1: Δεν θέλει ο έρωτας πολλά πλούτη και μεγαλεία θέλει στα μάτια μια αστραπή και στην καρδιά μαγεία! 2: Κομμάτιασε με άρχοντα δε σου ζητώ χαρούλες κι ύστερα κάτσε μάζεψε του έρωτα στιγμούλες! 3: Φωτιά είναι τα φιλιά Παράδεισος το στρώμα μα του έρωτα μου η αγκαλιά ναρκωτικό στο στόμα! 4: Ανάθεμα τα μάγια σου που καίνε την ψυχή μου και γίνανε οι φλέβες μου άχρωμες κι η ζωή μου! Κατερίνα Ραμανδάνη 🌹

Τ’ άσπρου βοριά εφύσηξε χιονιάς, στης Μακεδονίας το χωριό κι ο καβαλάρης ο Ιωσήφ έτρεξε να υμνήσει τον ελπιδοφόρο τον Χριστό. Με της καμπάνας τον θείο ήχο, και τη λαλιά των σπουργιτιών στο τρεχαντήρι, ανέβηκαν οι οικογένειες στην εκκλησιά, το ΩΣΑΝΝΑ να ψάλλουν στο ψαλτήρι. Θεέ μου, που ’κανες τρανή γιορτή μες στην καρδιά του παγερού χειμώνα και λιώνουν οι καρδιές απ’ αγάπη μπρος στου τζακιού τη θαλπωρή, κοιτώνα. Τα έθιμα τηρούνε οι γενιές με χαρά και ζήλο χιλιάδες οι προσκυνη

Οι τρεις μάγοι ψάχνουν τη σπηλιά, οδηγούνται από το Αστέρι στη γη της γαλήνης. Δεκέμβρης μήνας. Κρύο, παγωνιά. Χρυσός, Ασήμι και σμύρνα για το θείο βρέφος. Μόλις γεννήθηκε σε στάνη δίπλα σε ζώα που το ζεσταίνουν με τα χνώτα τους. Στον ουρανό μυριάδες συστάδες άστρων. Χιλιάδες Ωσαννά αγγέλων με άρπα πραότητας για όλη την Οικουμένη που κρυώνει η καρδιά της έως εκείνη τη στιγμή. Αφού οι λαοί βρίσκονταν σε ύπνωση διαρκείας από το χρήμα και τα ψεύτικα φθαρτά είδωλά τους. Ακαλλιέργ

Κυρίαρχος η θλίψη, η ανεργία κάνει παρέλαση, πρόσωπα δακρυσμένα, ψυχές σκαμμένες από την κατάθλιψη, χέρια απλωμένα για βοήθεια, πόδια να πάλλονται σαν εκκρεμές, παιδιά να χάνονται, σε εκρήξεις ουσιών κι οι ασθενείς να συνωστίζονται σε εφημερίες, ενώ τα τύμπανα να χτυπούν ρυθμικά. Μια ξαφνική και καταρακτώδης βροχή μας εξαγνίζει στιγμιαία. Όμως η πόλη κοιμάται κι οι φατρίες αλωνίζουν. Δεν ζούμε σε μια κοινωνία αγγέλων οι ψυχές βοούν, κράζουν απελπισμένα, ζητούν βοήθεια, την πο

Άχ... Μάτια μου... Όμορφε άντρα μου με το χαμόγελο του καλοκαιριού και τα ατίθασα γένια του Οδυσσέα στα χείλη σου αγριοκέρασο κι η αγκαλιά σου απέραντη φωλίτσα. Να ήξερες πόσο σε θέλω... Να ήξερες πόσο σε αγαπώ... Θεωρώ πως το ξέρεις... χθες σε ονειρεύτηκα. Κι ήσουν στα εφηβικά μου άνεμος μαΐστρος, Οδυσσέας πολυμήχανος, Άντρας- Πατέρας- Θεός, θρησκεία και πατρίδα μου, είδωλο και λατρεία, πλαστουργός της ζωής μου… Κατερίνα Ραμανδάνη 🌹

Μακάρια γη όπου η θεά Αφροδίτη αναδύθηκε απ΄ τα γαλάζια σου νερά και μέσα απ΄ τους αφρούς σου εκτινάχθηκε σαν σε πρωταντίκρυσε ΚΥΠΡΟ μου, θαμπώθηκε απ΄ τη λαμπρότητά σου, από τα στέφανα θυσίας των παιδιών σου, εντυπωσιάστηκε απ΄ τους γλυκούς λεμονανθούς σου, και μαγεύτηκε απ΄ την θεσπέσια θέση σου. Στης ανατολής τον χάρτη, το στίγμα σου αφήνεις κι αρχόντισσα ντύνεσαι μέσα στην Μεσόγειο, μαγεύτρα κόρη ανάμεσα σε βάρβαρους λαούς και στόχος μνηστήρων του τούρκικου σπόρου. Μακάρι

ΤΟ ΑΣΗΜΕΝΙΟ ΜΕΓΑΛΟ ΚΛΕΙΔΙ Πού θα βρω το ασημένιο κλειδί; Αυτό που κερδίζεις το νόημα της ζωής; Έμαθα πως έχει χρώμα ασημί δυσεύρετο μυστικό είναι πολύ. Σε μια χώρα λένε είναι κρυμμένο βαθιά σε λαγούμι καλυμμένο. Μήπως σε μια πλατεία καρτερεί τον τυχερό τύπο αναμονεί; Σ’ ένα ξύλινο αρχαίο κουτί μ’ ένα λουκέτο και μέσα μια ευχή. Που θα βρω το ασημένιο κλειδί; Αυτό που σου σώζει την ζωή; Έμαθα πως αιώνες περιμένει τον άρχοντά του αναμένει. Μήπως είναι κάπου θαμμένο κι απ’ τον χρ

Αν σε πω έρωτα τυφλή θα με πουν αν σε πω αγάπη στην πυρά θα μπω αν σε πω κούρο ίσως κάλπικο νόμισμα αν σε πω αστέρι κρεμάλα στο στερέωμα αν σε πω κτήμα μου υπερβολή θα ναι αν σε πω φωλιά απατηλή οπτασία. Ηλεκτροφόρο φορτίο με ταχύτητα φωτός στα βάθη της αβύσσου κόκκινη γραμμή θα σε πω κι εγκεφαλικό κύτταρο που μ εκτοπίζει στ άστρα. Να με ονειρεύεσαι άπιαστη θέλω διάφανη κλωστή μεταξωτής ανέμης, να σε γεύομαι φούξια της καρδιάς ζαχαρωτό μέσα στο κρύο της χειμερινής νυχτιάς. Εί

Από μικρό παιδί μιλούσα σε πρώτο ενικό. Εγώ θέλω… Εγώ μοιάζω… Εγώ πιστεύω… Εγώ μπορώ… Ώσπου ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και έπιασα τυχαία ένα λαχείο, το οποίο βάφτισα «υπομονή» κι αναθεώρησα τον αριθμό. Έτσι το πρώτο ενικό εξαφανίστηκε και μετατράπηκε σε πρώτο πληθυντικό. Εμείς σ’ αγαπάμε. Εμείς σε λατρεύουμε. Μαμά πότε θα ελευθερωθούμε; Κατερίνα Ραμανδάνη 🌹

Ακολουθώ τα χτυποκάρδια μου. Χάνομαι στους διαδρόμους του νου μου. Συνουσιάζομαι με τα θέλω μου. Πιάνω τον παλμό των ανθρώπων. Ερευνώ τις πολύπλοκες ψυχές. Κι εξοστρακίζομαι. Κατερίνα Ραμανδάνη 🌹 Από το βιβλίο " Ψήγματα ψυχής"

Περιπλανήθηκα ανάμεσα σε ξωτικά, Κύκλωπες κι εκδικητικά αρπακτικά, μ΄ ένα έκτακτο πέρασμα απ’ τα στενά του Κάτω Κόσμου, δραπετεύοντας αλώβητη απ’ τα σκοτάδια τ’ άγραφου νόμου. Σε όσες θάλασσες κι αν ταξίδεψα, όσες χώρες κι αν επισκέφτηκα, όσες αγκαλιές κι αν με φιλοξένησαν, όσα χτυποκάρδια κι αν αφουγκράστηκα, ο γλυκός παράδεισος της καρδιάς σου με γαληνεύει, με γοητεύει, με μαγεύει, με εμπνέει και τέλος μ΄ αναγεννάει. Γι’ αυτό ξηλώνω τον χρόνο και πλέκω τα μοτίφια της ποίηση

Περιπλανήθηκα ανάμεσα σε ξωτικά, Κύκλωπες κι εκδικητικά αρπακτικά, μ΄ ένα έκτακτο πέρασμα απ’ τα στενά του Κάτω Κόσμου, δραπετεύοντας αλώβητη απ’ τα σκοτάδια τ’ άγραφου νόμου. Σε όσες θάλασσες κι αν ταξίδεψα, όσες χώρες κι αν επισκέφτηκα, όσες αγκαλιές κι αν με φιλοξένησαν, όσα χτυποκάρδια κι αν αφουγκράστηκα, ο γλυκός παράδεισος της καρδιάς σου με γαληνεύει, με γοητεύει, μεμαγεύει, με εμπνέει και τέλος μ΄ αναγεννάει. Γι’ αυτό ξηλώνω τον χρόνο και πλέκω τα μοτίφια της ποίησης

Αγαπώ την ήσυχη ώρα του δειλινού με μαγεύουν τα χρώματα τ’ ουρανού το μοβ, το κίτρινο, το χρυσό, το μενεξεδί τη φαντασία μου ταξιδεύουν από παιδί. Μ’ αρέσει το γαλήνιο δειλινό θαρρώ τον χειμώνα απ’ το παράθυρο θωρώ τη θεάρεστη σιωπή την ώρα της σιγής το τιτίβισμα των πουλιών της εξοχής. Αγαπώ την ηρεμία του γλυκού δειλινού το καλοκαίρι στην παραλία μου κολυμπώ πως σβήνει το ηλιοβασίλεμα παρατηρώ και φωτογραφίες μαγικές ξανατραβώ. Μ’ αρέσει το μαγικό φίλτρο του δειλινού την άν

Η οδός σχεδόν ατελείωτη από την Αθήνα η εκκίνηση ως την Ελευσίνα ο τερματισμός. Ακροβατεί η πομπή με τις επτά παρθένες στην αρχή της, που...

Το σώμα μου σώμα από το σώμα της Εύας. Το σώμα του συντρόφου μου σώμα από το σώμα του Αδάμ. Κύριε μας έδωσες πνοή, μας έδωσες τη γη, σαν...

Χωμένοι μέσα στα σεντόνια ψάχνουμε για ζεστασιά, πίκρα είναι η ζωή μας χρόνια χολή η δικιά μας μοναξιά. Σκουπίδια στέκουν στην καρδιά μας...

Το βλέμμα σου πρόστυχη περισπωμένη διαπερνά τα χρωματιστά ρούχα μου με σαρώνει πατόκορφα σαρκάζοντας πόθους ανεμίζοντας σποτάκια...

«Θα σε λατρεύω με αγάπη, αστέρια, πούλιες και γαλαξίες ερωτικούς, Χρυσάφι μου, χρυσάφι μου» μου εξομολογήθηκες. «Τρέμω μη σε χάσω,...

Δεν κοιμήθηκα ποτέ σε φιλντισένιο κρεβάτι ούτε άκουσα γλυκόλογα ερωτικά, ποτέ δεν ήταν συνεχές τ΄ ονείρου το υφάδι πάντα ένα αγκάθι μες...