Νύχτες...

Τι νύχτες και αυτές

που δεν λένε και μια φορά έστω

να βγάλουν τα μαύρα ρούχα και να ντυθούν με άσπρα,

τι νύχτες είστε,

που κρύβεστε πίσω από την πόρτα λες και είστε μικρά παιδιά

που είναι οι νύχτες της αγάπης

που έστρωνε το τραπέζι,

και του πουλιού το γάλα είχε,

με τα ποτήρια από χαρά

να πίνουν εις υγείαν της ζωής,

τα χαμόγελα πλατιά με χείλη δροσερά,

τα μάτια έλαμπαν σαν αστέρια,

δεν πειράζει όμως,

αν σκεφτείς με τα μάτια

της ψυχής θα δεις ότι

η ζωή φοράει και τα καλά της

αλλά φοράει και τις μαύρες της,

έτσι είναι η ζωή,

περνάει από μύρια κύματα,

όμως την πιστώνουμε,

την αντέχουμε,

γιατί η ευσπλαχνία του Θεού είναι πλατιά και μεγάλη!

η αγάπη είναι παντού!

Κατερίνα Ηρακλέους 🌹