Σβήνω τα ίχνη μου, σύντροφε, περπάτησα αρκετά πάνω σε δρόμους που το πρωί τους ονόμασαν «λάθος». Γονάτισα στη μνήμη. Ξέρεις τι θα πει μνήμη; Ένα ψωμί που δεν έφτασε ποτέ για όλους. Ένα χέρι που έμεινε μετέωρο στον αέρα, όταν σχόλασε η χειραψία της Ιστορίας. Κάθε ματιά μας ένας άνθρωπος που περίμενε στην αποβάθρα. Κάθε φωνή μια καθυστέρηση που έγινε πεπρωμένο. Κι απομείναμε εμείς. Λίγοι. Να ψηλαφούμε τη σιωπή όπως οι φτωχοί μετρούν τα κέρματα στην τρύπια τους τσέπη, εκεί που