Η τέχνη του συμβιβασμού...
Γιορτινή Καλημέρα ψυχούλες μου αγαπημένες !
Χαρούμενη και ευλογημένη Τρίτη με υγεία αγάπη και χαρούμενες στιγμές και σκέψεις
Σήμερα η ορθόδοξη εκκλησία μας 20 Οκτωβρίου, τιμά τη μνήμη
του Οσίου Γερασίμου εν Κεφαλληνία
και του Αγίου Αρτεμίου του Μεγαλομάρτυρα.
Η Οσία Ματρώνα η Χιοπολίτιδα, η Θαυματουργή
Οι Άγιοι Εβόρης και Ενόης
Ο Όσιος Γεράσιμος ο Νέος Ασκητής, προστάτης της Κεφαλονιάς, έζησε τον 16ο αιώνα και αναδείχθηκε σε σύμβολο ταπεινοφροσύνης, εγκράτειας και ελέους.
Η Ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων του στις 20 Οκτωβρίου αποτελεί μεγάλη τοπική εορτή, καθώς το ιερό του σκήνωμα παραμένει άφθαρτο και τιμάται με μεγαλοπρέπεια.
Ο Άγιος Αρτέμιος υπήρξε στρατηγός του Μεγάλου Κωνσταντίνου και διακρίθηκε για τη γενναιότητα και την πίστη του. Μετά τον θάνατο του αυτοκράτορα, κατά τους διωγμούς του Ιουλιανού του Παραβάτη, μαρτύρησε στη Θεσσαλονίκη επειδή αρνήθηκε να απαρνηθεί τον Χριστό. Η μνήμη του τιμάται με ιδιαίτερη λαμπρότητα στη Μύκονο, της οποίας είναι πολιούχος και προστάτης, καθώς και από όσους υποφέρουν από ασθένειες.
🌹Χρόνια πολλά χρόνια φωτεινά χρόνια ευλογημένα
στην Κεφαλονιά και σε όλους τους Κεφαλλονίτες
🌹Χρόνια πολλά σε όλες τις φίλες και φίλους που έχουν τη γιορτή τους.
🌹Αρτέμιος, Αρτέμης, Άρτεμις, Αρτέμη, Αρτέμιδα, Αρτεμία, Αρτεμισία.
🌹Γεράσιμος, Μάκης, Μικές, Μίκης, Γερασιμία, Γερασιμούλα.
🌹Διάνα, Ντιάνα.
🌹Ενόης, Ενόη, Εβόρης, Εβόρη.
🌹Ματρώνα, Ματρόνα, Ματρώνη.
🌹Κερασιά, Κερασία
Την προστασία των ων Αγίων να έχουμε !
🙏Βοήθεια μας !🙏
----------------------
Το Facebook θυμίζει
🏵️Ο Συμβιβασμός 🏵️
"Να συμβιβάζεσαι με όλους κι όλα, προκειμένου να μην μείνεις μόνος.
Αν έπρεπε να εξηγήσω τη δυστυχία με λέξεις, αυτές ακριβώς θα διάλεγα. "
Charles Bukowski
Ο Bukowski εδώ συμπυκνώνει όλη τη φιλοσοφία του για την αυθεντικότητα: το να "συμβιβάζεσαι με όλους κι όλα" σημαίνει να προδίδεις τη δική σου αλήθεια∙ κι αυτό, για εκείνον, είναι η πιο καθαρή μορφή δυστυχίας.
Δηλώνει την αντίθεση ανάμεσα στην ανάγκη
για αποδοχή και στο τίμημα της απώλειας
του εαυτού.
🏵️Η Τέχνη του Συμβιβασμού 🏵️
Έμαθε να χαμογελά.
Όχι γιατί ήθελε, αλλά γιατί το χαμόγελο ήταν το κλειδί που άνοιγε όλες τις πόρτες.
Οι άνθρωποι αγαπούν εκείνους που δεν δυσκολεύουν τα πράγματα, που συμφωνούν,
που δεν υψώνουν ποτέ τη φωνή.
Έμαθε να λέει "ναι" σε πράγματα
που τον πλήγωναν.
Να συγχωρεί χωρίς να έχει πειστεί, να σωπαίνει όταν η ψυχή του ούρλιαζε.
Με τον καιρό, το "ναι" έγινε δεύτερη φύση του.
Οι φίλοι του τον θαύμαζαν για την καλοσύνη του,
οι άλλοι τον προτιμούσαν για την ηρεμία του.
Κανείς δεν καταλάβαινε πως κάθε του συγκατάβαση ήταν ένα μικρό πένθος,
ένα κομμάτι του εαυτού του,
που έσβηνε σιωπηλά.
Γιατί με κάθε σκύψιμο του κεφαλιού,
κατάπινε τις αντιρρήσεις του
σαν πικρό φάρμακο.
Τα χρόνια κύλησαν σαν ήρεμο νερό.
Κανείς δεν τον μίσησε, κανείς δεν τον αγάπησε αληθινά.
Ήταν ο άνθρωπος που ταίριαζε παντού
και πουθενά, ένα πρόσωπο που όλοι
εμπιστεύονταν γιατί ποτέ δεν έδειχνε τι σκεφτόταν.
Και μέσα σ’ αυτή την απαλότητα της αποδοχής,
η ψυχή του σάπιζε αργά, όπως σαπίζει
ένα άνθος μέσα σε βάζο χωρίς νερό.
Τις νύχτες, όταν οι δρόμοι ησύχαζαν,
καθόταν στο παράθυρο και άκουγε τον εαυτό
του να αναπνέει.
Η σιωπή ήταν βαριά , σχεδόν απειλητική. Αναρωτιόταν αν αυτό που ζούσε λεγόταν γαλήνη ή απλώς συνήθεια.
Ένιωθε ένα κενό, ένα βάρος μέσα του , που δεν είχε όνομα.
Ήταν η αθόρυβη δυστυχία του ανθρώπου
που δεν ανήκει πουθενά, γιατί ανήκει σε όλους.
Μια μέρα, ξύπνησε και δεν μπόρεσε
να χαμογελάσει.
Το πρόσωπό του είχε ξεχάσει πώς γίνεται.
Ένιωσε φόβο, κοιτάχτηκε στον καθρέφτη
και δεν αναγνώρισε το πρόσωπο του .
Κι ύστερα μια παράξενη ανακούφιση.
Ίσως ήταν η στιγμή να θυμηθεί ποιος ήταν πριν αρχίσει να βολεύεται, πριν γίνει "καλός".
Μέσα σε εκείνη τη σιωπή, κατάλαβε ότι ,
η ευγένεια που φυτρώνει πάνω στον φόβο της μοναξιάς, δεν είναι αρετή, είναι παραίτηση.
Είναι εξορία.
Κι η αληθινή ελευθερία αρχίζει εκεί
που τελειώνει η ανάγκη να μας αγαπούν
όλοι, τη στιγμή που σταματάμε
να ζητούμε την έγκριση των άλλων.
Άνοιξε το παράθυρο.
Ο αέρας μπήκε απότομα, σχεδόν βίαια, μα ήταν αληθινός.
Και για πρώτη φορά, χαμογέλασε χωρίς
να το προσπαθήσει.
Και τότε κατάλαβε ότι :
" Η μεγαλύτερη μοναξιά δεν είναι να μείνεις χωρίς ανθρώπους γύρω σου, αλλά να βρίσκεσαι ανάμεσα σε πολλούς ανθρώπους και να μην μπορείς
να είσαι ο εαυτός σου με κανέναν.
Γιατί η αληθινή αγάπη δεν σου ζητά
να μικρύνεις για να χωρέσεις στη ζωή
των άλλων.
Σου δίνει χώρο να είσαι ο εαυτός σου, ακόμη κι όταν δεν συμφωνείτε."
© Ελένη Λούκαρη - Καλαϊτσίδου
20-10-2020
Comments