Δημήτρης Χορν"Ηθοποιός σημαίνει φώς"🌹

Κορυφαίος ηθοποιός του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου.

Γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου του 1921 στην Αθήνα.

Γεννημένος σε ένα περιβάλλον βαθιά καλλιτεχνικό, ήταν γιος του σπουδαίου θεατρικού συγγραφέα Παντελή Χορν.

Ο ίδιος σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Βασιλικού Θεάτρου, κάνοντας το ντεμπούτο του το 1940, στην οπερέτα του Στράους «Η Νυχτερίδα».

Κατόπιν πετυχημένη ήταν η εμφάνιση του στο «Θέατρο Ρεξ» της Μαρίκας Κοτοπούλη, ως πρωταγωνιστής σε έργα, όπως «Ο πρωτευουσιάνος», «Αλάτι και πιπέρι», «Η κυρία με τις καμέλιες» κ.ά.

Την περίοδο 1943 - 1944 συμμετείχε στο θίασο της Κατερίνας, με την οποία συμπρωταγωνίστησε στο «Σύζυγοι με δοκιμή».

Το 1944 άνοιξε τα φτερά του με δικό του θίασο,παρέα με τη Μαίρη Αρώνη, και λίγο αργότερα συνεργάστηκε με τη Βάσω Μανωλίδου.

Το 1945 ακόμη μια συνεργασία δημιουργήθηκε με τον θίασο Μελίνας Μερκούρη και Νίκου Χατζίσκου, ενώ την περίοδο 1946 - 1950 επέστρεψε στο «Βασιλικό Θέατρο».

Έπειτα από απουσία δύο ετών στο εξωτερικό, επιστρέφει στην Ελλάδα και το 1953 γνωρίζει την Έλλη Λαμπέτη.

Ο δεσμός τους και η αμοιβαία αγάπη τους,επισπεύδει το διαζύγιο της Λαμπέτη με τον Μάριο Πλωρίτη, και μαζί γράφουν μία από τις ομορφότερες και λαμπρές σελίδες στην υποκριτική τέχνη.

Δημιουργούν δικό τους θίασο, μαζί με τον Γιώργο Παππά, ανεβάζοντας έργα, όπως: «Ο βροχοποιός», «Νυφικό Κρεβάτι» και «Το παιχνίδι της Μοναξιάς».

Με λύπη χώρισαν το 1959 χωρίς να ξανασυναντηθούν ποτέ στο θεατρικό σανίδι.

Η προσφορά του Δημήτρη Χορν δεν σταματά εκεί,μια που συνέβαλε

με την παρουσία του στον κινηματογράφο.

Πρωταγωνίστησε σε 10 ταινίες, δίνοντας ανεπανάληπτες ερμηνείες, όπως στην «Κάλπικη λίρα» (1954), στο «Μια ζωή την έχουμε» (1958) και «Το κορίτσι με τα μαύρα» (1956).

Το ταλέντο του στη ραδιοφωνία του έδωσε ακόμη μια φορά την χαρά στη προσφορά .

Εκτός από τις μαγνητοφωνήσεις δεκάδων θεατρικών έργων, είχε «περάσει» στον κόσμο με έντονο κέφι και φινέτσα ένα «αεράκι» εβδομαδιαίων πεντάλεπτων εκπομπών, που έγραφε ο Κώστας Πρετεντέρης.

Η σουρεαλιστική ειρωνεία στη φωνή του, (διαβάζοντας) φανταστικά γράμματα ακροατών στην εκπομπή «Ο Ταχυδρόμος έφτασε» τον έχρισε ακόμη πιο μοναδικό και ταλαντούχο.

Η καλλιτεχνική του ιδιοφυΐα δεν περιορίστηκε στο σανίδι και την οθόνη, αλλά "έντυσε" με τη φωνή του μερικές από τις πιο εμβληματικές στιγμές του ελληνικού τραγουδιού.

Παρόλο που ο ίδιος δεν δήλωνε τραγουδιστής, η ερμηνεία του σε κομμάτια μεγάλων συνθετών παραμένει αξεπέραστη:

«Πες μου μια λέξη»: Σε μουσική Μάνου Χατζιδάκι, ένα τραγούδι που ταυτίστηκε με τη φωνή του και την ικανότητά του να μετατρέπει έναν ψίθυρο σε απόλυτο συναίσθημα.

«Οι θαλασσιές οι χάντρες»: Από την ταινία «Η Αθήνα τη νύχτα», όπου με το χαρακτηριστικό του στυλ και το ακαταμάχητο κέφι του, δημιούργησε έναν διαχρονικό ύμνο της ελληνικής αστικής χαράς.

«Ας είν' καλά το γινάτι σου»: Μια ακόμα συνεργασία με τον Χατζιδάκι που ανέδειξε την τρυφερή και συνάμα παιχνιδιάρικη πλευρά του.

Ακόμα και στο τραγούδι, ο Χορν παρέμενε ο "αριστοκράτης" που ήξερε να συγκινεί χωρίς υπερβολές, αφήνοντας την προσωπική του σφραγίδα σε κάθε νότα.

Διετέλεσε γενικός διευθυντής της ΕΡΤ την περίοδο 1974 -1975, ενώ το 1980 ίδρυσε με την επόμενη σύζυγό του Άννα Γουλανδρή το Ίδρυμα Γουλανδρή - Χορν, σκοπός του οποίου είναι η μελέτη του ελληνικού πολιτισμού.

Η Πολιτεία του απένειμε το Χρυσό Σταυρό Γεωργίου Α'.

Πέθανε στις 16 Ιανουαρίου του 1998, ύστερα από πολύμηνη ασθένεια.