Το μαχαίρι της αλήθειας

''Η συνειδητοποίηση ενός ψεύτικου έρωτα

μετατρέπεται σε δύναμη αυτογνωσίας''

Έταξες ουρανό κι αστέρια,

μου έδωσες ομίχλη

Έλεγες ''για πάντα'',

μου έδωσες το τίποτα

Άκουγα το σύρσιμο

της απουσίας σου

και το βάφτιζα

αγάπη που κουράστηκε

Έβλεπα τη σκιά

στο δειλινό

και μου φάνταζε

άνθρωπος που επιστρέφει

Μα εσύ δεν έλειπες,

κρυβόσουν

πίσω από μισές κουβέντες

κι αργοπορημένα ''μου λείπεις''

Πίσω από μια πόρτα

που εγώ κρατούσα ανοιχτή,

κι εσύ την είχες κλειδωμένη,

μέχρι που σκούριασε

Πάντα μέτραγα

τα λόγια σου,

μα δεν ξέχασα

πόσες φορές δεν ήσουν εκεί

Πόσες φορές

ήμουν μόνη σ’ ένα δωμάτιο,

κι ας ήσουν

δίπλα μου

Έτρεξα στη σκουριασμένη

αυλόπορτα,

με φτερά που νόμιζα

πως φύτρωναν για σένα

Δεν φύτρωναν.

Έσπαγαν

Γιατί δεν ήταν αγάπη.

Ήταν ένα ψέμα,

κι εγώ η αφελής

που πίστευα τυφλά

σε μια ουτοπία

Τώρα βροχή.

Τώρα θολό το τζάμι.

Τώρα σκοτάδι και κρύο.

Μα τουλάχιστον

είναι καθαρό

κι αληθινό

Το μαχαίρι της αλήθειας

δεν το κάρφωσες εσύ.

Εγώ το κρατούσα.

Εσύ απλώς

μου έδειξες το στήθος

Δεν πέθανα όμως.

Έμεινα για λίγο

στο κρύο πάτωμα.

Άφησα τη βροχή

να χτυπάει το τζάμι.

Άκουγα

τη γλυκιά μουσική της

Συνήλθα κι έψαξα.

Δεν μου έκλεψες τίποτα.

Με έστρεψες ξανά

στον εαυτό μου

Άρχισα να ξεκλειδώνω

αργά,

όχι την πόρτα της καρδιάς

για άλλον,

την πόρτα του σπιτιού

για μένα

Άνοιξα το παράθυρο.

Ρούφηξα λαίμαργα

τον καθαρό αέρα.

Ήταν δικός μου

Σκούπισα

το θολό τζάμι

και είδα έξω

καθαρά.

Δεν περίμενα κανέναν

στην αυλόπορτα

Τα φτερά

που νόμιζα πως έσπαγαν

άλλαζαν.

Γίνονταν πιο δυνατά

για να σηκώσουν

εμένα

Δεν χαμογελώ

αχνά πια.

Χαμογελώ κανονικά

Δεν τρέχω στην πόρτα

όταν ακούω βήματα.

Όποιος έρθει,

αν είναι για μένα,

θα μείνει.

Αν όχι,

ας προσπεράσει

Το δωμάτιο

δεν είναι πια κρύο.

Είμαι εγώ μέσα,

που από τη σκιά

έφτιαξα φτερά

και θαλπωρή

Το μαχαίρι της αλήθειας

το έκρυψα βαθιά

στο συρτάρι

Λαμπρινή Ζαφείρη 🍁