(Αφιερωμένο σε όλους τους εκπαιδευτικούς)   Καημένε δάσκαλε, περνάς ταλαιπωρία και αγώνα για να πάρεις το πτυχίο σου, κι ύστερα τρέχεις σε κάθε γωνιά να μορφώσεις παιδιά που δε σε σέβονται, γονείς με ατέλειωτες απαιτήσεις κι ένα κράτος που σε απαξιώνει με μισθούς πείνας και με άπειρα καθήκοντα και υποχρεώσεις.   Καημένε δάσκαλε, μπαίνεις στην τάξη με όρεξη να προσφέρεις και βγαίνεις αφήνοντας όλο σου το είναι. Και πάνω απ' όλα τον αυτοσεβασμό σου. Σε μαθητές αδιάφορους, παραβ

Η Βενετσιάνικη Μάσκα   Η βενετσιάνικη μάσκα έμενε κρεμασμένη στον τοίχο, μια θύμηση των όμορφων στιγμών του προηγούμενου αποκριάτικου χορού.   Ο σπανιόλης χορευτής με τα πράσινα μάτια, μια αέρινη, γλυκιά συντροφιά ολόκληρης της χρονιάς.   Φέτος θα ξαναπήγαινε. Με την ίδια μάσκα. Ίσως να τον συναντούσε ξανά.   Πήγε. Ο αποκριάτικος χορός βρισκόταν σε εξέλιξη. Πίσω από τη μάσκα, δύο μάτια σάρωναν τον χώρο.   Ο χρόνος περνούσε. Πουθενά ο Ισπανός χορευτής. Τα μάτια γέμιζαν αγωνία.

Φοβάμαι… Ο κόσμος σκοτεινιάζει απ’ όλα τούτα τα άσχημα που γίνονται συνέχεια,  και τρομάζω… Ατυχήματα, αρρώστιες, παράλογη βία, απειλές πολέμου. Πραγματικά κι επίπλαστα γεγονότα, κάθε μέρα ένα καινούριο χτύπημα, μια δυσάρεστη έκπληξη. Τρέμω και μελαγχολώ. Αισθάνομαι πως τίποτα δεν έχει νόημα. Ένα αόρατο βάρος πλακώνει την καρδιά. Τα μάτια βουρκώνουν. Κι ο πόνος, σαν χίλια καρφιά, τρυπά το κορμί.   Φοβάμαι… Μια σπίθα μέσα μου διψά για ζωή. Πρέπει να αντιδράσω. Να βρω τη δύναμη

Μια απρόσμενη μυρωδιά, με τη χορευτική κίνηση του ανέμου, έφτασε στα ρουθούνια του.   Μια άυλη, αέρινη ύπαρξη προσπέρασε γοργά, συνεχίζοντας την πορεία της.   Ένα τυχαίο άγγιγμα ικανό να ξεκλειδώσει ένα κομμάτι του μυαλού του.   Μια γλυκιά ανάμνηση έπεσε μέσα του σαν ανάλαφρη ψιχάλα σε διψασμένη γη.   Τη ρούφηξε, λαίμαργα, και ένιωσε ξανά τη ζωή να γεμίζει όλη του την ύπαρξη. Νίκη Μαντζαβίνου 🌹

Εγώ ήμουν το μολύβι που συμπλήρωνε τα κενά μας.   Εσύ το σβηστηράκι που διόρθωνε τα λάθη.   Έγραφα για να διαβάζεις. Να βλέπεις μέσα μου.   Μα δεν καταλάβαινες. Έσβηνες τις επιθυμίες μου.   Μεγάλωνε το κενό. Και το χαρτί μουντό.   Δεν ασπρίζει πια. Έχουν μείνει χαρακιές.   Συνεχίζω να γράφω, χωρίς σκοπό. Γεμίζω λάθη, μουτζουρώνω.   Ξαναρχίζω σαν σε λευκό χαρτί. Διορθώνω. Μάταια.   Είμαι μισή.   Νίκη Μαντζαβίνου 🌹

Αναπολώ την παιδική μου ηλικία, τότε που μ’ ένα κομμάτι ζυμωτό ψωμί και λίγο σπιτικό τυρί έπαιρνα την κατηφόρα να συναντήσω τις παρέες μου. Να παίξω με τις ώρες κουτσό, σχεδιάζοντας με φίλες και αδερφές καινούριους συνδυασμούς στη γη, παίζοντας με διπλή χαρά και ανανεωμένο ενθουσιασμό. Να γελάμε, να διαφωνούμε, να σβήνουμε με το πόδι τις γραμμές, και οι φωνές μας να μπλέκονται με φωνές παιδιών από άλλες γειτονιές. Και άλλοτε, με το σκοινάκι, που ανεβοκατέβαινε ρυθμικά, παρ