Απολογισμός ...

Όταν η νύχτα τις μαύρες κουρτίνες τραβήξει

και πριν ο Μορφέας εντός μου ξυπνήσει,

η συνείδησή μου με το μικρό της ραβδάκι, 

κάθε βράδυ τις ευαίσθητες χορδές μου, μου τύπτει...

Απολογισμό ανελλιπώς θα ζητήσει, 

ειρηνικά τα κιτάπια της μέρας να κλείσει.

Αχταρμάς εντός μου οι διαλέξεις...

Αρχίζω να βάζω... από εδώ οι καλές,

από εκεί οι κακές μου οι λέξεις...

Ποιες από αυτές πίκρα χαρίσαν,

ποιες χαρά και λύπη ταυτίσαν.

Ποιες στο χάος της θλίψης με ρίξαν,

ποιες ευτυχία την καρδιά πλημμυρίσαν...

Ποιες με στόμφο κραυγαλέα κομπάζουν,

Ποιες φόβο στην ψυχή μου σταλάζουν.

Ποιες είναι εκείνες που ψέματα λένε,

με υποκρισία φωνάζουν και κλαίνε...

Ποιες τα "μη", τα "ποτέ", τα" δεν πρέπει"

της ζωής μου το δρόμο σκιάζουν

και εκείνες που τα "θέλω", "ποθώ", 

"ελευθερία" με πάθος κραυγάζουν...

Ποιες με χαρμόσυνα νέα τη μέρα φορτίσαν

και ποιες είναι εκείνες, που στιγμές αδίκως γκρεμίσαν.

Ποιες στο διάβα με έκαναν από βάρος να γείρω

και ποιες λεκτικά με μένος ήθελα κάποιον να δείρω...

Και οι χτύποι της καρδιάς διαρκώς ανεβαίνουν...

Τις θέσεις οι λέξεις από νύστα μπερδεύουν...

Και τότε ο Μορφέας, στοπ, επιτακτικά, μου φωνάζει.

Πάψε επιτέλους... κοιμήσου... με διατάζει.

Μου θωπεύει με γλύκα τα μάτια 

και με στέλνει ταξίδι σ' ονείρου παλάτια...

Λιλή Βασιλάκη Δαφερέρα 🪽