Δακτυλικό αποτύπωμα

Ο θερινός κινηματογράφος μούτρωσε..

Του κρέμασαν παπιγιόν "κλειστός ".

Ταινίες προβλήθηκαν ,

καρέκλες ξεσκονίστηκαν ,

συνειδήσεις άραγε αφυπνίστηκαν;

Το καλοκαίρι φόρεσε φτερά,

η ανεμελιά ντύθηκε φθινοπωρινά.

Φύλα μουσκεύουν έγνοιες ,

τα κλαδιά των δέντρων χορεύουν σε αργό ρυθμό...

Τα δακτυλικά αποτυπώματα του καλλιτέχνη χάθηκαν...

Σκόρπισαν όσα ήταν απατηλά,

κατέστησαν απολωλά.

Η σοφία του νου διαμαρτύρεται ,

εγκωμιάζει με τρόπο που προσομοιάζει πιότερο σε μοιρολόγι

τα ατυχή ,τα παράδοξα τα ποταπά.

Δεν ξέρω γιατί η πένα μουτζουρώνει δεν την ορίζω,με ορίζει..

Θέλω να γράψω για έρωτα για ομορφιά και εκείνη γράφει σα σαλεμένη για ασχήμια ,την προσποίηση που φόρεσε τα καλά της,

ψηλοτάκουνες γόβες και μας περιγελά.

Ψάχνω δακτυλικό αποτύπωμα δεν βρίσκω πουθενά..

Αμήχανα Χαμογελώ ,

θετικός οιωνός μου ψιθυρίζει χαμηλά:

Μην ψάχνεις μάταια σε λάθος χρόνους λάθος τόπους να το βρεις...

Άλλαξε δρόμο ..

θα ανταμώσεις το δακτυλικό αποτύπωμα ψυχής εκεί που δεν έψαξες πρωτύτερα ,

αναπάντεχα θα βρεις..

Παπαδοπούλου Φωτεινή 🍁