ΠΛΕΚΤΟ ΚΛΟΥΒΙ 🌹

Πήρες κόκκινες κλωστές

Το βασικό ερυθρό σου χρώμα

Αποφάσισες να πλέξεις μια αγάπη,

χωρίς βελόνια

Αυτή που σου ΄λειπε σθεναρά και ήθελες

Αυτή που δε προδίδει

Φλογοβόλα, πορφυρένια αγάπη,

περιχαρακωμένη κι απόρθητη με άπλεκτα πέταλα,

έτοιμα να γλιστρήσουν ρίχνοντας πόντους,

και να σε εναγκαλίσουν αδιόρατα

Πρόθυμα να προασπίσουν

Ώριμα να κυνηγήσουν όποιο όνειρο κι ελπίδα

Βουβοί πόντοι απ’ την καλή,

βουβοί κι απ’ την ανάποδη

Αγέρωχη εσύ με ανδρειωμένο βλέμμα, ατενές,

μπερδεύεις τα νήματα στα λυγισμένα σου χέρια

Πουθενά η αρχή τους

Λες και ξεκινούν από τα άκρα σου

Κανένα τέλος τους

Λες και δε θέλεις πράγματι να σώσουν

Κι αναμεσίς τους ασπροφορούσα πάλι εσύ,

σαν νύφη, σαν παρθένα, σαν νεκρή,

να τα μπλέκεις τεχνηέντως στα δάκτυλα,

τεμαχίζοντας τον αέρα ολόγυρά σου

σε κόκκινες αδιόρατες φέτες

Ακινητείς, πλέκοντας και περιμένοντας,

αυτό το κάτι που δε φτάνει

Έναν εραστή, θεό, νεκρό

Κάποιο παρελθόν ή μέλλον

Ζωντανή θάλασσα ή ορίζοντα νεκρό

Αργαλεύεις σαν τις μοίρες ξανά και ξανά

Ένα μαχητικό βλέμμα που σε αποστράφηκε

Μια αλμυροανάσα που εξανεμίστηκε

Θαλασσένια χείλη από στόμα κλειστό απέναντί σου

Μια παλάμη που το άγγιγμά της αλυσοδέθηκε στα κύματα

Ένα κορμί που σου αρνήθηκε σθεναρά το πρόσωπό του,

και επιδεικτικά γύρισε την πλάτη του

Έναν εαυτό που ζήλεψε κι αυτό, στα ψέματα

Συμπλέκεις τα τεντωμένα σύρματα, κλωστές

Ο γύρος λήγει σαν συμβολαιοχάρτι

Οι ακριανοί πόντοι παρασέρνονται στο ρεύμα

Οι άλικες κλωστές ξεσφίγγουν και χαλαρώνουν

Πέφτουν από τα δάκτυλά σου

Κυλούν σα φίδια στο πάτωμα

Περνούν την χαραμάδα της πόρτας

Η πόρτα παραμένει κλειστή

Εσύ εντός δίχως κλειδί και χρεία άλλης αναμονής,

τραγικά απελπισμένη

Υφασμένη είσαι με ένα τίποτα,

που τόλμησες να ονομάσεις άνθρωπο

Με τη παρουσία ενός φαντάσματος, που δε προδίδει,

δεν ήρθε, ούτε έφυγε μα ούτε και απαιτεί

Έπλεξες εν αλί το κλουβί μέσα στο δάκρυ σου

Η πόρτα βλέπει στωικά την πλάτη σου

Εσύ την κλειδαριά θωρείς απέναντί σου

Σαν έναν πόντο ακριανό,

κλεισίματος του κόκκινου πλεκτού σου,

που δε μπορείς πια να τον ξηλώσεις!

Άννα Κλαρίτη ❤️