Η ζωή κυλά

Η καρδιά μου σε ζητά με μια επιμονή που δεν κουράζεται ποτέ.

Το μυαλό μου · ψυχρό και λογικό, μετρά αποστάσεις, πιθανότητες, σιωπές και ξέρει πως δεν μπορεί να σε κρατήσει.

Κι ανάμεσά τους το σώμα, κουβαλώντας την απουσία σου, πονά εκεί που κάποτε υπήρχε η προσμονή.

Και οι μέρες αλλάζουν όνομα, τα πρωινά έρχονται, ο ήλιος ανατέλλει, οι ώρες περνούν, οι δρόμοι γεμίζουν ανθρώπους… Ο χρόνος δεν κοιτάζει πίσω.

Η ζωή κυλά... Χωρίς εσένα.

Κι αυτό είναι το πιο δύσκολο πράγμα να αποδεχτώ. Η ζωή συνεχίζει να κυλά σαν ποτάμι που δεν σταματά για κανέναν.

Κι εγώ μαθαίνω να περπατώ στις όχθες της, χωρίς εσένα, μα πάντα με το ίχνος σου να επιπλέει στα νερά της.

Το έχω μάθει πια… Κάποιοι άνθρωποι δεν έρχονται για να μείνουν. Έρχονται για να ανοίξουν μια πόρτα. Κι αφού την ανοίξουν, φεύγουν. 

Το παράξενο είναι πως για χρόνια νομίζουμε ότι νοσταλγούμε εκείνους. 

Μέχρι να καταλάβουμε ότι στην πραγματικότητα νοσταλγούμε τον εαυτό μας που γεννήθηκε όταν τους συναντήσαμε…

Μαρία Μίτα Νικολάου

"Η ζωή…κυλά"

Ιούνιος 2026