Ερωτοτροπούν οι καρδιές, κάτω από σκισμένα φεγγάρια και παγωμένα αστέρια, ερωτοτροπούν οι καρδιές κάτω από δέντρα γυμνά, μέσα σε κάμπους που δεν ήπιαν νερό και ξεράθηκαν, κι ύστερα κλαίνε, κι ύστερα πονάνε, ρέει η πίκρα στα ρυάκια της σιωπής ο δυνατός αέρας γκρεμίζει την δόξα του έρωτα, όμως οι καρδιές θα συνεχίσουν να ερωτεύονται, θα κτυπούν οι κτύποι σαν καμπάνες από φως και χαρά, θα σηκώνουν τις άγκυρες και θα βάζουν πλώρη για άγνωστους προορισμούς, λίγοι θα καταφέρουν

Σβήνω τα χρωματιστά φωτάκια σε σχήμα αστεράκια στον χάρτη των ματιών μου, αφήνω μόνο τα άσπρα σε σχήμα μπαλίτσες χιονιού! Υφαίνει ο μήνας την γέννηση του Σωτήρος, ράβουν τ' αστέρια με χρυσή κλωστή, το μεγάλο φωτεινό αστέρι που θα λάμψει πάνω στην Φάτνη της αγάπης, βαδίζουμε καθ' οδόν προς την αυγή της ελπίδας! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Αύριο θα πάρω τα βουνά και τα όρη, θα περπατήσω μέσα στο κρύο, στα μονοπάτια της φύσης, θα αγγίξω το χώμα, θα το κάνω βόλους και θα τους ρίξω στα μικρά ρυάκια , η φύση θα μυρίζει έντονες ευωδιές , αύριο όλα θα μοιάζουν αλλιώτικα, θα φορεθεί η ψυχή με το χρώμα που της πηγαινει, θα φανεί στον ουρανό το δικό μου αστέρι για να χαιρετήσει και να ευχηθεί την πρώτη μέρα του μήνα Δεκέμβρη, θα ανταλλάξουμε δώρα αγάπης! Το ψυχρό αεράκι θα χαϊδέψει το πρόσωπο, θα το καθαρίσει από τις

Λέξεις, ρήματα, επίθετα πίνουν κρασί της ψυχής, μεθούν, φωτίζονται της αλήθειας γίνονται στίχοι, γράφονται και ένα ποιήμα ανθίζει, μπορεί να κλαίει, να γελάει, να σκύβει ή να ψηλώνει τα χέρια ψηλά! ένα ποιήμα ανθίζει και η ψυχή αναπνέει και η καρδιά ήρεμα. Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Η αγάπη παραμένει εδώ και καιρό στα αζήτητα, η ψυχή βαραίνει και περπατάει με μπαστούνι, η καρδιά ασήκωτη πετάει σκουπίδια που μάζεψε μέσα από τα μπαλωμένα χρόνια. Ολα τα παράπονα γυρεύουν μια βαρκούλα να ταξιδέψουν χωρίς ανέμους, να ξεκουραστούν, να κοιμηθούν και σαν ξυπνήσουν να πετάξουν τα ρούχα που σκίστηκαν, που κόλλησαν στο σώμα όταν η σκόνη του θυμού το έπνιγε. Τα μάτια θα επιστρέψουν εκεί που έβλεπαν πάντα ένα φως ελπίδας, ένα φωτεινό αστέρι που οδηγούσε στη γέννηση

Μαγνήτης η νύχτα με αγαπά... Μου στρώνει το τραπέζι με σκέψεις και λόγια βαθιά... Με αγκαλιάζει με μια ζεστή γαλάζια κουβέρτα και μαζί ανοίγουμε τις καρδιές μας στον Μεγαλουργό... Και μαζί γράψουμε στίχους λαμπερούς αλλά και σκοτεινούς... Αυτή είναι η ζωή μου ψιθυρίζει στο αυτί.. Ναι αυτή είναι χωρίς κανένα ψεγάδι.. Την νιώθω την νύχτα .... Κολλάει πάνω στο πετσί μου... Με χαλαρώνει... Την αγκαλιάζω χωρίς ενοχές... Έχει απλότητα και ηρεμία... Ανάβει κεριά στίχους στην ψυχή μο

Φωτογραφία:Γιώργος Ηρακλέους Μίλα της, η αλήθεια δεν μεταναστεύει ποτέ, η αλήθεια πλέει σε κάθε καθαρή επιφάνεια των ματιών, αν προσπαθήσει κάποιος να την φυγαδεύσει, θα γλιστρήσει, θα πετάξει ψηλά θα γίνει μια Πανσέληνος που ακόμα και στο χάραμα θα ορθώνει το κορμί της, με το πρόσωπο να λάμπει η αλήθεια. Θηλυκιά διαίσθηση, μια ψυχή που μάχεται και αντιστέκεται στο ψέμα, κρατάει τη σημαία της, με όλα τα γήινα χρώματα, όταν την ξεσκίσουν, από θαύμα σηκώνεται ξανά, την πετροβολ

Δάκρυα έρχονται βροχή στα μάτια νύχτα μέρα. Μια θλίψη σκίζει το κορμί κι η μοναξιά πυκνώνει Ένα πουλί σπαθίφτερο κάθεται πάρα πέρα Έχει το βλέμμα σκυθρωπό στα μάτια με καρφώνει Μου λέει μ' άηχη φωνή να έχω αντιστάσεις Σαν το θεριό να πολεμώ τις στάλες να τινάζω Στ' άλογο της προσμονής να γίνω αναβάτης Φώτα να ρίχνω σαν βροχή στο μέλλον να καλπάζω R Θα ρίξω απόψ'' ένα χορό στου σύννεφου την άκρη κι όλου του κόσμου την βροχή θα βάλω στο τσεπάκι Δεν με τρομάζεις βρε ζωή σε παίρ

Να ελπίζω, να ελπίζεις, να ελπίζουμε. Ελπίζω σε μια καλύτερη μέρα, με μια συμφιλίωση με εμένα, και βροχή συγνώμης με τον εαυτό μου, δεν ξέρω αν η ελπίδα με αγαπά ή με τιμωρεί, έχεις φορές που σφίγγει το χέρι μου, τις πιο πολλές φορές όμως δεν με αγγίζει καθόλου. Ελπίζω ψυχή μου, αν ελπίζεις και εσύ, αν καθαρίσεις την μούχλα που σκέπασε τα μάτια, αν τα σάπια κατακάθια που έδωσαν κάποιοι ανώνυμοι, τα πετάξεις μέσα στης λάσπης τα λασπόνερα, μαζί ελπίζουμε ψυχή μου. θα ξεμπαρκάρ

θυμάμαι τις γελαστές ώρες στα μονοπάτια της φύσης, τα χάχανα τα δυνατά, θυμάμαι μικρές που τα αδύνατα κορμάκια μας λίκνιζαν και χόρευαν στου κ. Μελή την Ταβέρνα στο Τρόοδος... Τα χαμόγελα πλατιά θορυβούσαν παντού, κρατούσαν μαντήλια άσπρα και ανέμιζαν περήφανα, μεγαλώσαμε σιγα σιγά, με τα χέρια ηλιόδωρα, πρόσωπα κολλαριστά της αγάπης, περπατήσαμε ξανά και ξανά της φύσης την πρόσκληση και του Θεού τ' ακοίμητα πράσινα δένδρα, δεν έθαψα ποτέ αυτή την αγάπη της φύσης, του βουνού

Εσύ κοίταζε για κοχύλια στην άμμο, εγώ θα βουτήξω στην θάλασσα να κολυμπήσω βαθιά , ίσως ξεπλύνω την μόνιμη σκέψη της ακτής και απλώσω την ελπίδα μου στο πέλαγος, δεν θέλω τη σκιά κανενός! Κατερίνα Ηρακλέους 💦

Η νύχτα άναψε το φως της, τα φράγματα ξεχείλισαν από νερό, οι ποταμοί γέμισαν νούφαρα τι ομορφιά! οι καταρράκτες πήραν χρυσό και ασημί...

Η Ειρήνη δεν θα ξεδιψάσει ποτέ, κάθε μέρα θα ζητάει ένα ποτήρι καθαρό νερό χωρίς στάχτες, χωρίς αίμα ... ένα ποτήρι καθαρό δροσερό...

Το σούρουπο του φθινοπώρου αναρρώνει λίγο την ψυχή μου.. με οδηγεί σε μια μικρή βουνοκορφή ... Νιώθω την δροσιά να απλώνει στο...

Παράλληλα κλαίω, γελάω, ανοίγω την αισιοδοξία, κλείνομαι στη σιωπή, παράλληλα ζω το σήμερα, φοβάμαι όμως μην ξυπνήσουν βόλια και αίματα...

Ξεμακραίνει το καλοκαίρι οι μνήμες όμως θα βαραίνουν τις ακτές, τα καμένα δένδρα και η μαύρη γη θα πονάει τις ψυχές των ανθρώπων, οι...

Μια σταλιά ουρανός, μια σταλιά θάλασσα, μια σταλιά γη, κοιμάται η ποίηση σε κάθε σταλιά, και ξάφνου οι στίχοι ξυπνούν, Θάλασσες...

Η άπιστη εποχή του χρόνου, που σηκώνει τα χέρια ψηλά σαν περνάει την γραμμή του δρόμου, μια ζέστη, μια το κρύο κάποιες φορές και...

τα πνευμόνια σου γέμισαν από στάχτες , μαύρο καπνό και η ψυχή σου άφεγγη, νεκρή και ζωντανή , 4 δρασκελιές για να εγκαταλείψεις την...

Αυτήν την εποχή αγαπώ γιατί γεννήθηκα μέσα απο τα σπλάχνα της, όταν ο μήνας Δεκέμβρης πάτησε το πόδι του μετά το φθινόπωρο, αναπνέεις...