ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑ

Κοιτάζω μια ξερολιθιά που αγναντεύει τ’ άπειρο.

Αφέντρα σε μια θάλασσα που υποκλίνεται στο πόδι της.

Και τη νοτίζει, να γιομίσει πράσινο, δέντρα, λούλουδα και χόρτα.

Μα εκείνη, στέρφα Γη.

Γροικά το πέλαγο

κι’ ακουμπηγμένη στη στεριά ξεπλένει όλων τα κρίματα.

Αυτά που γίνανε κι’ αυτά που θα ‘ρθουν.

                                                                               Κ.Γ.Κ.  2026