top of page


Ποιήματα στο Σεληνόφως/ Όσοι κοιτάνε στα μάτια το κενό
Αυτά τα αστέρια που στέκουν στο σκοτάδι μέσα στο κάστρο της νύχτας σαν κεριά, είναι ψυχές που ψάχνουν ένα χάδι για να χορτάσουν της άνοιξης το φως. Αυτή η βροχή που μέσα μας φωλιάζει είναι ένα σύννεφο που φέρνει ωκεανούς είναι ο χρόνος που μέσα μας δειλιάζει μέσα σε κάμαρες που έμειναν κλειστές. Είναι τα λόγια μου σκιές μέσα στη νύχτα που ψάχνουν φάρο που ψάχνουν οδηγό ένα σημάδι για αυτούς που ξαγρυπνάνε κι όλο κοιτάνε στα μάτια το κενό. Κώστας Κούκας 🪽.

ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΥΚΑΣ
Nov 31 min read


Της γιορτής το σκηνικό
Κι είναι ένα πλοίο που με παίρνει. Και με φέρνει. Μες στου κορμιού σου τον άγριο βυθό. Σε έναν κόσμο που φλέγεται και λιώνει. Κραυγές στην νύχτα. Κραυγές στον ουρανό. Εσύ γυμνή στο όνειρο δεμένη. Με φύκια υγρά μέχρι τον λαιμό. Κι εγώ φωτιά στα πόδια σου αφημένη. Με καίει η νύχτα... Μου καίει το μυαλό. Και είναι οι φλόγες που γεννιούνται κάθε βράδυ μες στην κοιλιά σου ένα κόκκινο θεριό. Κρυφά τα αστέρια τρεμοπαίζουν στο σκοτάδι. Να μην χαλάσουν της γιορτής το σκηνικό... Κώσ

ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΥΚΑΣ
Oct 211 min read


Σιωπηλός θάνατος 🪽
Ύαινες αςουρλιάζουνε τις νύχτες μέσα σε σπίτια ανέλπιδων ψυχών. Χλωμές γυναίκες απλώνουν τα όνειρά τους σε μανταλάκια ψεύτικων στιγμών. Ατάραχα ψωνίζουν τα μαρούλια και τα κρεμμύδια διαλέγουν σε λαϊκές. Βαθύ σκοτάδι, μίζερο το βράδυ μετά χαράς ευνούχισαν το χθες. Τα κουταλάκια δίπλα στα πηρούνια η συμμετρία προπάντων ηθικής. Κραυγή απόγνωσης πλάθουνε στην ζύμη επώδυνα δακρύζουν στις γιορτές. Μα ένα πρωί, χειμώνα ή καλοκαίρι κατάπληκτες κοιτάζουν τον καθρέφτη. Μελόδραμα θυμίζε

ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΥΚΑΣ
Oct 111 min read


Στης απουσίας σου τον άγρυπνο καθρέφτη
Ζωγραφική: Κώστας Κούκας Μου είχες στείλει μια παλιά φωτογραφία. Με άσπρα σπίτια και γαλάζιο ουρανό. Με το φεγγάρι αναμμένο στην πλατεία. Να με κοιτάζει κατάματα βουβό. Ήρθες στο όνειρό μου για να διώξεις όλης της νύχτας, τον μαύρο πανικό. Εδώ που μύρισαν και πάλι τα σφαγεία με αίμα κόκκινο από τον πυρετό. Κρατώ στα χέρια μια παλιά φωτογραφία. Που είχες γράψει το όνομά σου με κραγιόν. Μα εγώ κοιμάμαι τις νύχτες στα χαλάσματα, μέσα στου χρόνου τα χλωμά φαντάσματα... Νομίζεις ε

ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΥΚΑΣ
Oct 71 min read


Πόση βροχή...
Ναι...ήταν όλα γλυκά και μαγεμένα. Μα και πικρά σαν φλούδα πορτοκάλι. Σαν ένα σύννεφο που πέρασε το βράδυ. ...Μια αστραπή που πέφτει στο σκοτάδι. Και φόρεσα τα χάρτινα φτερά σου. Που είχαν γεύση φράουλα και μέλι. Χάθηκα μέσα στα άγνωστα νησιά σου. Στον ουρανό σου...σπαρμένο από αστέρια. Τώρα οι νύχτες δεν έχουν το άρωμά σου. Μόνο η βροχή που πέφτει λυπημένα. Πάνω στο τζάμι να θυμίζει τη ματιά σου. Όταν μου είπες ...φεύγω...μην με ψάξεις. Πόση βροχή... Κώστας Κούκας 🪽

ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΥΚΑΣ
Sep 221 min read


Αυτοί που κρύβουν στις τσέπες τους φτερά...
Εκεί που η νύχτα γίνεται σιωπή. Εκεί θα τρέξω Κρυφά πριν την αυγή. Στις αγορές στα άδεια καφενεία. Στα κατακόκκινα του δρόμου τα...

ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΥΚΑΣ
Sep 28, 20251 min read
bottom of page
