πήρα παγανιά, άγνωστα μονοπάτια και στενά Ψάχνω παντού για να βρώ τα όμορφα μάτια που αγαπώ. Ρωτάω τους περαστικούς, τα λούλουδα, τα δέντρα, τα πουλιά μην είδαν πέρδικα να περπατεί, πεντάμορφη και λυγερή... Ρωτάω και τον ουρανό που είναι μαυρισμένος ρωτάω τον άγριο βορριά φυσάει δαιμονισμένος. Ο ήλιος κι αυτός εκρύφτηκε μες το θλιμμένο δείλι και η ν

Ήταν ηλιοβασίλεμμα, καθισμένη στη ρίζα μιας ολάνθιστης πικροδάφνης δεν χόρταιναν τα μάτια μου να βλέπουν το μαγικό εκείνο υπερθέαμα. Στα πετρογάλανα νερά του βάλτου, λευκοντυμένοι οι κύκνοι, με τους ψηλόλιγνους λαιμούς τους, τα κόκκινα μακριά τους ράμφη, μέσα στα κοντυλένια γκριζοπράσινα βούρλα στα σπάνιας ομορφιάς ανθισμένα αγριολούλουδα με την ολόδροση ευωδιά τους... Μια πανδαισία χρωμάτων κι αρωμάτων θεϊκή στα ήρεμα νερά του βάλτου. Αυτός ο αγαπημένος μου, απογευματινός μ