Η Ανάσταση δεν είναι απλώς μια συνηθισμένη στιγμή. Είναι το συναίσθημα για την ελπίδα και την αναγέννηση. Είναι η νύχτα που κρατάμε την ανάσα μας μέχρι να ακουστεί το «Χριστός Ανέστη» και να φωτιστούν τα πρόσωπα μας με το πιο λαμπερό ανθρώπινο χαμόγελο. Το Πάσχα κουβαλά κάτι ακόμη βαθύτερο. Μνήμες,υπέροχες αναμνήσεις,από εκείνο το φρεσκοψημένο τσουρέκι της γιαγιάς,τα κόκκινα δάκτυλα από την βαφή των αυγών,και τα λαχταριστά κουλουράκια, αυτά που μοσχοβολούν κι τρέχουν τ

Στέκεσαι στο μπαλκόνι... κι εγώ, σαν ερειπωμένο σπίτι, μαθαίνω να καίγομαι δίχως να πονώ... Μαθαίνω να θυμάμαι... Δύο ονόματα μας δόθηκαν, τόσο βαριά σαν κατάρα: Ρωμαίος, Ιουλιέτα. Τα χείλη μας τα αρνήθηκαν. Μίλησε το μαχαίρι... Και τούτος ο κόσμος, τόσο «μικρός», δυο ανάσες δρόμος, που χώριζαν αιώνες μίσους. Μα η αγάπη, είπαν, ήταν αμαρτία, εμείς τότε πώς γίναμε άγιοι μέσα στην πτώση; Τη μοίρα τη ρημαδιασμένη δεν την πολεμάς... Γράφει με αίμα ό,τι δεν αντέχει στη λάμψη την ε

Σήμερα ο ήλιος λάμπει πολύ, ίσως γιατί γιορτάζεις εσύ. Φωτεινό, λαμπερό, ταπεινό, Λάζαρέ μου, όνομα ιερό, σαν την Άνοιξη που φέρνει το φως. Βρίσκεις τον δρόμο σου, κι όταν χαθείς. Έχεις χαράξει μόνος ζωή, σε μονοπάτι που κάποιες φορές πληγώνει, μα οι χαρές σε περιμένουν, σαν φρέσκια ανεμώνη. Στο όνομά σου ζωή να σκορπάς, ελπίδα γύρω σου παντού να κρατάς. Κι ό,τι κι αν έρθει, να θυμάσαι καλά: είσαι για μένα παιδί της καρδιάς. Χρόνια πολλά, με αγάπη πολλή, να μην αγνοείς την πί

«Γιατί πρέπει πάντοτε να ψάχνεις λόγο να σκέφτεσαι το παρελθόν; Γιατί δεν απαγορεύεις στον άντρα σου να σε σπρώχνει στις αναμνήσεις, τις τόσο θλιβερές; Η μητέρα του δεν έφυγε γιατί έφτιαξες εσύ. Έφυγε γιατί δεν άντεχε άλλο την κακομεταχείριση του άνδρα της. Ιωάννα, άκουσε με για τελευταία φορά. Όσο δέχεσαι αυτές τις συμπεριφορές και ζεις κάτω από αυτές τις συνθήκες, κάνεις κακό σ’ εσένα αλλά και στην κόρη σου. Η Ευγενία δεν σου έχει φταίξει σε κάτι! Ούτε εσένα ούτε του Παύλου

Το τραγούδι στο αυτοκίνητο βοηθούσε την Σοφία να ξεχάσει τον καυγά με τον Σταμάτη. Φυσικά, μέχρι να ξεσπάσει η οργή του και να περάσει ο θυμός του, η Σοφία θα επέστρεφε. Δεν γνώριζε τίποτα για τη ζωή του και ο μόνιμος καυγάς της μαζί του ήταν μόνο αυτός. Καθηγητής της στο πανεπιστήμιο, την ερωτεύθηκε σφοδρά. Το μόνο που της ζήτησε ήταν να γίνει γυναίκα του, δίχως ποτέ να της δώσει την παραμικρή λεπτομέρεια για την οικογένειά του, τους γονείς και τα παιδιά του. Τους χώριζαν εί

Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου * Η 25η Μαρτίου δεν είναι απλώς μια ημερομηνία στο ημερολόγιο. Είναι μια ζωντανή ημέρα θύμησης που πάλλεται μέσα μας, μια σημαντική υπενθύμιση ότι η ελευθερία δεν χαρίζεται αλλά κατακτάται και διαφυλάσσεται μα προπάντων, μεταδίδεται από γενιά σε γενιά. Για τον Ελληνισμό της διασποράς, και ιδιαίτερα για την ομογένεια της Νέας Υόρκης, η ημέρα αυτή τείνει να έχει έναν ακόμη βαθύτερο συμβολισμό. Μακριά από τη μητέρα-πατρίδα, η 25η Μαρτίου δεν είναι μ

Η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου είναι η ετήσια γιορτή της διεθνούς θεατρικής κοινότητας, από το 1961, όταν πρωτοεμφανίσθηκε με πρωτοβουλία του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου. Εορτάζεται κάθε χρόνο 27 Μαρτίου, με θεατρικά δρώμενα και εκδηλώσεις, που διοργανώνονται από τα εθνικά τμήματα του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου, μιας Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης που συνενώνει τους επαγγελματίες του θεάτρου και συνεργάζεται με την UNESCO. Κάθε χρόνο ένας άνθρωπος της τέχνης του θεάτρου αναλαμβάνει

Γιαγιά μου...σε παρακαλώ μου λες τι να κάνω με το αγόρι μου.. Γιαγιά εσύ με ακούς... Αλλά η μαμά δεν καταλαβαίνει... Γιαγιά μου το δικό σου φαγητό "τα σπάει". Γιαγιά το γλυκό κυδώνι είναι σαν εσένα!! Γιαγιά θα έρθει η γειτόνισσα να σου κάνει παράπονα ότι ανεβήκαμε στην κορομηλιά κι κάναμε ζημιές...βοήθησε μας... Γιαγιά είσαι και η "πρώτη"!! Γιαγιά να κοιμηθώ μαζί σου;;; Στο σπίτι όλο γκρινιάζουν πως είμαι ζωηρή... Γιαγιάδες... Εκείνες που με τα τρυφερά τους χέρια και την αστε

Ελληνική ιστορία γραμμένη με αίμα. Αγωνιστές που θυσιάστηκαν για την πατρίδα τους. Για την Ελλάδα. Δεν υπάρχει πιο περήφανος λαός και ποιο γενναίος από τον Έλληνα. Ελληνικός πολιτισμός. Ύμνος στην Ελευθερία. Στο πέρασμα των χρόνων πολλοί προσπάθησαν να μας στερήσουν τη ζωή και την ελεύθερη βούληση. Εν καιρώ τουρκοκρατίας υπήρξαν αυτοί που περήφανα ύψωσαν ανάστημα στον κατακτητή. Και ποιος δεν έχει μιλήσει στα παιδιά του ή δεν έχει διδαχθεί από την ελληνική ιστορία. Η μορφή τω

25 Μαρτίου, ημέρα Μνήμης, Ταυτότητας και Ευθύνης. Η 25η Μαρτίου δεν είναι απλώς μια ημερομηνία στο ημερολόγιο. Είναι μια ζωντανή ημέρα θύμησης που πάλλεται μέσα μας, μια σημαντική υπενθύμιση ότι η ελευθερία δεν χαρίζεται αλλά κατακτάται και διαφυλάσσεται μα προπάντων, μεταδίδεται από γενιά σε γενιά. Για τον Ελληνισμό της διασποράς, και ιδιαίτερα για την ομογένεια της Νέας Υόρκης, η ημέρα αυτή τείνει να έχει έναν ακόμη βαθύτερο συμβολισμό. Μακριά από τη μητέρα-πατρίδα, η 25

Τι να μιλήσω να πω;✨ Δεν είμαι σίγουρη ότι είμαι σε θέση να ταυτιστώ με την συμμετοχή μου στην σημερινή ημέρα. Σήμερα μπορούμε να κάνουμε,να πούμε, οτιδήποτε την κάθε ημέρα του χρόνου.💫 Δεν υπάρχει λόγος εορτής. Μα ανησυχίας. Να ανησυχούμε που είμαστε πολλοί. Που μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά. Να σκεφτούμε πόση δύναμη παίρνουμε καθημερινά, από το έμφυτο ταλέντο μας. Αυτό το αυθεντικό,όχι το ψεύτικο. Εκείνο που δεν μας ονομάζει ποιητάδες.🌹 Εκείνο που θέλει να μας κλ

Ο Κώστας κι ο Ντίνος κάθονται αντικριστά πίνοντας τον μερακλίδικο καφέ με το ωραιότατο καϊμάκι... Κοντά αλλά και μακριά ταυτόχρονα... Ο Κώστας έχει ένα σούπερ κινητό, μάρκας αϊφονι, καμαρώνει τι έχει αυτός... Ο Ντίνος, αντίστοιχο του αϊφονι, κράτα ένα ξισόμι προ, παγώνι και αυτός για το απόκτημα. Στο μεταξύ, στην καφετέρια μια ταμπέλα να, μισό μέτρο, βγάζει μάτι στους πελάτες με τη φράση: Οι συνομιλίες απαγορεύονται. Κωδικός WiFi: minmilate_axna Συμβιβασμός στα τεκταινόμενα..

Κάτια Νικολαΐδου 🪽 Μια πανέμορφη γυναίκα,μια ταλαντούχα ηθοποιός. Βίωσε την αδικία της ζωής. Έμαθε από νεαρή ηλικία τι εστί προδοσία. Η Κάτια γεννήθηκε στο Αιγάλεω τον Μάιο του 1964. Έφυγε από την ζωή τον Νοέμβριο του 2023 με την σφραγίδα της μαχήτριας. Σπούδασε ηθοποιός στην γνωστή σχολή θεάτρου "Μαίρη Βογιατζή Τράγκα", καθώς και σε Πανεπιστήμιο Νέας Υόρκης. Ένα γλυκό απλό πλάσμα,που είχα την χαρά να γνωρίσω το 2009 στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος. Η Κάτια έκρυβε μια

Κορυφαίος ηθοποιός του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου. Γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου του 1921 στην Αθήνα. Γεννημένος σε ένα περιβάλλον βαθιά καλλιτεχνικό, ήταν γιος του σπουδαίου θεατρικού συγγραφέα Παντελή Χορν. Ο ίδιος σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Βασιλικού Θεάτρου, κάνοντας το ντεμπούτο του το 1940, στην οπερέτα του Στράους «Η Νυχτερίδα». Κατόπιν πετυχημένη ήταν η εμφάνιση του στο «Θέατρο Ρεξ» της Μαρίκας Κοτοπούλη, ως πρωταγωνιστής σε έργα, όπως «Ο πρωτευουσιάνος»,

Ο πίνακας στη φωτογραφία είναι έργο Judith Slaying Holofernes και η δημιουργός του είναι η Ιταλίδα ζωγράφος Artemisia Gentileschi.🌹 Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας είναι μια σπουδαία ημέρα αφιερωμένη σε αυτή, και τον ρόλο της στην κοινωνία. Κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου έρχεται να μας υπενθυμίσει τους αγώνες που έχουν δώσει για ισότητα, δικαιώματα και σεβασμό. Είναι η μοναδική αληθινή δύναμη της οικογένειας και της κοινωνίας. Έχει μέσα της αγάπη, δύναμη, υπομονή, επιμονή,θάρρο

Η Μελίνα Μερκούρη γεννήθηκε το 1920 και έφυγε από την ζωή το 1994. Μια σπουδαία εμβληματική παρουσία του 20ού αιώνα με διεθνή αναγνώριση, καριέρα ως ηθοποιός, τραγουδίστρια, σπουδαία πολιτικός. Σύμβολο του ελληνικού πολιτισμού,και αγωνίστρια υπέρ της Δημοκρατίας. Η Μελίνα Μερκούρη υπήρξε θεατρική ηθοποιός και γρήγορα έγινε διεθνής σταρ του κινηματογράφου. Άφησε το στίγμα της με την ταινία Never on Sunday (1960), - Ποτέ την Κυριακή,σε σκηνοθεσία του Jules Dassin, που ήταν

Ανοησία το ψέμα, ανοησία η κοροϊδία μεταξύ ανθρώπων. Ανοησία να νομίζεις ότι έχεις τη δύναμη και τον τρόπο να κοροϊδεύεις τους υπόλοιπους. Πόσο δύσκολο να κρατήσεις ισορροπία; Πόσο εύκολο να κοιτάς κάποιον στα μάτια; Ακόμα πιο δύσκολο να κρατηθείς στην επιφάνεια της ειλικρίνειας. Μάταια κάποιοι άνθρωποι πασχίζουν να μη γίνουν μέρος αυτής της συμπεριφοράς. Εμφανίζονται ως άτολμοι και συνάμα ευγενικοί. Κρύβονται πίσω από το ψέμα και το φθόνο. Χαρούμενοι, δήθεν ντόμπροι, σε πλησ

Αλίμονο στο βάσανο, Αλίμονο στον μόνο... Δες άνθρωπους που χάνονται στη δίνης το οξυγόνο. Βόμβες αφήνουν την οσμή, Χαράζουν την μαυρίλα, Ενάντια είναι στη ζωή, Αρνούνται την ισχύ πυγμή. Χρόνια τώρα μοιράζονται, τα όπλα δες στα χέρια Υψώνουν ύφος κι φωνή Να τα κι τα μαχαίρια. Άνθρωποι είστε ικανοί να φέρετε Ειρήνη... Μην στέκεστε στη στάχτη σας μην σπέρνετε άλλο μίσος, ο κόσμος θέλει μια αγκαλιά Ο κόσμος θέλει δύο φιλιά. Θρύψαλα πόλεις στέκονται Το βλέμμα κουρασμένο, μα

Δικός μου μήνας μυγδαλιάς, δική μου ευλογία. Ο Μάρτης ξέρει να αγαπά, Ο Μάρτης κάνει συννεφιά τελειώνει με αργία. Τον Μάρτη αγγίζω απαλά, σε άσπρα άνθη τα φιλιά μισός χειμώνας, και φωτιά, μισά χαϊδέματα γλυκά. Τον Μάρτη έρχεται η αρχή, Να και τα χελιδόνια σπέρνει ελπίδα στη βροχή, και ήλιο στα σεντόνια. Κι αν κάνει κρύο ξαφνικά, κι άμα παγώσει η καρδιά, η φύση κάνει γιορτινά, Ερωτικά αντικριστά. Δικός μου μήνας, μυστικός, είσαι ο πρώτος μου ανθός, κι ο κόσμος γίνεται δικό

Τι μπορώ να κάνω για την ευτυχία; Τι μπορώ να δώσω ώστε να νιώσω; Ότι ελπίζω σήμερα, το διώχνει το αγέρι αύριο... Ποιος τραγουδά δυνατά στην ψυχή μου; Αντέχω την παραφωνία αρκεί να έχει λέξεις που αναπνέουν μέσα από τις νότες. Κάθε φορά το άγγιγμα να αφήνει θύελλα πόθου, Το βλέμμα σου να χαϊδεύει το πρόσωπο μου... Και το ρολόι να πάψει να κινείται... Να φλέγεται ο χρόνος πάνω στα χείλη μας, σαν μια υπόσχεση που δεν πρόκειται να φοβηθεί το αύριο. Να ακουστεί μονάχα ο χτύπο