Εγώ ήμουν το μολύβι που συμπλήρωνε τα κενά μας.   Εσύ το σβηστηράκι που διόρθωνε τα λάθη.   Έγραφα για να διαβάζεις. Να βλέπεις μέσα μου.   Μα δεν καταλάβαινες. Έσβηνες τις επιθυμίες μου.   Μεγάλωνε το κενό. Και το χαρτί μουντό.   Δεν ασπρίζει πια. Έχουν μείνει χαρακιές.   Συνεχίζω να γράφω, χωρίς σκοπό. Γεμίζω λάθη, μουτζουρώνω.   Ξαναρχίζω σαν σε λευκό χαρτί. Διορθώνω. Μάταια.   Είμαι μισή.   Νίκη Μαντζαβίνου 🌹

Αναπολώ την παιδική μου ηλικία, τότε που μ’ ένα κομμάτι ζυμωτό ψωμί και λίγο σπιτικό τυρί έπαιρνα την κατηφόρα να συναντήσω τις παρέες μου. Να παίξω με τις ώρες κουτσό, σχεδιάζοντας με φίλες και αδερφές καινούριους συνδυασμούς στη γη, παίζοντας με διπλή χαρά και ανανεωμένο ενθουσιασμό. Να γελάμε, να διαφωνούμε, να σβήνουμε με το πόδι τις γραμμές, και οι φωνές μας να μπλέκονται με φωνές παιδιών από άλλες γειτονιές. Και άλλοτε, με το σκοινάκι, που ανεβοκατέβαινε ρυθμικά, παρ