Στο μαύρο μάτι του κυκλώνα 🌹

Την μοίρα της πολιορκεί,

εκείνο το μαύρο μάτι,

όπου γυρνά το βλέμμα της,

το συναντά...στο ίδιο μονοπάτι.

Απόμεινε στο πάτωμα,

και με σκυφτό κεφάλι,

τα χέρια κόμπο έδεσε,

πόνος και παραζάλη.

Αμυδρό στο τοίχο το φώς,

το πνίγει το σκοτάδι,

ψάχνει τον τρόπο για να βρεί,

ένα καλό σημάδι.

Με του μυαλού της την θωριά,

βλέπει μιά χαραμάδα,

ελπίζει και προσεύχεται,

μιά στάλα ήλιου λιακάδα.

Την χαραμάδα έκλεισε,

μια μαύρη σκοτεινιά,

κι η θλίψη της καρφώθηκε,

μαχαίρι στη καρδιά.

Τριζοβολάνε μέσα της,

βαθειά τα φυλλοκάρδια,

άνεμοι τ’ ανεμίζουνε,

και την αφήνουν άδεια.

Μέσ’ του κυκλώνα τη βοή,

στη μέση καθισμένη,

κλαίει για την τύχη της,

κι έχει ψυχή θλιμμένη.

Μάτι κυκλώνα πάνω της,

το ντέρτι αναμοχλεύει,

σκοτάδι απλώνει γύρω της,

με την ψυχή παλεύει.

Μιά σιγαλιά παράξενη,

βουτηγμένη στο σκοτάδι,

παραδεισένια όνειρα,

πέφτουνε... στ’ άβατα του Άδη!

************************

Άδικο να σε καραδοκεί,

το μάτι του κυκλώνα,

κόκκινο αίμα αιμορραγεί,

βάφει την ανεμώνα.

Αντρούλλα Θεοκλή Νικηφόρου 🌹