Την συγχώρεση σου δωσ'μου/Μελοποιημένο Στιχούργημα

Έχω ένα βάρος στο στήθος

μου

και ασήκωτο νιώθω το κεφάλι

μου.

Κατάματα δεν τολμώ να σε

κοιτάξω.

Φοβάμαι το βλέμμα σου μην αντικρίσω

άδειο από αγάπη.

Αρχή μου, μέση και φινάλε μου,

χειμώνα, άνοιξη και θέρος μου,

πρωί, μεσημέρι και βράδυ μου,

είσαι τα πάντα, όλη η ζωή μου.

Είσαι ο ήλιος στον ουρανό μου,

είσαι το τραγούδι στη

σιωπή μου.

Γι’ αυτό τη συγχώρεσή σου

δώσ’ μου

και μη φύγεις ποτέ από δίπλα

μου.

Αδειανός θα μοιάσει ο δρόμος

μου

και χωρίς φεγγάρι η νύχτα

μου.

Δεν ξέρω πού να στρέψω τα

μάτια μου,

πώς να απαλλαχτώ από την

ενοχή μου.

Παράφορα μονάχα ξέρω πως

σε αγαπώ

και πως, όταν σε πληγώνω,

πονώ κι εγώ

για το δικό σου δάκρυ.

Εσύ, που μου χαρίζεις ιδέες,

είσαι της έμπνευσής μου η

πηγή

και η κινητήριος δύναμη να συνεχίζω,

υποσχέσου μου πως θα το γράψουμε μαζί

το επόμενο κεφάλαιο της

ζωής,

ξεκινώντας μ’ ένα

στιχούργημα

που θα μιλάει για συγχώρεση

και μια αγάπη που νικάει...

*Και μελοποιημένο στο YouTube: https://youtu.be/S9yQpy0pOl0?is=V2SytyYBkfDrqUax 

Γιώργος Τσιβελέκος 🌹