Προδομένες καρδιές 🪽

Οι λέξεις, τα λόγια που 'χουν ειπωθεί ,

τα όνειρα, οι όρκοι, οι υποσχέσεις,

χωρίς ποτέ να γίνουν πράξεις ,

μοιάζουν με φάκελλα, ερμητικά κλεισμένα, ,

από την άφωτη του χρόνου τη θωριά, 

νεκρά, ωχρά, κιτρινισμένα,

πάνω σε ράφια με ιστούς κι αράχνες ξεχασμένα...

Από κάποια χέρια και καρδιά,

που, ίσως, να νιώσαν προδομένα, 

μες στο ερμάρι του άστοργου καιρού, 

με πόνο ψυχής και θλίψης αφημένα ..

Μοιάζουν με πύργους χάρτινους ,

με γρίφους, λόγου παραμύθια, 

αφού ποτέ δεν γνώρισαν ,

αν θε να ήταν ψέματα, ή γίνονταν ποτέ αλήθεια...

Κι αν κάποτε απ' τη μοίρα ανοιχθούν, 

σε χρόνο περασμένο, από άσχετα χέρια και καρδιές,

στα σίγουρα, το δάκρυ τους θα χύσουν,

γιατί τα πήρε ο δρόμος του χαμού 

και τα 'ριξε σε ρέμα, θ' απορήσουν,

κι ένα "γιατί", πικρό γιατί, τα χείλη θα ψελλίσουν...

Πώς τη βουβαίνει τη φωνή, 

η παγωνιά στη ράθυμη τη σχέση 

και την κρατά μες στην ψυχή,

θρασύδειλα, υπόδουλη η σκέψη...

Μην είναι τα όρια μέσα στο νου φυλακισμένα..

Ορίζοντες οι ψυχές, τις πόρτες τους ν' ανοίγουν.

Ελεύθερα οι καρδιές στη γη να περπατούν

κι οι εγκλωβισμένες τους φωνές, διέξοδο να βρίσκουν,

τα όνειρα, τις σχέσεις να μην πνίγουν...

Λιλή Βασιλάκη Δαφερέρα 🪽