Το θρόισμα των μυστικών

Ένωνα τα χείλη και το σ 'αγαπώ έβγαινε άηχο, δίχως φωνήεντα, δίχως συναίσθημα. Μια καρδιά που ξέμεινε απο ανάσες και φιλιά που έκλεβαν την αγάπη από τα χείλη.

Λέξεις που έπαψαν να αγκαλιάζουν το κορμί μου, έμειναν χωρίς ταίρι - πληγώθηκαν.

Όχι γιατί σταμάτησαν να αγαπούν αλλά γιατί κουράστηκαν να πονούν.

Να γυρεύουν απαντήσεις στους γρίφους των χειλιών σου... 

Οι λέξεις, χόρευαν ανάμεσά μας σαν ταξιδιάρικα πουλιά, μακρινά, μα συνάμα ξυπνούσαν πάντα ανθισμένες στα γλυκά μας πρωινά. 

Δονήσεις μιας άρρυθμης ζεστασιάς, δέσμιες στον ψίθυρο του φιλιού σου, χάιδευαν με ροδοπέταλα την ανάλαφρη αναπνοή μου. 

Τα χαμόγελά σου, χαμηλοί ήχοι μυστικών, καλά κλειδωμένων στο παρελθόν σου. Και τα ψέματά σου, συχνότητες που ξεγελούσαν ανείπωτα αγγίγματα.       

Κάθε φορά που με κρατούσες στην αγκαλιά σου, ένιωθα σαν να είμαι η ερώτηση που κοιτάζει ευθύς το ψέμα σου. Ανείπωτες αλήθειες που βολεύτηκαν σε κρυμμένα χάδια. 

Βαθιά μέσα σου στα σοκάκια της καρδιάς, ακούγεται ακόμη ο απόηχος των μυστικών σου. Και οι ίριδές σου, κλείνουν νοερά τα βλέφαρα της σιωπής μου.

Μα τα δάκρυά μου αγέρωχα, υγραίνουν τα χέρια μου και οι ψιθυροί σου ψάχνουν τρόπο διαφυγής. 

Δεν ήταν λάθος ή αναπνοή της αγάπης μου όταν σου έδινε παλμό χαράς. Αλλά τα μυστικά σου που χόρευαν ταγκό με τη ζωή μου. 

Σε ερωτεύτηκα πολύ... 

Σε εκείνο το θρόισμα του  "σ' αγαπώ", εκεί όπου ήμουν αληθινά δική σου. 

Sasa Ken 🌹