Το νερό κυλάει ήρεμα στο μικρό ρυάκι. Σιγοτραγουδάει χαρούμενο, πιάνοντας κουβεντούλα με τα φυτά της όχθης, μα πριν καλά καλά γνωριστούν έχει κυλήσει πιο κάτω. Ξεμυαλίστηκε με τα χρώματα ενός λουλουδιού, με την υπέροχη μυρωδιά του. Ίσα που πρόλαβε να το χαϊδέψει γλυκά κι είχε ήδη φύγει. Μια φευγαλέα ματιά προς τα πίσω πριν χαθεί στη στροφή. Η μοίρα του είναι να μην μένει πουθενά, να ροβολάει χωρίς σταματημό. Και όλο νοσταλγεί τις στιγμές που δεν πρόλαβε να απολαύσει. Κα

Αν ζούσες στην εποχή μας, Ηρακλή, και στο σταυροδρόμι ανάμεσα στην Αρετή και την Κακία είχες βρεθεί δεν θα΄ταν ξεκάθαρη η επιλογή. Θα μπερδευόσουν σαν εμάς σε αμέτρητες επιλογές και δαιδαλώδεις διαδρομές. Σαν σε λαβύρινθο να' χες βρεθεί, χωρίς να γνωρίζεις αν τη σωστή διαδρομή ακολουθείς ή σε αδιέξοδο θα βρεθείς. Η Αρετή μπερδεύεται με την Κακία, το καλό με το κακό. Κι άλλοτε, σαν να φορούν μάσκες σε ξεγελούν και σε παραπλανούν. Δεν υπάρχει Αθηνά να σε βοηθήσει στις επιλογές.

Τα χρόνια άσπρισαν τα μαλλιά, όργωσαν το δέρμα, σκέβρωσαν το κορμί, άδειασαν το κεφάλι από πρόσφατες μνήμες. Κι όμως η καρδιά λαχταρά ακόμη τα νιάτα και... Ονειρεύεται. Κι εκεί όλα γίνονται νεανικά και σφριγηλά και τα όνειρα τρέχουν με εφηβική ταχύτητα. Όμοια με τρεχαλητό παιδιών, απολαμβάνοντας τις στιγμές κάποιου καλοκαιρινού πρωινού, χωρίς σκοπό και προορισμό, αδιαφορώντας για τις πληγές και τα γρατσουνισμένα γόνατα. Κι έχουν χρώματα. Πολλά χρώματα... Μια πανδαισία χρω

Στις 27 του Μάη γιορτάζει ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσσος στο Προκόπι της Εύβοιας. Κάθε χρόνο πολλοί άνθρωποι περπατούν δεκάδες χιλιόμετρα, ως έθιμο και βαθιά πίστη, για να πάρουν την ευλογία του. Βοήθειά μας.) Ο Άγιος τους περίμενε Οι προσκυνητές έσερναν τα κουρασμένα βήματά τους από το χάραμα και βαριανασαίνοντας από τις ζεστές ακτίνες στέγνωναν με τα χέρια τα ιδρωμένα μέτωπα. Λιγοστές κουβέντες γεμάτες κουράγιο, να αξιωθούν να εκπληρώσουν και φέτος το τάμα: Προσκύνημα στο σκήν

Στο παγκάκι του Καβάφη λαχταρώ δίπλα του να καθίσω. Να φιλήσω τα χέρια του τα χρυσά, λίγη απ' την έμπνευσή του μήπως κι εγώ κερδίσω. "Είμαι ποιήτρια!" θα του συστηθώ. "Για Ιθάκη και Πρώτο Σκαλί και ποίηση θέλω να σου μιλήσω". Φαντάζομαι πως θ' αναρριγίσει από αποτροπιασμό κι άγριο βλέμμα θα μου ρίξει. "Πρώτο σκαλί;" Θα αποκριθεί. "Εσύ;" Και θα γελάσει... "Δε λες καλύτερα 3ο, 4ο υπόγειο;" Και θα σιωπήσει. "Όσο μπορώ", θα ψιθυρίσω. Και κάνοντας υπόκλιση βαθιά "σαν βάρβα

Ανάμεσα στα λαμπερά χρώματα: Το μαύρο. Χρώμα; Απουσία φωτός; Απορρόφηση όλων των χρωμάτων; Η πιο διχασμένη μορφή. Ακροβατεί ανάμεσα σε κομψότητα και πένθος, σκοτεινό και αριστοκρατικό. Παρευρέθηκε σε επίσημες, λαμπερές εκδηλώσεις. Μα και σε θλιβερές τελετές. Βράχηκε με πικρά δάκρυα. Ζημώθηκε με καημούς και θλίψεις δίπλα σε σιωπηλά μνήματα. Τιμήθηκε από ανθρώπους των προσευχών, μέσα σε εκκλησιές και μοναστήρια με το θαμπό φως των κεριών. Και όμως παρά τις αμφισβητήσεις, παραμέ

Είναι κάποιες μυρωδιές και γεύσεις που όταν τις νιώθω, όπου κι αν βρίσκομαι σαν χρονοκάψουλα με αρπάζουν απαλά μεταφέροντάς με σε μια μακρινή κουζίνα. Η μητέρα, με τα μανίκια σηκωμένα, και τα χέρια γεμάτα αλεύρι, άνοιγε αραχνοΰφαντα φύλλα με τον πλάστη, στριφογυρνώντας τον με χορευτικές κινήσεις, και τα άπλωνε στο λαδωμένο ταψί. Κι εγώ δίπλα στριφογυρνούσα με την ξύλινη κουτάλα το γάλα με τη ζάχαρη και το αλεύρι, ώσπου να ξεχυθεί μια υπέροχη μυρωδιά, να αρχίσει να πήζει, να δ

Ένα αθώο γέλιο ενός μωρού και η καρδιά μου γεμίζει γαλήνη. Τα γελαστά ματάκια του με κοιτάζουν με λατρεία και το πρόσωπό μου φωτίζεται ολόκληρο. Τα μικροσκοπικά χεράκια του κουνάνε την κουδουνίστρα και χοροπηδώ ολόκληρη στους ρυθμούς της. Μου γραπώνει τα δάχτυλα. Τα μασουλάει. Νιώθω τα πρώτα του μυτερά δοντάκια να αγκελώνουν την επιδερμίδα μου. Μου αφήνουν δυο σημαδάκια και γελάω πιο δυνατά καμαρώνοντας για τη δύναμή του. Παίζουμε το πρώτο του κρυφτό: Ντααααα!.. Κρύβομαι πίσω

Ντύθηκα τη σκοτεινιά και σαν αστείο πρόσθεσα ένα ασπρόμαυρο φουλάρι, σαν γλάρο πάνω σε μαύρα κύματα. Ένα χαμόγελο να ξεγελά τη θλίψη. Μα το δυνατό αεράκι το παρέσυρε. Σκάλωσε για λίγο σε ένα κλαδί, κι ύστερα άνοιξε τις φτερούγες του και πέταξε μακριά μου. Φτερούγιζε αμέριμνο στον ουρανό, παίρνοντας μαζί του τη σταγόνα αισιοδοξίας, κι έμεινα μονάχη να το κοιτώ χωρίς να μπορώ να το φτάσω. Μα ξάφνου ένιωσα σαν να ταξίδευε κι ένα δικό μου κομμάτι μαζί του σ' όλα τα ταξίδια

(Αφιερωμένο σε όλους τους εκπαιδευτικούς) Καημένε δάσκαλε, περνάς ταλαιπωρία και αγώνα για να πάρεις το πτυχίο σου, κι ύστερα τρέχεις σε κάθε γωνιά να μορφώσεις παιδιά που δε σε σέβονται, γονείς με ατέλειωτες απαιτήσεις κι ένα κράτος που σε απαξιώνει με μισθούς πείνας και με άπειρα καθήκοντα και υποχρεώσεις. Καημένε δάσκαλε, μπαίνεις στην τάξη με όρεξη να προσφέρεις και βγαίνεις αφήνοντας όλο σου το είναι. Και πάνω απ' όλα τον αυτοσεβασμό σου. Σε μαθητές αδιάφορους, παραβ

Η Βενετσιάνικη Μάσκα Η βενετσιάνικη μάσκα έμενε κρεμασμένη στον τοίχο, μια θύμηση των όμορφων στιγμών του προηγούμενου αποκριάτικου χορού. Ο σπανιόλης χορευτής με τα πράσινα μάτια, μια αέρινη, γλυκιά συντροφιά ολόκληρης της χρονιάς. Φέτος θα ξαναπήγαινε. Με την ίδια μάσκα. Ίσως να τον συναντούσε ξανά. Πήγε. Ο αποκριάτικος χορός βρισκόταν σε εξέλιξη. Πίσω από τη μάσκα, δύο μάτια σάρωναν τον χώρο. Ο χρόνος περνούσε. Πουθενά ο Ισπανός χορευτής. Τα μάτια γέμιζαν αγωνία.

Φοβάμαι… Ο κόσμος σκοτεινιάζει απ’ όλα τούτα τα άσχημα που γίνονται συνέχεια, και τρομάζω… Ατυχήματα, αρρώστιες, παράλογη βία, απειλές πολέμου. Πραγματικά κι επίπλαστα γεγονότα, κάθε μέρα ένα καινούριο χτύπημα, μια δυσάρεστη έκπληξη. Τρέμω και μελαγχολώ. Αισθάνομαι πως τίποτα δεν έχει νόημα. Ένα αόρατο βάρος πλακώνει την καρδιά. Τα μάτια βουρκώνουν. Κι ο πόνος, σαν χίλια καρφιά, τρυπά το κορμί. Φοβάμαι… Μια σπίθα μέσα μου διψά για ζωή. Πρέπει να αντιδράσω. Να βρω τη δύναμη

Μια απρόσμενη μυρωδιά, με τη χορευτική κίνηση του ανέμου, έφτασε στα ρουθούνια του. Μια άυλη, αέρινη ύπαρξη προσπέρασε γοργά, συνεχίζοντας την πορεία της. Ένα τυχαίο άγγιγμα ικανό να ξεκλειδώσει ένα κομμάτι του μυαλού του. Μια γλυκιά ανάμνηση έπεσε μέσα του σαν ανάλαφρη ψιχάλα σε διψασμένη γη. Τη ρούφηξε, λαίμαργα, και ένιωσε ξανά τη ζωή να γεμίζει όλη του την ύπαρξη. Νίκη Μαντζαβίνου 🌹

Εγώ ήμουν το μολύβι που συμπλήρωνε τα κενά μας. Εσύ το σβηστηράκι που διόρθωνε τα λάθη. Έγραφα για να διαβάζεις. Να βλέπεις μέσα μου. Μα δεν καταλάβαινες. Έσβηνες τις επιθυμίες μου. Μεγάλωνε το κενό. Και το χαρτί μουντό. Δεν ασπρίζει πια. Έχουν μείνει χαρακιές. Συνεχίζω να γράφω, χωρίς σκοπό. Γεμίζω λάθη, μουτζουρώνω. Ξαναρχίζω σαν σε λευκό χαρτί. Διορθώνω. Μάταια. Είμαι μισή. Νίκη Μαντζαβίνου 🌹

Αναπολώ την παιδική μου ηλικία, τότε που μ’ ένα κομμάτι ζυμωτό ψωμί και λίγο σπιτικό τυρί έπαιρνα την κατηφόρα να συναντήσω τις παρέες μου. Να παίξω με τις ώρες κουτσό, σχεδιάζοντας με φίλες και αδερφές καινούριους συνδυασμούς στη γη, παίζοντας με διπλή χαρά και ανανεωμένο ενθουσιασμό. Να γελάμε, να διαφωνούμε, να σβήνουμε με το πόδι τις γραμμές, και οι φωνές μας να μπλέκονται με φωνές παιδιών από άλλες γειτονιές. Και άλλοτε, με το σκοινάκι, που ανεβοκατέβαινε ρυθμικά, παρ