ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ

Η μνήμη έμεινε
στο χθες κλειδωμένη,
σ’ ένα δωμάτιο
που δεν κατοικώ πια
Σήμερα τίποτε
δεν υπάρχει.
Κάνω νέα αρχή,
κι αυτό είναι η ευλογία μου
Λευκό ταβάνι.
Καθαρό πάτωμα.
Ένα σπίτι χτίζεται
όχι με πέτρες,
μα με ανάσες
Να είναι γεμάτο φως,
να μπαίνει ο ήλιος,
καλοδεχούμενος επισκέπτης
το πρωί,
και να μένει
χωρίς να δύει
Να φυσάει καθαρός αέρας,
ν’ ανοίγουν τα παράθυρα
διάπλατα
και να φεύγει
ό,τι βάρυνε
Να μη στάζουν
οι τοίχοι θλίψη.
Θα τους βάφω
με ασβέστη και σιωπή
Να σβήσουν
ονόματα και φωνές.
Να γεμίσω
τις ρωγμές
Δεν γκρεμίζω
για να ξεχάσω.
Χτίζω
για να θυμάμαι αλλιώς.
Από την αρχή
Κι αν μια νύχτα
επιστρέψει ο παλιός άνεμος
να χτυπήσει τα παραθυρόφυλλα,
δεν θα φοβηθώ
Τώρα θα κατοικεί
το φως.
Τα άσχημα
τα έσπειρα στον κήπο
κι έγιναν λουλούδια
Τώρα ανασαίνω
το άρωμά τους,
για να το μοιραστώ
μαζί σου
Μα δεν θέλω
να χτίσω ένα σπίτι μόνη.
Θέλω δύο χέρια ακόμη
στο φως.
Μια ανάσα
στο παράθυρο
Να είναι
το σπίτι μας!
Από την αρχή!
Μαζί!
Λαμπρινή Ζαφείρη 🍁





Comments