Υγρός Εφιάλτης 🌹

Βούτηξα στους χτύπους της καρδιάς,

μήπως και ανταμώσω μια πνοή σου...

Ήρθες στο όνειρο,

άγγιζες τα μαλλιά και μου ψιθύρισες:

-Αγάπη μου κοιμήσου.

Οι ψίθυροι με οδήγησαν

σε απέραντο ωκεανό ζωής …

Διάφανο διαμαντάκι κύλησε,

από την κόρη του ματιού,

ως παρακαταθήκη,

που άφησε ανάμνηση στην κλεψύδρα του χρόνου.

Το υποσυνείδητο φανέρωσε ότι έθαψε το συνειδητό.

Το πρώτο χάδι της αυγής

δεν με συντρόφευε

όπως η υπόσχεση σου.

Πάλεψε το σκότος με το φως στην χαραυγή...

Μια πάλη άνιση άδικη,

όπως ενίοτε η ζωή.

Σείστηκα στα πατώματα

μέσα

σε ιδρώτα -ποταμό,

απ'το κεφάλι πρόβαλλαν

οχιές όμοιες με Μήδειας σε άλλες εποχές!

Ταξίδι σε ποτάμι πορφυρό

κόχλαζε το αίμα,

αλλοίωνε το κόκκινο

που τόσο αγαπώ!

Ξύπνησα με ανακούφιση,

εφιάλτης ήταν,

που δραπέτευσε με άμαξα κολοκύθα.

Λυτρώθηκα νίκησε το φως στο δρόμο της επιστροφής στα όμορφα σοκάκια

της ζωής.

Το δάκρυ διαμαντάκι φύλαξα

σε ξέχωρο θησαυροφυλάκιο

μυαλού

για να θυμίζει

πώς η αγάπη και το φως,

έλαμψε όπως στα παραμύθια

και στα λουσμένα με έρωτα ποιήματα φωτός!

Παπαδοπούλου Φωτεινή 🌹