top of page

ΣΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ ΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ

10 minutes ago
2 min read

Βάναυσοι καιροί

στα παράθυρα του κόσμου,

καπνοί ταξιδιών,

κι εμείς, φυλλαράκια χαμένα




Από τα φιλιά του ανέμου

μέχρι τη σκόνη του καιρού,

ό,τι όμορφο σκεφτόμουν

ήταν δικό σου




Όμως οι βροχές

έσβησαν τα βήματά μας,

κι οι δρόμοι χορτάριασαν

στη σιωπή του φθινοπώρου




Στους δρόμους χάθηκες,

εσύ και η σκιά σου




Μέρες φθινοπώρου,

ψάχναμε ο ένας τον άλλον,

ενώ κλαίγαν τα πρωτοβρόχια

κι οι στάλες έπεφταν σαν δάκρυα




Μέρες που μίκραιναν,

περίμενα την οπτασία σου,

ενώ οι νύχτες έμοιαζαν με απειλή

κι οι σκέψεις μας αιχμαλωτίζονταν




Σε γκρίζους τόπους,

σε δρόμους κλεισμένους,

σ’ έψαχνα ένα Σαββατοκύριακο

του Νοέμβρη




Τα ξέφτια των ονείρων,

πυγολαμπίδες βροχής,

τρυπούσαν την ομίχλη

καθώς οι ψυχές χάνονταν στο κρύο




Μάτια θαμπά και δακρυσμένα

αναμοχλεύουν τη θάλασσα,

άνθρωποι κοιτούν τα αστέρια

για να κλέψουν λίγο χρόνο




Ένας ξεφτισμένος κόσμος,

στον ουρανό δεν είναι τ’ αστέρια

που αργοσβήνουν,

μα τα ζευγάρια πριν ξημερώσει




Στους δρόμους χάθηκες,

εσύ και η σκιά σου




Ωραία γυναίκα που καθρεφτίζεται,

μοιάζει η νύχτα

πριν να σβήσουν τα άστρα,

πριν χαθεί το τελευταίο φως




Αδιάκοπη βροχή

μία θάλασσα σταχτί

στα βλέφαρα

του Νοέμβρη




Λιβάδι σπαρμένο λουλούδια

ο κήπος,

τα σύννεφα ρίχνουν

γκρίζες κουρτίνες




Όταν σε ψάχνω

στα φιλιά του ανέμου

και στη σκόνη του καιρού,

ακούω το όνομά σου




Κι εκεί που μ’ άφησες,

σε τόπους γκρίζους,

στη μοναξιά εκείνων

που ξέρουν για πάντα ν’ αγαπούν


...


Όταν μου λες

πως μ’ αγαπάς, ζω,

τώρα πια δεν υπάρχω χώρια σου,

δεν λειτουργώ χωρίς την έγνοια σου




Είσαι φως,

τούτος ο γιαλός

σε θυμίζει πάντα,

κάθε κύμα μιλά για σένα




Κι αν οι δρόμοι χορτάριασαν,

κι αν οι βροχές μάς χώρισαν,

κάπου βαθιά στις αναμνήσεις

μένουν τα βήματά μας




Γιατί ακόμη και στους

πιο βάναυσους καιρούς,

όταν δυο καρδιές κρατούν το φως,

ο Νοέμβρης μπορεί να γίνει άνοιξη


© Αντώνης Περδικάρης - Ποίηση

Comments


bottom of page