Μια πεταλούδα ακουμπά απαλά, στις βλεφαρίδες της σιωπής σου, με φτερούγες από λεπτεπίλεπτα όνειρα, που ψιθυρίζουν τις σκέψεις σου στον άνεμο Άγγιγμα εύθραυστο και βαθύ, το νιώθεις Σαν μια ζωή που φτερουγίζει στο κενό αναζητώντας νόημα στη φθορά και διάρκεια στη στιγμή Και εσύ ακινητείς Φοβάσαι να αναπνεύσεις, μήπως και τρομάξει το όνειρο και χαθεί Μη σβήσεις τον ψίθυρο, που γλιστρά στη σιωπή σου Μη μείνεις γυμνός μπροστά στη μνήμη Μα η πεταλούδα φεύγει, γιατί αυτή δεν αιχμαλω