Δροσιά μου...

Ίσως, για τελευταία φορά

να έρθω.

Με πετιμέζι ξεβαμμένο, του φθινοπώρου,

στυφό, σαν πορτοκάλι παράταιρο,

με γόνατα λαβωμένα απ’ το παιγνίδι.

Είμαι τόσο παλιός πια·

τόσο, όσο ο έρωτάς μας

που αναβλύζει τα χρόνια σαν ημέρες

γεμάτες κίτρο και λεμόνι,

λες και κρατώ δείγμα από το δέρμα σου.

Για τελευταία φορά—

Την Κυριακή στην εκκλησία

ακόμα προσδοκώ ανάσταση νεκρών,

να σε δω να ξεπηδάς από το στέρνο μου,

όπως άλλοτε, που ξέχναγα και ξέχναγες

πως είμαστε θνητοί.

Μες την ταπεινότητα της ανάγκης

για κάτι βαθύτερο

που φέρνει ψιθυριστά το δάκρυ

και την αγάπη, ως επιτάφιο πασχαλινό

σε ημερομηνία λάθος.

Ίσως έλθεις, για τελευταία φορά,

ως νύφη πάναγνη, ως χήρα,

με πλουμιστό το τούλι σου

κρατώντας στα στήθη σου τον πόθο

της συμφοράς.

Μα ετούτο είναι που αγάπησα,

φορά τη φορά·

κι ας είναι η τελευταία.

Βασίλης Πασιπουλαρίδης 🪽