Μα ταπεινά συγνώμη λογοτέχνες μου!

Και ήρθαμε όλοι εμείς οι "λογοτέχνες",να αποδείξουμε την αξία μας.

Να κορδώνουμε ωσάν παγώνια για την γνώση μας και την αξία των

λέξεων.

Σπουδή και ταλέντο!

Ταυτόχρονα όμως κι έμπνευση.

Μαζώχτηκε το είναι μας μέσα σε αράδες απελπισμένες,που τηρούν πούθε, θα ξεφύγουν, πνιγμένες στους τόνους,στα θαυμαστικά και στα πολύπλοκα ουσιαστικά.

Επίρρημα,και αγωνία για την στήριξη της παύλας,και του "εισαγωκικού".

Συγκινούνται οι ποιητάδες, πιο πολύ από τους αναγνώστες.

Και να αρχίσουν οι χοροί γύρω από την ρημάδα την μετοχή,

λες και η σωτηρία του κόσμου κρέμεται από τις δικές μας οξείες,μην σου πω κι περισπωμένες.

Και δώστου μέτρημα στο ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο,μην και γίνουμε ρεντίκολο, χαθεί η αξία μας,

και κουρελιαστεί το 'εγώ' μας.

Ξενυχτάμε πάνω από το σώμα

μιας αντωνυμίας.

Μα στο τέλος η πένα μας βουρκώνει, γιατί στεγνώνει,

από την κακοποίηση.

Εντός σχεδίου οι σκέψεις μας, να αποδείξουμε την αξία μας.

Μα ταπεινά συγνώμη που κάτσαμε στο σβέρκο των αληθινών λογοτεχνών.

Μα ταπεινά συγνώμη στην τέχνη του λόγου, που την σφίγγουμε

από το λαιμό νύχτα κι μέρα!

Μα ταπεινά δηλώνω υπηρέτης ψυχών!

Εύα Αλιβιζάτου 🌹