Σκιές ...

Δεν θέλω να υπάρχω

χωρίς τον ίσκιο σου,

εγώ αλάζω το όνειρο

για να ζήσω

στον ουρανό σου

Εκεί όπου τα άστρα

γέρνουν τρυφερά

πάνω στις νύχτες μας,

κι η αγάπη αφήνει το φιλί της

στα χείλη της

Οπτασίες

που απωθούν τους μοναχικούς,

μαγεμένα όνειρα

κόκκινων φιλιών,

κινήσεις ακαθόριστες

που χάνονται

στην αγκαλιά του χρόνου

Μια γειτονιά στενόμακρη

που δεν τη διαβαίνουν περαστικοί,

μονάχα οι αναμνήσεις

περπατούν αθόρυβα

κάτω από τα παράθυρα

Έχει αγγίξει η μοναξιά

τα μαλλιά σου,

κι εγώ θέλω να σε βρω,

να γίνω ένα χάδι

στο μέτωπο της νύχτας,

μια ζεστή ανάσα

στην παγωνιά της απουσίας σου

Ο αποχαιρετισμός

βαραίνει την ψυχή,

καθένας

στο δικό του ακαθόριστο,

κι ας μοιραστήκαμε

έναν δρόμο,

ένα βλέμμα,

μια άνοιξη

που δεν πρόλαβε να ανθίσει

Κι όμως,

στις σιωπές των δρόμων,

ανθίζουν ακόμη

τα βήματα που χάθηκαν,

σαν μικρά λουλούδια

ανάμεσα στις πέτρες

της λησμονιάς

Άδικα ψάχνουμε,

σηκώνοντας

πέτρες δίχως μνήμες,

ένα ποίημα θλιμμένο

στην ακροθαλασσιά,

εκεί όπου το κύμα

σβήνει τα ονόματα,

μα δεν μπορεί να σβήσει

όσα αγάπησε η καρδιά

Παλιά στιχάκια είμαστε,

στις χαραμάδες μας

φυτρώνουν αγριόχορτα,

κι όμως,

ανάμεσα στις λέξεις

ανασαίνει ακόμη

το άρωμα

μιας ξεχασμένης άνοιξης

Κάπου ανάμεσα

στη μνήμη

και στο σκοτάδι,

κρατιέται

μια σπίθα συντροφιάς,

σαν μικρό κερί

που αγρυπνά

στο παράθυρο της ψυχής

Κι όμως,

μέσα στις ρωγμές του χρόνου,

κάποια φωνή

επιμένει να θυμάται,

κάποια καρδιά

συνεχίζει να χτυπά

Γιατί όσο

οι άνθρωποι θυμούνται,

κανένας δρόμος

δεν χάνεται στ’ αλήθεια,

κανένα αγαπημένο βλέμμα

δεν σβήνει οριστικά

Σαν σπίτια αφιλόξενα

που τα κατοίκησαν σκιές,

από εκείνες

που λημεριάζουν

στους ιστούς της αράχνης,

πίσω από πόρτες

που δεν άνοιξαν ξανά

Κι όμως,

ακόμη κι οι σκιές μαρτυρούν

πως κάποτε εδώ

κατοίκησε ζωή,

πως κάποτε

δυο χέρια ενώθηκαν,

πως κάποτε

ένα φιλί άναψε φως

μέσα στο σκοτάδι

Και ίσως

οι σκιές να μην είναι

μονάχα απουσίες,

μα οι ψυχές

των όμορφων στιγμών

που αρνούνται

να μας εγκαταλείψουν

Γι’ αυτό

δεν φοβάμαι πια τη νύχτα,

όσο μπορώ

να σε αναζητώ

σε κάθε αστέρι,

σε κάθε ψίθυρο της θάλασσας,

σε κάθε ανοιξιάτικο χάραμα

Δεν θέλω να υπάρχω

χωρίς τον ίσκιο σου,

εγώ αλάζω το όνειρο

για να ζήσω

στον ουρανό σου

Κι αν κάποτε

οι δρόμοι μας

χαθούν στην ομίχλη,

θα αφήσω

ένα αστέρι αναμμένο

στο παράθυρο της καρδιάς,

για να βρίσκει

ο έρωτας

τον δρόμο της επιστροφής

Γιατί η αγάπη

δεν μετρά τις νύχτες

με ώρες,

αλλά με όνειρα

και αστέρια

Κι ακόμη κι όταν

όλα σκοτεινιάζουν,

οι σκιές δεν μπορούν

να νικήσουν το φως,

που αφήνει πίσω της

μια αγάπη αληθινή

© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση