ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ - ΡΙΖΙΚΟ Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Θαλασσόξυλα, ψίθυροι του βυθού, κομμάτια μιας μνήμης που αρμενίζει ακόμη, πάνω τους κάθονται οι γλάροι, φύλακες της σιωπής, και τραγουδούν με φωνή ανέμου όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ.

Ένα σπασμένο κατάρτι, όρθιο ακόμη, σαν προσευχή στο πέλαγος εκεί επάνω ανάμεσα στα σχισμένα πανιά γεννήθηκε ο έρωτας, βαθύς, μυστηριακός, με ρίζες στα άστρα και φύκια στα μαλλιά.

Κι εγώ, ταξιδιώτης του νου, επιστρέφω στο νησί όχι για να βρω όσα έχασα, μα για να θυμηθώ πως τίποτα δεν χάνεται όταν το σπέρνει η ψυχή στη θάλασσα.

Ο Γαρμπής κτυπά το πρόσωπο αλύπητα και μέσα του ακούω την αιωνιότητα μια ανάσα θεών, μια υπενθύμιση πως ο έρωτας είναι πάντα ένας δρόμος που οδηγεί στην ίδια ακτή εκεί όπου γεννιούνται όλα και όλα επιστρέφουν.

ΜΑΚΗΣ ΛΟΥΚΕΡΗΣ