Το υφάδι της ζωής

Όμορφες σκέψεις το μυαλό,

γλυκά το χαϊδεύουν,

σαν έρθουνε οι άσχημες,

άσχημα το μπερδεύουν.

Όμορφες σκέψεις,την ψυχή,

κάνουν ευτυχισμένη,

οι άσχημες την ζορίζουνε,

και είναι πικραμένη.

Οι μνήμες γίναν νήματα,

απλώνουν και σκορπάνε,

μπροστά μου έρχονται ξανά,

κι ένα γιατί ζητάνε.

Το νήμα ξετυλίχτηκε,

πρέπει να το μαζέψω,

παίρνω τ'αδράχτι της γιαγιάς,

κουβάρι να το πλέξω.

Οι καλές στα γρήγορα,

το νήμα τους μετάξι,

οι άσχημες αδυνατούν,

να μπούνε σε μία τάξη.

Με τα ακροδάχτυλα,

το νήμα το λιαίνω,

μα πάντα κόμπους δένεται,

ποτέ δεν το ξεδένω.

Κουβάρι ακατέργαστο,

πετρώνει στην ψυχή,

κάθε του κόμπος δένεται,

κι αφήνει μιά πληγή.

Εις την ανέμη τό 'συρα,

σιγά σιγά τυλίγω,

ένα κουβάρι έγινε,

και για υφάδι δίνω.

Ένα υφάδι γίνεται,

χρώματα ανακατεμένα,

άλλα είναι χαρούμενα,

κι άλλα είναι λυπημένα.

Γέρνω απ’ τη ανάποδη,

μα βλέπω σκοτεινιά,

κλωστές που ξεπετάγονται,

σαΐττες στη καρδιά.

Θα στρώσω το υφάδι μου,

στην όψη την ωραία,

να βλέπω τα πιο όμορφα,

ν'αφήσω τα μοιραία.

Αντρούλλα Θεοκλή Νικηφόρου 🌹