Χρόνε λες...

Συχνά το προσωνύμιο που προσάπτουμε του Χρόνου, "αδυσώπητο" τον λέμε ! Όμως, φορτωμένος καθημερινά,

με όσα οι μοίρες,

Λάχεσις, Κλωθώ και Άτροπος, τον έχουν επιφορτίσει,

θαρρείς και του 'χουν τυφλά τα μάτια της ψυχής του,

αδυνατώντας να αφουγκραστεί τις επιθυμίες και τις λαχτάρες

κάθε ανθρώπινης ψυχής, ό,τι λάχει στο δισάκι του,

εν λευκώ, αφήνει στο κατώφλι κάθε καρδιάς κατά το διάβα του...

Απρόσμενες λύπες ή χαρές, πύρινα δάκρυα μα και άφθορο γέλιο, αναπάντεχες μεγαλειώδεις στιγμές, μα και συσσώρευση αβάσταχτων πόνων, στοχαστικούς διαλογισμούς, μα και ηθελημένα "δεν βαριέσαι".. Λάθη , παρεκτροπές με συνέπειες ακοστολόγητες, μα και πράξεις εξύψωσης της ψυχής, ό,τι απρόσμενο αδυνατεί ο νους να συλλάβει, εκεί μέσα,

με αβάρετη ψυχή κουβαλάει και Μοιράζει!!....

Και για εκείνη, την περιβόητη γιατρειά της λήθης, που θαρούμε πως δεν την κατανομεί, καθώς πρέπει, βασανίζοντας με θύμισες πικρές τις καρδιές, αν και δεν φταίει Αυτός, εντούτοις του καταλογίζουμε βαριές ευθύνες και όσα η γλώττα της διανοίας μας, αστόχαστες κατηγόριες εκτοξεύει στο πρόσωπό του, ανελέητες εξάρσεις θυμού για ματωμένα απομεινάρια της καρδιάς..

Δια του λόγου τα αληθές, οι παρακάτω στίχοι!

Χρόνε λες...

Χρόνε, λες, είσαι ανίκητος,

τα πάντα κατορθώνεις.

Σαν επιδέξιος γιατρός,

φάρμακα φτιάχνεις λησμονιάς

την κάθε μια πληγή

με βάμμα να επουλώνεις!

Αχ, Χρόνε, μα δεν με ξεγελάς,

πως τάχα, είσαι γιατρός...

Με κοροϊδεύεις!

Τα φύλλα ανοίγεις -κλείνεις της καρδιάς

με μπόλια ψεύτικα, απατηλά, γιατρεύεις!

Και λες, πως είσαι επιδέξιος,

παίζεις στα δάχτυλα τη λήθη

και σαν τον πρωτομάστορα,

στρώματα φτιάχνεις λησμονιάς

τον πόνο, αμέσως, να καλύπτεις !

Χρόνε, εγώ σε θεωρώ...

Ω, πιστεύω, είσαι ψεύτης!!

Απόδειξη εγώ! ...

Εγώ, που σου μιλώ!!

Γύρνα! ... Κοιτάξου!...

Είμαι ο καθρέφτης!!

Δες, είν' άσπρα τα μαλλιά σου...

Εγέρασες... Λαβύρινθος η σκέψη σου...

Χάνεις τα βήματά σου..

Γι αυτό και δεν σε αδικώ!

Κατηγορίες δεν προσάπτω.

Μα πόσες φορές τις ρόδες

στο όχημα ανάποδα γυρνάς

στους δρόμους του μυαλού μου,

κι αντί στη λησμονιά να μ' οδηγείς,

σε ξέφωτα με πας του νου μου; ...

Συχνά , σύννεφα λήθης κουβαλάς

τη μνήμη να θολώνεις,

μα η μορφή του σαϊτιά,

στα μάτια μου σκαλώνει..!

Κι άλλες φορές, μια γομολάστιχα κρατάς

το όνομά του απ' την καρδιά να σβήσεις,

μ' αντί αυτής, πέννα με σινική,

στη μνήμη δίνεις λάθος ενισχύσεις!

Νομίζω, ασκόπως, τριγυρνάς

στα δάση του μυαλού σου,

και το φυτό της λησμονιάς

ποτέ δεν θα 'βρεις μες στο νου σου!

Έτσι κι εγώ θα μένω εκεί,

ταγμένη μες στο χθες μου,

να κουβαλώ το στεναγμό

με τη μορφή του εμπρός μου...

Λιλή Βασιλάκη