Ένας έρωτας βρέχει ακόμη μέσα μου 💙

Με ένα φινάλε αλλόκοτο μας βρήκε ο Αύγουστος, χωρίς εκείνον τον μεγάλο έρωτα του καλοκαιριού, χωρίς την αγάπη που μένει ακόμη ζεστή στον Αυγουστιάτικο ουρανό.

Αυτή η ξαφνική μπόρα του Αυγούστου ήρθε απότομα, όπως ακριβώς έφυγε η αγάπη. Οι αστραπές έσκισαν στα δύο τον ουρανό, όπως ακριβώς η απουσία σου έσκισε την καρδιά μου. Για μια στιγμή όλα φωτίστηκαν· μα δεν κατάφεραν να φωτίσουν όσα σκοτείνιασαν μέσα μας.

Κι έτσι, αντί για εκείνες τις νύχτες που μυρίζουν έρωτα και θάλασσα, μείναμε να μετράμε αστραπές και απουσίες.

Να κοιτάμε τον ουρανό, μήπως κάπου ανάμεσα στα σύννεφα κρύφτηκε ένα «σε θέλω» που δεν προλάβαμε να ζήσουμε.

Κι είναι παράξενο… πώς μπορεί ένας άνθρωπος να φύγει τόσο αθόρυβα, ενώ μέσα σου αφήνει μια καταιγίδα.

Έμειναν οι νύχτες εκείνες του Αυγούστου να θυμίζουν όσα δεν ειπώθηκαν, τα βράδια που περίμεναν ένα άγγιγμα, ένα φιλί, μια επιστροφή. Έμεινε η θάλασσα να κρατάει ακόμη το χρώμα των ματιών σου και ο ουρανός να ψάχνει μάταια εκείνο το αστέρι που κάποτε έμοιαζε να γράφει το όνομά μας.

Κάποιοι έρωτες να είναι σαν τους κεραυνούς. Έρχονται ξαφνικά, σε βρίσκουν απροετοίμαστο, φωτίζουν τα πάντα για μια στιγμή και ύστερα χάνονται μέσα στη νύχτα. Μα το φως τους… μένει.

Ίσως τελικά έτσι τελειώνουν κάποια καλοκαίρια. Χωρίς ένα φιλί ή εκείνη την τελευταία αγκαλιά, αλλά με μια ξαφνική καταιγίδα.

Κι όταν περάσει, μένει η μυρωδιά της βρεγμένης γης και εκείνη η παράξενη σιωπή που αφήνουν πίσω τους όσα αγαπήσαμε και δεν έμειναν.

Ξέρω μόνο πως κάπου ανάμεσα στην τελευταία αστραπή και την πρώτη φθινοπωρινή βροχή, έτσι θα φύγει ο Αύγουστος · με μια καταιγίδα στον ουρανό, κι έναν έρωτα ακόμη να βρέχει μέσα μου…

Μαρία Μίτα Νικολάου

29 Αυγούστου 2026

«Ένας έρωτας βρέχει ακόμη μέσα μου»💞