Ανεπίδοτα γράμματα

Κάποτε έζησε μιά αγάπη,

μέσα της έχει φωλιάσει,

χρόνια πολλά περάσανε,

μα δεν λέει να ξεχάσει.

Θρηνεί μέσ’ τη μοναξιά της,

γράφει τα εσώψυχα της,

χαρτί και μελάνι,

γίνεται η συντροφιά της.

Κάθε της λέξη κι ένας πόνος,

γράφει λόγια ανείπωτα,

το αίμα σμίγει με το μελάνι,

σε γράμματα ανεπίδοτα.

Μέρες και νύκτες ξαγρυπνά,

κι θύμισες στριφογυρίζουν,

γράφει το ντέρτι της ψυχής,

με μάτια που δακρύζουν.

Γράφει τα μέσα της ψυχής,

την θλίψη αποτυπώνει,

την κάθε μέρα της περνά,

κι η καρδιά ματώνει.

Γράμματα ανεπίδοτα,

στο σύρμα τα κρεμάζει,

το κάθε ένα γράμμα της,

δάκρυ και πόνο στάζει.

Αμέτρητα τα γράμματα,

χωρίς αποστολή,

τον παραλήπτη ξέγραψε,

αυτούσια εντολή.

Στα μανταλάκια κρέμασε,

κάθε τόσο διαβάζει,

τις μέρες της ,τις ώρες της,

εκεί πάντα τις βγάζει.

Μαύρη φορεί για φορεσιά,

το χρώμα της ψυχής της,

τ’ ανεπίδοτα γράμματα,

σύντροφος της ζωής της.

Ένα ένα απ’ τη αρχή,

με πόνο τα διαβάζει,

ταξιδεμένη η σκέψη της,

την θλίψη της δαμάζει.

Αντρούλα Θεοκλή Νικηφόρου ❣️