17 Νοεμβρίου 1973 Δεν Ξεχνώ

Κόκκινο γαρούφαλλο ανοιχτό, ΔΑΚΡΥ επί των τάφων του παρελθόντος
Δ ειλά άνθισες γαρούφαλλο σαν κεκτημένο
Ε πιλογή στον ανηλεή φόβο και την αδικία
Κ αμίαν θυσία άνευ πυρίπνοης μνήμης, κραδαίνω
Α νθρώποι φωτεινοί της τεθαμμένης ευθύνης ευσαρκία
Ε πανάληψη συγκίνησης με το φευγιό των χρόνων
Π εριεχόμενο μνήμης ωσάν καλπάζων ίππος
Τ έλειο σύμβολο δροσιά, νεότητας γεμάτο αγώνων
Α προσμέτρητο το μεγαλείο των κραδασμών, ανυποταξίας χτύπος
Ν εανικά όνειρα, άλικοι σταυροί, σαλπίζουν ακόμη
Ο υχί για τη συντήρηση του άλικου πένθους
Ε σωτερική η χρεία δεινής υπόμνησης κι ένα συγνώμη
Μ ή λησμόνει ο δεύτερος θάνατος έθνους
Β αριά η επιστροφή σου ξανά, ω! Νοέμβρη
Ρ ιγεί η ζωή που δεν πρόφτασε να ρυτιδώσει
Η λιογέννητη εί, ω! ελευθερία, ηρωική, ακατάλυτος γνώση
Κόκκινο γαρούφαλλο ολάνοιχτο, ΚΑΡΦΙ εν ταις παροντικές συνειδήσεις
Μηδέποτε μαραθείς!
Άννα Κλαρίτη 🌹





Comments