Ο Αύγουστος της καρδιάς μας...

Ο ξανθομάλλης Αύγουστος, ο αλανιάρης και ερωτιάρης είναι στερνοπαίδι του καλοκαιριού, το πιο αγαπησιάρικο και χαϊδεμένο... Πανέμορφος και παιχνιδιάρης με όλο το μπλε του ουρανού στο βλέμμα του,τριγυρνά ξυπόλητος στις ακρογιαλιές και ερωτοτροπεί με τα κορίτσια.

Με την ανεμελιά και την ξεγνοιασιά που έχουν τα στερνοπούλια, που δεν μεγαλώνουν ποτέ και έχουν πάρει απαλλαγή από όλες τις υποχρεώσεις ,αλητεύει μισόγυμνος στην ακροθαλασσιά επιδεικνύοντας το ήλιο ψημένο κορμί του.

Έχει ένα ματόχαντρο στη θωριά , έναν ήλιο καρφωμένο στο πέτο και τη γεύση του σταφυλιού του καρπουζιού και του ώριμου σύκου στο μελωμένο φιλί του.

Τα καυτά μεσημέρια αράζει στους σκιερούς καφενέδες, κάτω από την κληματαριά και το γιασεμί και παραγγέλνει φραπέδες ντοματοελιές και μπύρες.

Τα βράδια ξαπλωμένος στην άμμο, πιάνει κουβεντολόι με τ άστρα και φλερτάρει με την ολόγιομη σελήνη ,ενώ το μεσονύχτι τριγυρνά αγκαλιά με το κορίτσι του στο φεγγαρόφωτο και μοιράζει μελωμένα φιλιά και γλυκόλογα,ή λεντοκοπά πιωμένος στα πανηγύρια.

Όμως ,όπως όλες οι χαρές που σε προσπερνούν βιαστικές χωρίς να τις χορτάσεις, σήμερα ετοιμάζει βαλίτσες και φουριόζος μας αποχαιρετά με μια χρυσαφένια πανσέληνο και το κατάρτι του...

Τελευταία κυριακή σήμερα, τελευταίες ανάσες ανεμελιάς και ο Αύγουστος φυλλοροεί και χάνεται στο βάθος του χρόνου και της ζωής και γίνεται νοσταλγικό παρελθόν και ανάμνηση.

Έτσι καταχωνιασμένο στα απόμερα της μνήμης, ξετρυπώνω ένα παιδιάστικο Αύγουστο ,που κυνηγούσαμε μισόγυμνα στο λιοπύρι ακρίδες και τζιτζίκια και έκαιγε τις πατούσες μας το πυρωμένο χώμα.

Μετά όταν έπεφτε η νύχτα ,κοιμόμασταν στρωματσάδα στην αυλή και πλέκαμε όνειρα ψάχνοντας στον ουρανό το τυχερό μας αστέρι ..

Αργότερα στο διάβα του χρόνου, ανέμελο φοιτηταριό, μετά την εξεταστική ,παρεάκι στα θερινά σινεμά, που μύριζαν καταβραγμένο χώμα και γιασεμί, αρμέγαμε τις χαρές με το φεγγάρι πανωθέ μας και αναψυκτικά και πασατέμπο στο χέρι. Πάντα σε όλη μου τη ζωή λαχταρούσα έναν Αύγουστο ,που χόρταινα ήλιο ουρανό και θάλασσα και έριχνα όλες μου τις σκοτούρες ,χάρτινες βαρκούλες, να αρμενίσουν στο κύμα.

Μακάρι να μπορούσα να τον τσακώσω από τα μαλλιά, και να τον κρατήσω για πάντα στην καρδιά μου, για να ξορκίσω όλους τους χειμώνες της ζωής μου..

Καλό δρόμο Αύγουστε της καρδιάς μας!!!!

31/8/2026

Λιάνα Πουρνάρα