Σβήνω απ’ τη μνήμη μου εκείνους που κοιτούν τον κόσμο με μάτια από ατσάλι. Αυτούς που γελούν όταν η αδικία πλημμυρίζει τις στράτες και δακρύζουν μονάχα στις λειτουργίες, με το ένα χέρι στο Ευαγγέλιο και το άλλο στην τσέπη του αδύναμου. Σβήνω τους δικαστές με τα κολλαρισμένους γιακάδες, που αργούν να ερμηνεύσουν το δίκιο ώσπου να βεβαιωθούν πως δεν θα χάσει ο ισχυρός. Σβήνω τους μικρούς θεούς των γραφείων, τους εργολάβους των λέξεων, τους σωτήρες που υπόσχονται το φως ενώ κ

Θυμάμαι — τότε που τα μάτια μας ήταν ο μόνος καθρέφτης του κόσμου και η αθωότητα ένα ένδυμα που δεν φοβόταν τη φθορά. Η σιωπή δεν ήταν κενό· ήταν μια μουσική από εύθυμους βοριάδες με ανοιξιάτικες αποχρώσεις, σαν ένα σάλπισμα που ερχόταν από το μέλλον για να μας προειδοποιήσει για το φως. Ποιος αλήθεια πρόφερε την πρώτη λέξη; Εσύ έγραψες το «αγάπη μου» στο λευκό κατάστιχο της καρδιάς, κι εγώ άρχισα να χαράζω στο ανύποπτο χώμα λέξεις επικίνδυνες: ποίηση, έρωτας, συντροφικότητα.

Μου έμαθαν —θυμάσαι;— να φυλάω το δάκρυ όπως το τελευταίο κομμάτι ψωμί στην τσέπη Όχι για τη λύπη, μα για να μην προδοθεί η πείνα μας σε μιαν αγορά που οι μέρες γίναν πια αβάσταχτα ακριβές Τώρα, στους δρόμους που μυρίζουν καυσαέριο και θυμό, εκεί που τα βήματα μπερδεύονται με τα σπασμένα γυαλιά, τα συνθήματα στους τοίχους ξυπνούν σαν κουρασμένοι ηλικιωμένοι Κανείς δεν ανήκει σε κανέναν — αυτό είναι το κέρδος μας Δυο μάτια μόνο που ταξιδεύουν μες στη νύχτα, χωρίς προορισμό,

Στη μνήμη του πατέρα μου, που από το 1948 έως το 1950 περπάτησε πάνω στις γυμνές πέτρες της Μακρονήσου, στα δεκαοχτό του, μαθαίνοντάς μας πως η νύχτα δεν είναι ποτέ αρκετά σκοτεινή για να σβήσει το φως της αξιοπρέπειας. Αφιερωμένο σε όλους εκείνους που μέτρησαν τα χρόνια τους πίσω από το συρματόπλεγμα, αλλά δεν επέτρεψαν στη σιωπή να τους νικήσει. Η πανσέληνος απόψε ήταν μια πληγή μελάνης πάνω στο στήθος της νύχτας· ένα πρόσωπο θλιμμένο, με το βλέμμα καρφωμένο επίμονα πάνω απ

Παλεύω με το χρόνο για να ξεχάσω· όμως ο χρόνος εδώ μυρίζει πάντα εκείνη την άλμη, τη σκουριά των παλιών καδενών και το υγρό σκοτάδι. Σαν μεθυσμένος ναύτης που επιμένει να ζωγραφίζει κύματα φανταστικά πάνω στο τσιμέντο της προκυμαίας, με αρπάζει κάθε νύχτα απ’ το μανίκι, ψιθυρίζοντας στο αυτί μου ονόματα νησιών που χάθηκαν. Κι εγώ τραβιέμαι πίσω, να μην λιποθυμήσω μέσα στην αποφορά του φτηνού αλκοόλ και της τσιγαρίλας. Έσκαβα, θυμάμαι, να βγω απ’ τον τάφο που μου χάρισες· μια

Σβήνω τα ίχνη μου, σύντροφε, περπάτησα αρκετά πάνω σε δρόμους που το πρωί τους ονόμασαν «λάθος». Γονάτισα στη μνήμη. Ξέρεις τι θα πει μνήμη; Ένα ψωμί που δεν έφτασε ποτέ για όλους. Ένα χέρι που έμεινε μετέωρο στον αέρα, όταν σχόλασε η χειραψία της Ιστορίας. Κάθε ματιά μας ένας άνθρωπος που περίμενε στην αποβάθρα. Κάθε φωνή μια καθυστέρηση που έγινε πεπρωμένο. Κι απομείναμε εμείς. Λίγοι. Να ψηλαφούμε τη σιωπή όπως οι φτωχοί μετρούν τα κέρματα στην τρύπια τους τσέπη, εκεί που