Διψώ για το ύδωρ αυτό το ζωηφόρο, το αιώνιο, το λαχταριστό, το δροσερό, το ελπιδοφόρο, το αειφόρο, το θείο, το χορταστικό. Δώσε μου την κούπα για το νερό της ψυχής μου. Μια στάλα αρκεί για να νιώσω ευτυχία για να χαμογελάσει η ψυχή μου. Δάκρυσα γι’ αυτό παιδεύτηκα, περιπλανήθηκα, άσκοπα ξόδεψα τα χρόνια μου μέχρι να βρω την πηγή. Δροσίζω την ψυχή μου, ευφραίνεται η κηρήθρα μου, γελάει η καρδιά μου, ξεδίψασα. Από το καινούργιο μου βιβλίο: Σώμα και αίμα Φεστιβάλ έκθεσης βιβλίο

Δεν κατοχυρώνεται η Ειρήνη. Δεν κατοχυρώνεται ο Έρωτας. Δεν κατοχυρώνεται το Δίκιο. Δεν κατοχυρώνονται οι Ιδέες. Δεν κατοχυρώνεται το Πνεύμα. Δεν κατοχυρώνονται τα Σύνορα. Δεν κατοχυρώνεται η Ελπίδα. Δεν κατοχυρώνονται οι Ενσυνείδητοι. Δεν κατοχυρώνεται η Υγεία. Δεν κατοχυρώνεται ο πλούτος. Δεν κατοχυρώνεται η Ελευθερία. Δεν κατοχυρώνεται η Ασφάλεια. Δεν κατοχυρώνεται η Πίστη. Δεν κατοχυρώνεται η Οικουμένη όλη. Ακόμη όμως και αν δεν κατοχυρώνονται όλα αυτά η Αγάπη μου για σέν

Ακροβατούν απόψε οι σκέψεις μου μετά από μια νύχτα πανσελήνου. Σκοτεινά τα κυνήγια της ψυχής μουσκεμένα τα μάτια απ' τα ενδόμυχα δάκρυα ως τα πιο απόκρυφα φυλλοκάρδια μου. Σε ποθώ και σε μισώ ταυτόχρονα που αναγκάζομαι να ψάχνω την ποθητή αλήθεια της ζωής ανάμεσα σε χώματα νύχτα πανσελήνου για τις νεκρές ψυχές. Γρίφος τα ουρλιαχτά της αβύσσου κυνηγώντας ένα πτώμα χωρίς ταμπέλα όνομα ή αριθμό γένους θηλυκού μέσα σε μια μαύρη σακούλα που κρύβει τη θλίψη της μεταθανάτια ώρα μετα

Νωχελικές οι ψυχές ακροβατούν στου Αιγαίου τα βράχια τριγυρνούν οι εφτά πληγές αιμορραγούν τις ψυχές που κρυώνουν στ’ άγονα μέρη πολλά χρόνια. Γυμνές οι ψυχές από αληθινά αισθήματα θα τις ζέσταινε η γλυκιά αγάπη αν ήταν ειλικρινείς κι είχαν μπέσα. Σημάδεψα με κόκκινο στον χάρτη την έκρηξη του ηφαιστείου για να αποφύγω το τσουνάμι της αμαρτίας. Οι μορφές των ερινυών οπλίζουν τους μοιχούς με βαρίδια για μια αιώνια αιχμαλωσία. Την αξιοπρέπεια και την αγάπη να προσέχεις. Η μια υφ

Τίποτα δεν έμεινε, για να σε θυμάμαι πανδαμάτωρ, μονάχα σκόρπιες γυμνές φωτογραφίες που αποθανάτιζες τη νιότη μας. Μα κι αυτές ασπρόμαυρες, ξεθώριασαν άκαρπες στη φθορά του χρόνου, ν' αγγίξουν πια την καρδιά δεν μπορούν. Άραγε μύθος οι αιώνιοι όρκοι μας, πεθαμένα τα μεγαλεπήβολα όνειρά μας, ξεφτισμένη η πανάκριβη αγάπη μας, θαμμένα τα πολύχρωμα αισθήµατα, στο βαθύ μπαούλο της λήθης ή ραμμένα στο πανωφόρι της συνήθειας; Κουρνιάζω σαν το λαβωμένο τσιχλοπούλι κάθε σούρουπο στο ξ

Ένα βήμα πριν την τρέλα, πριν την ερωτομανία, ένιωσα την καύτρα της αρχής του καλοκαιριού λίγο πριν φτάσω στο μετρό, λίγο πριν μετρήσω σχολαστικά τα λεπτά της ώρας, λίγο πριν ρουφήξω αυτό το κόκκινο κρασί, λίγο πριν μυρίσω το γιασεμί στην μάντρα του σπιτιού, λίγο πριν μεταμορφωθεί το είδωλό σου σε Κούρο, στον θολωμένο μου νου και σβήσει τις πίκρες μου, σβήσει τα παράπονά μου, σβήσει την ουτοπία μου, και όλα τα παράσημα, κι όλα τα βραβεία, και όλες τις εφήμερες δόξες μου, αφού

Στον συγγενικό κρίκο Έγινες ακροβάτης σ’ επικίνδυνοσυρματόσχοινο. Από κάτω παραμονεύει το σκότος, ο θάνατος. Μια σκάλα θέλω να σε φτάσω, να σε γλιτώσω. Καταραμένο ποίημα, σαν τη μοίρα σου, απολωλέ. Να αιωρούμαι ανάμεσα σε επτά στίχους και στα χείλη μιας εβένινου τηβέννου, δεν αντέχω και σπάζω τα σκαλοπάτια. Κατερίνα Ραμανδάνη 🌹

Η MAKEΔONIA ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ Συλλαλητήρια πολλά γίνονται στην χώρα μας μ' αυτό το πιο σημαντικό σ όλη την οικουμένη. Για την Μακεδονία μας ο λόγος βαρύ το όνομά μας κι Ελληνικό οι Σλάβοι ν αρπάξουν θέλουν με βοήθεια τον Νίμιτς τον Αμερικανό. Τι κι αν όλοι οι λαοί θα τους αναγνωρίσουν εμείς μόνο δεν θα ενδώσουμε στα σχέδιά τους. Αν δεν τους δώσουμε ποτέ την υπογραφή μας σαν κάλπικοι Σλαβομακεδόνες θα περιπλανούνται. Όλα μπορούν να τα στήσουνε αγάλματα, ονόματα αεροδρομίω

Ματώνεις τώρα ευαίσθητη μου ψυχή άντρας θα φταίει. Μείνε μόνη στο μέλλον η μοίρα σου αλλάζει. *** Κατάθλιψη ναι πίσω από το γυαλί σαν σε κοιτάζω. Άγγελοι προστάτες να σε ραίνουν υπομονή. *** Ουσίες στο αίμα μια στάλα μετάνοιας θα ωφελήσει. Θεού δύναμη πάρε νέο δρόμο διαβαίνεις. Κατερίνα Ραμανδάνη 🪽

Η φύση λύγισε, σκίρτησε, γονάτισε μπροστά στον αιματοβαμμένο σταυρό Σου, ενώ η παπαρούνα κι κοκκινολαίμης βάφτηκαν με κόκκινο της αγάπης. Λίγο πιο κει ο Ιούδας κρεμάστηκε σε τραχιά θηλιά προδοσίας, ενώ το φιλί του σφραγίστηκε κάλπικο. Και στο παλάτι ο Πιλάτος βασανίζεται με θρόμβους τύψεων και συνειδητοποίηση πως: «Αληθώς Υιός Θεού εστί ούτως». Απλώθηκε το μήνυμα παντού… Η θυσία της προσφοράς, της αγάπης, της ταπείνωσης νικάει στο τέλος το σκοτάδι, τον θάνατο, το κακό. Ανατρο

Λιβάνι και μύρο αναβλύζει δίπλα μου κι εγώ σκυφτή, κουρασμένη, γεύομαι μαζί με μια λίμνη δακρύων, μέσα σ΄ ένα πέλαγος σύγχυσης, ανάμεσα σε μια γιγάντια πάλη των παθών μου μ΄ ένα κρεβάτι Ουρανό σκίζοντας τις καταραμένες τύψεις, προσεύχομαι κοκαλωμένη, ματώνω πάνω στο στασίδι, αδειάζω το δηλητήριο, καθαρίζω ξαλαφρώνω κοινωνώ νιώθοντας μια θεία αρμονία να με τυλίγει. Κατερίνα Ραμανδάνη 🪽

Στην πένα μου Πήρα τις νυχτερινές στράτες, ερευνώ με πηδάλιό μου τη θεία έμπνευση και με τη δυνατή, καυστική, δίκαιη πένα μου. Αρέσει στους ερωτικούς μετανάστες. Ενοχλεί τους σάπιους πολιτικάντηδες. Ευφραίνει τους πιστούς οπαδούς. Εξοντώνει τους εφήμερους ανταγωνιστές. Ταΐζει τους πνευματικά πεινασμένους. Ξεντύνει τους τραγικούς ηθοποιούς. Γεμίζει ευ τους γυμνούς οφθαλμούς. Ξεσκίζει τους φθηνούς αριθμομνήμονες. Υγιαίνει τους αχόρταγους βιβλιοφάγους. Ριγεί τους παράνομους πέφτ

Στην επιτροπή Δεν είμαι Πάπας ούτε Αγία, δεν είμαι τέλεια ούτε τελεία, δεν είμαι ήλιος ούτε αιωνία, δεν είμαι φίλη σας ούτε λατρεία. Μα σίγουρα θα είμαι σημαντική αφού διαπερνάω νέκταρ στην ψυχή. Μα σίγουρα θα ’μαι μια άμμου κουκίδα αφού θύελλα προκαλώ και καταιγίδα. Δεν έχω μάθει ποτέ να φοβάμαι όσο πολύ και αν θα πολεμιέμαι. Δεν έχω μάθει να τα σκεπάζω το άδικο θωρώ και ξεσκεπάζω. Και αν κάποιοι θέλουν συγχωροχάρτι στον πρόεδρο να πάνε για ψευτογινάτι. Εγώ μόνο ένα θα τους

Πριν φύγω ήρθα σου’πα σ’ αγαπώ, μες στις φουρτούνες που θα μπω, εσύ να με προσέχεις σαν άνεμος, γιατί για με συ δεσμός άρρηκτος. Δεν μου απάντησες θαρρώ, μόνο ένα τριζόνι ζωηρό, πέταξε ως τον ουρανό, τραγούδι μελωδίας στο δειλινό. Μα μες στη γαλήνη, στη σιωπή, είν’ του πατέρα η συμβουλή, μια θαρρετή αναλαμπή, και μια ουράνια προσευχή. Με την ευχή σου προχωρώ, και μια φωνή ακολουθώ, για το δικό μου το μονοπάτι, με οδηγεί το δικό σου λευκό άτι. Κατερίνα Ραμανδάνη 🌹

ΜΕΙΝΕ… Μείνε αγαπημένε μου άνεμε, λεοντόκαρδε άρχοντά μου, κλέφτη των ονείρων μου και Σεπτεμβριανέ μου κουρσάρε. Μείνε σε μια κορφούλα της Αττικής γης, σε μια βουνοπλαγιά του ονείρου, να κυνηγάς ορτύκια, με το εύστοχο δίκαννο της διερεμένης καρδιάς σου. Μείνε σε μια δαντελένια ακτή, του Νότιου Ευβοϊκού και ρίξε με τον μαΐστρο σου, ρίξε θαλασσοταραχές, ρίξε ναυάγια, στις σειρήνες του μυαλού μου. Μείνε μείνε σαν ζάλη ερωτική, σαν λωτός, σαν φιλί της καρδιάς και σαν αγγελικό σφύ

Αιχμάλωτη ομορφιά λες να υπάρχει; Από μια δόση παρηγοριάς και στήριξης πάσχω, όταν μέσα στην καρδιά μου ένα αγκάθι με αιμορραγεί βαθιά και ΄γω πονάω. Σε κλωστή μεταξιού ακροβατώ κι η ανασεμιά σου με φοβίζει, μπας κι από κάτω πέσω και χαθώ αχ, είσαι μια πενιά που με κοιμίζει. Είλωτας στου χρόνου τη φυγή μιας σταγόνας σου διψώ το πνεύμα, στου νου σου την αναλαμπή, θέλω να είμαι πρώτη εικόνα. Αν είμαι έρωτας δεν ξέρω, ούτε ένας πουνέντες βιαστικός, σαν είλωτας ίσως να μοιάζω στ

Κάποτε ήμουν μπουμπούκι ροδαλό και ζωντανό, τα πέταλά μου ανθισμένα. Τώρα πια σαν μύσκελλος ζω απ' την πίκρα των λόγων σου κι απότομα, σχεδόν ανεπάντεχα ζιζάνια και πόντικες μου κατατρώγουν τις ρίζες, της ευαίσθητης καρδιάς μου. Με κύρτωσαν τα προβλήματα της τρίτης χιλιετίας, σαν τα σκυλιά με τριγυρνούν γαυγίζοντας μανιασμένα. Τι να ζητούν άραγε από έναν καμπούρη ποιητή, που δεν ξέρει να μετρά το συμφέρον του τις μέρες του πολέμου; Κύμβαλα αλαλάζουν πως όλοι οι άνθρωποι θα γί

Μέσα στον συρμό της ακυβέρνητης χαράς, στο πάντρεμα της σερπαντίνας και της λαμέ βραδιάς, στα πλάνα λόγια της καρδιάς, στο πολύχρωμο της αποκριάς, στο τρελό ξεφάντωμα, στην ασωτία της νυχτιάς, σε ψάχνω με κόκκινο φόρεμα τσιγγάνας Ρωμιάς, με εβένινο μαλλί, με μαντείες διφορούμενες μιλάς, με μια κοφτερή ματιά, λάγνας πράσινης σαϊτιάς, και μ΄ έναν χρησμό μου στον τοίχο κολλάς. «Θα ζήσεις όλα τα όμορφα, τα επιθυμητά, άρχοντά μου, τα λάγνα, τα βασιλικά μα και τ΄ απαγορευμένα, ένα

Μου ζήτησαν ένα ποίημα για τη φετινή αποκριά να ναι ωραίο, με γέλιο, με χάρη να χει και μπρίο, να χει και μπόι μα τι με πέρασαν καλέ Μιχάλη του Αινστάιν δεν είμαι σόι! Άντε λοιπόν ας σχεδιάσω κι όλους να τους ζωγραφίσω, μα δεν ξέρω από πού ν αρχίσω και τι δεν θα έδινα για να λακίσω. Κάθε πρωί την πύλη διαβαίνω τον Βασίλη πρώτο συναντάω μια καλημέρα τον κερνάω κι ύστερα στο γραφείο μου ανεβαίνω. Ευθύς την υπογραφή μου κοπανάω μπροστά στην κυρία Ιωάννα που πολύ την αγαπάω γιατί

Τον δρόμο πήρα κι έφτασα μπροστά στη σεβαστή Πυθία σε ανοιξιάτικη ρότα γύρεψα χρησμό απ’ την τίμια Κυρία. Με της γοργόνας σάλπισμα, με της αυγής το γλυκό γέλιο, με της γκέισας περπάτημα, με της θεάς το λόγο, το μελένιο, γονάτισα μπρος του Απόλλωνα το ναό και στην ουρά θωρώντας, σαν θυσιοφόρα απ’ την Ιερισσό χρησμό θαρρώ, ρωτώντας. Μπροστά στο πιθάρι το ιερό αυτό, διεισδήθηκα σε χώρο άδυτο, ιάσιμο εκεί κράτησα νερό για να λουστώ, στην ιέρεια υποκλίθηκα, σαν καλοπιάσιμο. «Ποια