Να ξανακολλήσει το όνειρο

Αργά,στο παράμερο της γειτονιάς κηπάρι

Στο παγκάκι,στη ζέστη και τ' αγιάζι του χειμώνα

Κοιμάται συχνά το λιγνό παλικάρι

Τον περιμένει πάντα σαν οικείο θαμώνα.

Εκεί μέσα περνούνε άνθρωποι και ζώα

Ποτέ δεν τους δίνει καμιά σημασία

Στα ουράνια στρέφει τα μάτια του αθώα

Δεν βλέπει γύρω του αγγέλους και μεγαλεία.

Στριφογυρίζει και τον δέρνει μια αύρα,

Το ένα του χέρι τ' ακουμπάει στο στήθος Κουρασμένα του πόδια παραδίδει στην ξάπλα ,

Ουρανούς σαν κοιτάει, αψηφάει το πλήθος

Χαμόγελο σκάει σαν τον πιάσει ο ύπνος

Το όνειρο του σε χαρές έχει σαλπάρει

Σε τι κόσμο έχει μπλέξει, σε ποιον κήπο;

Σε τι γιορτές και έρωτες,στις νύχτες με φεγγάρι!;

Εκεί που γελούσε, στου ονείρου τη ζάλη,

Μια μύγα τον τσίμπησε και είχε ξυπνήσει

Μ' ελπίδα γύρισε προς την πλευρά την άλλη,

Το όνειρο που έβλεπε μήπως ξανακολλήσει .

Λευτέρης Σιώμος 🌹