Μόλις χαράξει η μέρα απλώνεται και ανθίζει ξανά, το πρόσωπο της ήρεμο καλεί τα μάτια του κόσμου να βάλουν την ζυγαριά της παρουσίας τους. Το χάραμα είναι αλώβητο, η μέρα υπόσχεται, το φως απλώνεται καθάριο, ο φλεβάρης κρατά στην τσέπη του βροχές και χιόνια, η μέρα του μεγάλωσε νιώθω απέραντη ευγνωμοσύνη, το γνωρίζει, η ψυχή του χειμώνα συνεχίζει να διεκδικεί τη σίγουρη παρουσία με την γνώση, ότι η Άνοιξη δεν έχει ανοίξει ακόμα τα χαρτιά της. Κι αν άνθισαν οι αμυγδαλιές προλαλ

Η μνήμη τσακίζει ουρανούς, κόβει τις Θάλασσες στα δύο, ρίχνει το χιόνι στα βουνά για να ροδίσει το αντίο. Δεν θέλει να τιμά νεκρούς κουράστηκε και λύγισε, ζητά δυο μάτια μελισσιά να την κοιτάξουν πιο βαθιά. Το πιο μακρύ ταξίδι της εσύ, πάντα είσαι εσύ, εκεί που υφαίνει η ζωή με πίστη την ανατολή, Ο χρόνος είναι μόνος, είναι φευγάτος, γεμίζει τις φλέβες του άδεια φωλιά, πολλές οι πληγές και οι φωνές, γονατιστή ζητά ένα κάμπο να απλώσει πάνω τις ψυχές. Ο Σεφέρης γράφει "Η ζωή

Ένα δένδρο, ένα φεγγάρι, σύντροφοι στον δρόμο της υπομονής, αρκούν στον άνθρωπο! Ζούμε στα χρόνια που σκύβουν την ψυχή και γερνούν την καρδιά μας, ένα δένδρο, ένα φεγγάρι, να πλαγιάσει ο άνθρωπος, να ξεκουράσει την ελπίδα του, από την απανωτή καταχνιά της καθημερινότητας. Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Ίσως μας ακούσει, όλα φαντάζουν αποκαρδιωτικά, όλα φωνάζουν και οι φωνές ακραίες δίνουν χαστούκια δυνατά. Λιμνάζοντα νερά το παρόν, το αύριο, βρυχάται ο ουρανός, πνίγεται ο βυθός, η μνήμη της γης ξεσπά σηκώνει όπλο την γροθιά. Η ευσπλαχνία σου Κύριε, να αδράξει το μίσος ως ποιητής ουρανού και γης να απαγγείλεις στίχους να σε ακούσει το πλήθος, να κτιστούν φωλιές αγάπης χελιδόνια να πετάξουν, να διδάξουν, να δοξάσουν το επί γης ειρήνη! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Όλα σιωπηλά, κάθε σπίτι κι ένας καημός, κάθε καημός και δίκτυ είναι η ζωή ανατολή μαζί κι ένα ταξίδι, χωρίς τον άνεμο, χωρίς τον ήλιο, να βλέπει θάλασσα να αναστενάζει, να νοσταλγεί λίγη ειρήνη, να αγκαλιάζει λίγη αγάπη! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Τι να σκεφτώ ! αφού ο άνθρωπος απέναντι είναι "άδειος". Ένα μπουκάλι αδειανό... Ένα ποτήρι ραγισμένο. ένα στόμα κλειστό! Τα μάτια θολά... Δύο χέρια "σπασμένα" ένα μειδίαμα που ρημάζει... Μια παρουσία κενό... Ένα κοίταγμα λυπηρό. Άδειος και ανήμπορος, με κλειστά χαρτιά.. Φτωχά λόγια και φθηνά.. Μια σιωπή αχαριστίας μια παρουσία ανυπαρξίας! Ο άνθρωπος έχει τέλος. Κι όμως παραμένει μόνος, δεν χωράει πουθενά... Η σιωπή μόνο τον ζυγώνει! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Μια σκέψη, η καθημερινότητα μια ανακωχή με τον εαυτό μας και τους γύρω μας! η καθημερινότητα ένα ποτήρι συνείδησης για τα δύσκολα και τα όμορφα, μη φύγεις με το ποτήρι αδειανό, η ψυχή δεν θα στο συγχωρέσει αλλά ούτε και θα πάρεις το αντίδωρο της μνήμης! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Την φιλία δεν την ρίχνεις σε άγνωστες θάλασσες χωρίς σωσίβιο, δεν την περπατάς σε αχανείς ερήμους, γιατί ο ήλιος θα στεγνώσει όλα τα όμορφα, όλη την αγάπη που χόρτασαν μαζί και χώρεσαν μέσα στις σιωπές και την λύτρωσαν και την ασπάστηκαν. Η διάχυτη φιλία ποτίζει την ψυχή και η αλήθεια χωρίς σύνορα φυτρώνει το παρόν και το μέλλον, η φιλία κρατά το ντέφι που λάμπει και χορεύουν μαζί, η φιλία δεν μοιάζει με τον φτερωτό έρωτα που μπαινοβγαίνει στις καρδιές και στοιβάζει τα λάφυρα

Τι νύχτες και αυτές που δεν λένε και μια φορά έστω να βγάλουν τα μαύρα ρούχα και να ντυθούν με άσπρα, τι νύχτες είστε, που κρύβεστε πίσω από την πόρτα λες και είστε μικρά παιδιά που είναι οι νύχτες της αγάπης που έστρωνε το τραπέζι, και του πουλιού το γάλα είχε, με τα ποτήρια από χαρά να πίνουν εις υγείαν της ζωής, τα χαμόγελα πλατιά με χείλη δροσερά, τα μάτια έλαμπαν σαν αστέρια, δεν πειράζει όμως, αν σκεφτείς με τα μάτια της ψυχής θα δεις ότι η ζωή φοράει και τα καλά της

Οι έγνοιες κάθονται σταυροπόδι κάτω απο τη σιγανή βροχή, μπλέκουν, ξεμπλέκουν της καρδιάς το χτυποκάρδια. Ας είναι, κάποιες φεύγουν, πετάνε μακριά χωρις γυρισμό, έρχονται όμως άλλες κι άλλες. Πως αλλιώς η ανατολή θα ανάτελλε μετά απο κάθε ηλιοβασίλεμα, πώς η ζωή αλλιώς θα σταυροκοπιόταν μετά απο κάθε έγνοια που θα έπαιρνε τον δρόμο της! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Ένα πλατύ χαμόγελο είσαι, γλυκύτατο, φωτεινό, αγέραστο, αμόλυντο, δύο μάτια, το ένα γαλάζιο, το άλλο βαθύ μπλε, δύο μαγνήτες που το ένα φιλάει το σταυρό και το άλλο φυλάει την ιστορία της, Αθήνα Πόλη, κάτω από την Ακρόπολη, δρόμοι με τσέπες γεμάτες χρώματα και αρώματα, δρομάκια με τσέπες άδειες, πρόσωπα χλωμά, στόματα να πεινούν, Αυτόφωτη πόλη με εκκλησίες Αγίων, καντήλια, κεριά , τάματα από χρυσό και ασήμι, όλα αναμμένα με προσευχή και πίστη, ο Πολιτισμός, διαδρομές χωρίς

Ζωή τι κάνεις; πως νιώθεις; μήπως ζορίζεσαι και δεν μιλάς; με κοιτάζω και το βλέμμα ασήκωτο, στενάχωρα το ξέρω, λιγόστεψε ο αέρας, κάπου ο χρόνος της μνήμης με ξέχασε για λίγο, να σε κοιτάξω κατάματα θέλω, πάρε τα βήματα μου να πάρω τα δικά σου, να κόψουμε λίγο γιασεμί για τον δρόμο, ζωή μείνε μαζί μου! μαζί στην ανηφόρα, μαζί στην κατηφόρα! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Λίγη λύτρωση, τι να τις κάνω τις αναμνήσεις, γιατί να πλέκονται στη σκέψη και να τις ντύνω με όμορφα ρούχα καινούργια και να περπατούν μπροστά από τα μάτια μου! Το σήμερα ζω, το σήμερα ζήσε, αφήνω λίγο τα παράθυρα της ψυχής και της μνήμης ανοικτά για να μπαίνει η δροσιά τους, όμως η κάθε μέρα που ανοίγει την πόρτα της ένας νέος ήλιος θα μπει με άλλα μάτια ζωής, ίσως με χαμόγελο πιο καθαρό φως ευλογίας. Το σήμερα ζήσε, το σήμερα ζω, ο χρόνος είναι ο πιο κερδισμένος, δεν νιώθε

Αιντε Χειμώνα μίλα, φώναξε, θύμωσε επιτέλους, βγάλε τα εσώψυχα σου, πες τις αλήθειες, θα νιώσεις πιο ελαφρύς, Εσύ δεν έχεις φόβο να πνιγείς, κι εγώ μαζί σου, ο πνιγμένος τι έχει να φοβηθεί, πόσο οι ψυχές μας αγγίζει η μία την άλλη, ζεστές αφήνονται στο έλεος του χιονιού στις βουνοκορφές. Ο Γολγοθάς στα κάτασπρα ντυμένος, δεν μας φοβίζει, εκεί κρεμάμε όλους τους σταυρούς μας μικρούς και μεγάλους, εκεί γονατίζουμε και ζητούμε συγχώρεση, εκεί η εξομολόγηση αγγίζει τα σύννεφα, κά

Οι ψυχές γονατιστές, η Παναγία παρακαλούσε τον γιο της, η Αγία Τριάδα προσευχή και τάμα, οι Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλας και Ειρήνη να δένουν προσευχές, να σταυρώνουν το μικρό σώμα του παιδιού, εμείς δεν είμαστε εκεί, απαγορεύεται μας είπαν οι γιατροί, Η ζωή του κρεμόταν από μια χρυσή κλωστή, χρυσό, λιβάνι και σμύρνη, τα δώρα στο Άγιο βρέφος από τους 3 Μάγους, θα ζήσει μας είπαν! Και τα δάκρυα ανακούφισης έτρεχαν και έπαιρναν τις χρυσές κλωστές που ο Θεός τις άπλωσε στο σώμα το γι

Αν την ντύσεις ζεστά θα έρθει να κουρνιάσει μέσα στη ψυχή σου, αν την καλέσεις με φωνή γλυκιά θα έρθει τρέχοντας, να κοιταχτείτε αντικρυστά και ο ήλιος θα δύσει, αν βγεις μέσα στο χιονιά και την ψάχνεις θα σε βρει αυτή πρώτη, αν χάθηκες μέσα στα μονοπάτια της φύσης, προχώρα , εκεί που ακούς νερά να τρέχουν, εκεί θα την βρεις, αν περπατήσεις στην ακτή, βουτήξεις μέσα στην θάλασσα, σε παρασύρει στα βαθιά θα σε σώσει, αν σε φωνάξει την ανατολή πήγαινε, πάρτην από το χέρι και

Ερωτοτροπούν οι καρδιές, κάτω από σκισμένα φεγγάρια και παγωμένα αστέρια, ερωτοτροπούν οι καρδιές κάτω από δέντρα γυμνά, μέσα σε κάμπους που δεν ήπιαν νερό και ξεράθηκαν, κι ύστερα κλαίνε, κι ύστερα πονάνε, ρέει η πίκρα στα ρυάκια της σιωπής ο δυνατός αέρας γκρεμίζει την δόξα του έρωτα, όμως οι καρδιές θα συνεχίσουν να ερωτεύονται, θα κτυπούν οι κτύποι σαν καμπάνες από φως και χαρά, θα σηκώνουν τις άγκυρες και θα βάζουν πλώρη για άγνωστους προορισμούς, λίγοι θα καταφέρουν

Σβήνω τα χρωματιστά φωτάκια σε σχήμα αστεράκια στον χάρτη των ματιών μου, αφήνω μόνο τα άσπρα σε σχήμα μπαλίτσες χιονιού! Υφαίνει ο μήνας την γέννηση του Σωτήρος, ράβουν τ' αστέρια με χρυσή κλωστή, το μεγάλο φωτεινό αστέρι που θα λάμψει πάνω στην Φάτνη της αγάπης, βαδίζουμε καθ' οδόν προς την αυγή της ελπίδας! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Αύριο θα πάρω τα βουνά και τα όρη, θα περπατήσω μέσα στο κρύο, στα μονοπάτια της φύσης, θα αγγίξω το χώμα, θα το κάνω βόλους και θα τους ρίξω στα μικρά ρυάκια , η φύση θα μυρίζει έντονες ευωδιές , αύριο όλα θα μοιάζουν αλλιώτικα, θα φορεθεί η ψυχή με το χρώμα που της πηγαινει, θα φανεί στον ουρανό το δικό μου αστέρι για να χαιρετήσει και να ευχηθεί την πρώτη μέρα του μήνα Δεκέμβρη, θα ανταλλάξουμε δώρα αγάπης! Το ψυχρό αεράκι θα χαϊδέψει το πρόσωπο, θα το καθαρίσει από τις

Λέξεις, ρήματα, επίθετα πίνουν κρασί της ψυχής, μεθούν, φωτίζονται της αλήθειας γίνονται στίχοι, γράφονται και ένα ποιήμα ανθίζει, μπορεί να κλαίει, να γελάει, να σκύβει ή να ψηλώνει τα χέρια ψηλά! ένα ποιήμα ανθίζει και η ψυχή αναπνέει και η καρδιά ήρεμα. Κατερίνα Ηρακλέους 🌹