Της γιορτής το σκηνικό

Κι είναι ένα πλοίο

που με παίρνει.

Και με φέρνει.

Μες στου κορμιού σου

τον άγριο βυθό.

Σε έναν κόσμο

που φλέγεται και λιώνει.

Κραυγές στην νύχτα.

Κραυγές στον ουρανό.

Εσύ γυμνή

στο όνειρο δεμένη.

Με φύκια υγρά

μέχρι τον λαιμό.

Κι εγώ φωτιά

στα πόδια σου αφημένη.

Με καίει η νύχτα...

Μου καίει το μυαλό.

Και είναι οι φλόγες

που γεννιούνται κάθε βράδυ

μες στην κοιλιά σου

ένα κόκκινο θεριό.

Κρυφά τα αστέρια

τρεμοπαίζουν στο σκοτάδι.

Να μην χαλάσουν

της γιορτής το σκηνικό...

Κώστας Κούκας 🌹