Πριν φύγω ήρθα σου’πα σ’ αγαπώ, μες στις φουρτούνες που θα μπω, εσύ να με προσέχεις σαν άνεμος, γιατί για με συ δεσμός άρρηκτος. Δεν μου απάντησες θαρρώ, μόνο ένα τριζόνι ζωηρό, πέταξε ως τον ουρανό, τραγούδι μελωδίας στο δειλινό. Μα μες στη γαλήνη, στη σιωπή, είν’ του πατέρα η συμβουλή, μια θαρρετή αναλαμπή, και μια ουράνια προσευχή. Με την ευχή σου προχωρώ, και μια φωνή ακολουθώ, για το δικό μου το μονοπάτι, με οδηγεί το δικό σου λευκό άτι. Κατερίνα Ραμανδάνη 🌹

ΜΕΙΝΕ… Μείνε αγαπημένε μου άνεμε, λεοντόκαρδε άρχοντά μου, κλέφτη των ονείρων μου και Σεπτεμβριανέ μου κουρσάρε. Μείνε σε μια κορφούλα της Αττικής γης, σε μια βουνοπλαγιά του ονείρου, να κυνηγάς ορτύκια, με το εύστοχο δίκαννο της διερεμένης καρδιάς σου. Μείνε σε μια δαντελένια ακτή, του Νότιου Ευβοϊκού και ρίξε με τον μαΐστρο σου, ρίξε θαλασσοταραχές, ρίξε ναυάγια, στις σειρήνες του μυαλού μου. Μείνε μείνε σαν ζάλη ερωτική, σαν λωτός, σαν φιλί της καρδιάς και σαν αγγελικό σφύ

Αιχμάλωτη ομορφιά λες να υπάρχει; Από μια δόση παρηγοριάς και στήριξης πάσχω, όταν μέσα στην καρδιά μου ένα αγκάθι με αιμορραγεί βαθιά και ΄γω πονάω. Σε κλωστή μεταξιού ακροβατώ κι η ανασεμιά σου με φοβίζει, μπας κι από κάτω πέσω και χαθώ αχ, είσαι μια πενιά που με κοιμίζει. Είλωτας στου χρόνου τη φυγή μιας σταγόνας σου διψώ το πνεύμα, στου νου σου την αναλαμπή, θέλω να είμαι πρώτη εικόνα. Αν είμαι έρωτας δεν ξέρω, ούτε ένας πουνέντες βιαστικός, σαν είλωτας ίσως να μοιάζω στ

Κάποτε ήμουν μπουμπούκι ροδαλό και ζωντανό, τα πέταλά μου ανθισμένα. Τώρα πια σαν μύσκελλος ζω απ' την πίκρα των λόγων σου κι απότομα, σχεδόν ανεπάντεχα ζιζάνια και πόντικες μου κατατρώγουν τις ρίζες, της ευαίσθητης καρδιάς μου. Με κύρτωσαν τα προβλήματα της τρίτης χιλιετίας, σαν τα σκυλιά με τριγυρνούν γαυγίζοντας μανιασμένα. Τι να ζητούν άραγε από έναν καμπούρη ποιητή, που δεν ξέρει να μετρά το συμφέρον του τις μέρες του πολέμου; Κύμβαλα αλαλάζουν πως όλοι οι άνθρωποι θα γί

Μέσα στον συρμό της ακυβέρνητης χαράς, στο πάντρεμα της σερπαντίνας και της λαμέ βραδιάς, στα πλάνα λόγια της καρδιάς, στο πολύχρωμο της αποκριάς, στο τρελό ξεφάντωμα, στην ασωτία της νυχτιάς, σε ψάχνω με κόκκινο φόρεμα τσιγγάνας Ρωμιάς, με εβένινο μαλλί, με μαντείες διφορούμενες μιλάς, με μια κοφτερή ματιά, λάγνας πράσινης σαϊτιάς, και μ΄ έναν χρησμό μου στον τοίχο κολλάς. «Θα ζήσεις όλα τα όμορφα, τα επιθυμητά, άρχοντά μου, τα λάγνα, τα βασιλικά μα και τ΄ απαγορευμένα, ένα

Μου ζήτησαν ένα ποίημα για τη φετινή αποκριά να ναι ωραίο, με γέλιο, με χάρη να χει και μπρίο, να χει και μπόι μα τι με πέρασαν καλέ Μιχάλη του Αινστάιν δεν είμαι σόι! Άντε λοιπόν ας σχεδιάσω κι όλους να τους ζωγραφίσω, μα δεν ξέρω από πού ν αρχίσω και τι δεν θα έδινα για να λακίσω. Κάθε πρωί την πύλη διαβαίνω τον Βασίλη πρώτο συναντάω μια καλημέρα τον κερνάω κι ύστερα στο γραφείο μου ανεβαίνω. Ευθύς την υπογραφή μου κοπανάω μπροστά στην κυρία Ιωάννα που πολύ την αγαπάω γιατί

Τον δρόμο πήρα κι έφτασα μπροστά στη σεβαστή Πυθία σε ανοιξιάτικη ρότα γύρεψα χρησμό απ’ την τίμια Κυρία. Με της γοργόνας σάλπισμα, με της αυγής το γλυκό γέλιο, με της γκέισας περπάτημα, με της θεάς το λόγο, το μελένιο, γονάτισα μπρος του Απόλλωνα το ναό και στην ουρά θωρώντας, σαν θυσιοφόρα απ’ την Ιερισσό χρησμό θαρρώ, ρωτώντας. Μπροστά στο πιθάρι το ιερό αυτό, διεισδήθηκα σε χώρο άδυτο, ιάσιμο εκεί κράτησα νερό για να λουστώ, στην ιέρεια υποκλίθηκα, σαν καλοπιάσιμο. «Ποια

Πίσω από τους μασκαράδες τις πολύχρωμες βασίλισσες και τους δράκους, τις θαυμάσιες χορεύτριες, τους φανταχτερούς μάγους, τις έξυπνες τσιγγάνες και τους πειρατές, τις αλυσιδωτές σερπαντίνες, τα κομφετί, τα πολύβουα γέλια και τα ξεφαντώματα, τις δυνατές τυμπανοκρουσίες, τα ξεφωνητά, κρύβομαι σαν γαλαζολαίμης σ΄ ένα αμπάρι με παραμυθένιο θησαυρό ενός φανταχτερού άρματος. Παριστάνω έναν μελωδό σε κλειστό φάκελο, δίχως προορισμό, μα μ΄ οδηγό ένα παλικάρι, και βασίλισσα μια ντυμένη

1: Δεν θέλει ο έρωτας πολλά πλούτη και μεγαλεία θέλει στα μάτια μια αστραπή και στην καρδιά μαγεία! 2: Κομμάτιασε με άρχοντα δε σου ζητώ χαρούλες κι ύστερα κάτσε μάζεψε του έρωτα στιγμούλες! 3: Φωτιά είναι τα φιλιά Παράδεισος το στρώμα μα του έρωτα μου η αγκαλιά ναρκωτικό στο στόμα! 4: Ανάθεμα τα μάγια σου που καίνε την ψυχή μου και γίνανε οι φλέβες μου άχρωμες κι η ζωή μου! Κατερίνα Ραμανδάνη 🌹

Τ’ άσπρου βοριά εφύσηξε χιονιάς, στης Μακεδονίας το χωριό κι ο καβαλάρης ο Ιωσήφ έτρεξε να υμνήσει τον ελπιδοφόρο τον Χριστό. Με της καμπάνας τον θείο ήχο, και τη λαλιά των σπουργιτιών στο τρεχαντήρι, ανέβηκαν οι οικογένειες στην εκκλησιά, το ΩΣΑΝΝΑ να ψάλλουν στο ψαλτήρι. Θεέ μου, που ’κανες τρανή γιορτή μες στην καρδιά του παγερού χειμώνα και λιώνουν οι καρδιές απ’ αγάπη μπρος στου τζακιού τη θαλπωρή, κοιτώνα. Τα έθιμα τηρούνε οι γενιές με χαρά και ζήλο χιλιάδες οι προσκυνη

Οι τρεις μάγοι ψάχνουν τη σπηλιά, οδηγούνται από το Αστέρι στη γη της γαλήνης. Δεκέμβρης μήνας. Κρύο, παγωνιά. Χρυσός, Ασήμι και σμύρνα για το θείο βρέφος. Μόλις γεννήθηκε σε στάνη δίπλα σε ζώα που το ζεσταίνουν με τα χνώτα τους. Στον ουρανό μυριάδες συστάδες άστρων. Χιλιάδες Ωσαννά αγγέλων με άρπα πραότητας για όλη την Οικουμένη που κρυώνει η καρδιά της έως εκείνη τη στιγμή. Αφού οι λαοί βρίσκονταν σε ύπνωση διαρκείας από το χρήμα και τα ψεύτικα φθαρτά είδωλά τους. Ακαλλιέργ

Κυρίαρχος η θλίψη, η ανεργία κάνει παρέλαση, πρόσωπα δακρυσμένα, ψυχές σκαμμένες από την κατάθλιψη, χέρια απλωμένα για βοήθεια, πόδια να πάλλονται σαν εκκρεμές, παιδιά να χάνονται, σε εκρήξεις ουσιών κι οι ασθενείς να συνωστίζονται σε εφημερίες, ενώ τα τύμπανα να χτυπούν ρυθμικά. Μια ξαφνική και καταρακτώδης βροχή μας εξαγνίζει στιγμιαία. Όμως η πόλη κοιμάται κι οι φατρίες αλωνίζουν. Δεν ζούμε σε μια κοινωνία αγγέλων οι ψυχές βοούν, κράζουν απελπισμένα, ζητούν βοήθεια, την πο

Άχ... Μάτια μου... Όμορφε άντρα μου με το χαμόγελο του καλοκαιριού και τα ατίθασα γένια του Οδυσσέα στα χείλη σου αγριοκέρασο κι η αγκαλιά σου απέραντη φωλίτσα. Να ήξερες πόσο σε θέλω... Να ήξερες πόσο σε αγαπώ... Θεωρώ πως το ξέρεις... χθες σε ονειρεύτηκα. Κι ήσουν στα εφηβικά μου άνεμος μαΐστρος, Οδυσσέας πολυμήχανος, Άντρας- Πατέρας- Θεός, θρησκεία και πατρίδα μου, είδωλο και λατρεία, πλαστουργός της ζωής μου… Κατερίνα Ραμανδάνη 🌹

Μακάρια γη όπου η θεά Αφροδίτη αναδύθηκε απ΄ τα γαλάζια σου νερά και μέσα απ΄ τους αφρούς σου εκτινάχθηκε σαν σε πρωταντίκρυσε ΚΥΠΡΟ μου, θαμπώθηκε απ΄ τη λαμπρότητά σου, από τα στέφανα θυσίας των παιδιών σου, εντυπωσιάστηκε απ΄ τους γλυκούς λεμονανθούς σου, και μαγεύτηκε απ΄ την θεσπέσια θέση σου. Στης ανατολής τον χάρτη, το στίγμα σου αφήνεις κι αρχόντισσα ντύνεσαι μέσα στην Μεσόγειο, μαγεύτρα κόρη ανάμεσα σε βάρβαρους λαούς και στόχος μνηστήρων του τούρκικου σπόρου. Μακάρι

ΤΟ ΑΣΗΜΕΝΙΟ ΜΕΓΑΛΟ ΚΛΕΙΔΙ Πού θα βρω το ασημένιο κλειδί; Αυτό που κερδίζεις το νόημα της ζωής; Έμαθα πως έχει χρώμα ασημί δυσεύρετο μυστικό είναι πολύ. Σε μια χώρα λένε είναι κρυμμένο βαθιά σε λαγούμι καλυμμένο. Μήπως σε μια πλατεία καρτερεί τον τυχερό τύπο αναμονεί; Σ’ ένα ξύλινο αρχαίο κουτί μ’ ένα λουκέτο και μέσα μια ευχή. Που θα βρω το ασημένιο κλειδί; Αυτό που σου σώζει την ζωή; Έμαθα πως αιώνες περιμένει τον άρχοντά του αναμένει. Μήπως είναι κάπου θαμμένο κι απ’ τον χρ

Αν σε πω έρωτα τυφλή θα με πουν αν σε πω αγάπη στην πυρά θα μπω αν σε πω κούρο ίσως κάλπικο νόμισμα αν σε πω αστέρι κρεμάλα στο στερέωμα αν σε πω κτήμα μου υπερβολή θα ναι αν σε πω φωλιά απατηλή οπτασία. Ηλεκτροφόρο φορτίο με ταχύτητα φωτός στα βάθη της αβύσσου κόκκινη γραμμή θα σε πω κι εγκεφαλικό κύτταρο που μ εκτοπίζει στ άστρα. Να με ονειρεύεσαι άπιαστη θέλω διάφανη κλωστή μεταξωτής ανέμης, να σε γεύομαι φούξια της καρδιάς ζαχαρωτό μέσα στο κρύο της χειμερινής νυχτιάς. Εί

Από μικρό παιδί μιλούσα σε πρώτο ενικό. Εγώ θέλω… Εγώ μοιάζω… Εγώ πιστεύω… Εγώ μπορώ… Ώσπου ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και έπιασα τυχαία ένα λαχείο, το οποίο βάφτισα «υπομονή» κι αναθεώρησα τον αριθμό. Έτσι το πρώτο ενικό εξαφανίστηκε και μετατράπηκε σε πρώτο πληθυντικό. Εμείς σ’ αγαπάμε. Εμείς σε λατρεύουμε. Μαμά πότε θα ελευθερωθούμε; Κατερίνα Ραμανδάνη 🌹

Ακολουθώ τα χτυποκάρδια μου. Χάνομαι στους διαδρόμους του νου μου. Συνουσιάζομαι με τα θέλω μου. Πιάνω τον παλμό των ανθρώπων. Ερευνώ τις πολύπλοκες ψυχές. Κι εξοστρακίζομαι. Κατερίνα Ραμανδάνη 🌹 Από το βιβλίο " Ψήγματα ψυχής"

Περιπλανήθηκα ανάμεσα σε ξωτικά, Κύκλωπες κι εκδικητικά αρπακτικά, μ΄ ένα έκτακτο πέρασμα απ’ τα στενά του Κάτω Κόσμου, δραπετεύοντας αλώβητη απ’ τα σκοτάδια τ’ άγραφου νόμου. Σε όσες θάλασσες κι αν ταξίδεψα, όσες χώρες κι αν επισκέφτηκα, όσες αγκαλιές κι αν με φιλοξένησαν, όσα χτυποκάρδια κι αν αφουγκράστηκα, ο γλυκός παράδεισος της καρδιάς σου με γαληνεύει, με γοητεύει, με μαγεύει, με εμπνέει και τέλος μ΄ αναγεννάει. Γι’ αυτό ξηλώνω τον χρόνο και πλέκω τα μοτίφια της ποίηση