Φυγή της σκέψης 🌹

Η μνήμη τσακίζει ουρανούς,

κόβει τις Θάλασσες στα δύο,

ρίχνει το χιόνι στα βουνά

για να ροδίσει το αντίο.

Δεν θέλει να τιμά νεκρούς

κουράστηκε και λύγισε,

ζητά δυο μάτια μελισσιά

να την κοιτάξουν πιο βαθιά.

Το πιο μακρύ ταξίδι της

εσύ, πάντα είσαι εσύ,

εκεί που υφαίνει η ζωή

με πίστη την ανατολή,

Ο χρόνος είναι μόνος,

είναι φευγάτος,

γεμίζει τις φλέβες του

άδεια φωλιά,

πολλές οι πληγές και οι φωνές,

γονατιστή ζητά ένα κάμπο

να απλώσει πάνω τις ψυχές.

Ο Σεφέρης γράφει

"Η ζωή μας, η αγάπη μας, ένα παράξενο κοχύλι που δοκιμάζει να το εξηγήσει επίμονα η ψυχή μας"

Κατερίνα Ηρακλέους 🌹