Ναι...ήταν όλα γλυκά και μαγεμένα. Μα και πικρά σαν φλούδα πορτοκάλι. Σαν ένα σύννεφο που πέρασε το βράδυ. ...Μια αστραπή που πέφτει στο σκοτάδι. Και φόρεσα τα χάρτινα φτερά σου. Που είχαν γεύση φράουλα και μέλι. Χάθηκα μέσα στα άγνωστα νησιά σου. Στον ουρανό σου...σπαρμένο από αστέρια. Τώρα οι νύχτες δεν έχουν το άρωμά σου. Μόνο η βροχή που πέφτει λυπημένα. Πάνω στο τζάμι να θυμίζει τη ματιά σου. Όταν μου είπες ...φεύγω...μην με ψάξεις. Πόση βροχή... Κώστας Κούκας 🪽

Εκεί που η νύχτα γίνεται σιωπή. Εκεί θα τρέξω Κρυφά πριν την αυγή. Στις αγορές στα άδεια καφενεία. Στα κατακόκκινα του δρόμου τα...