Το δάσος με τις καστανιές

Ξημέρωσε!

Μια φθινοπωρινή ημέρα.

Άφησα στο κρεβάτι τη μελαγχολική μου διάθεση, φόρεσα ένα χαμόγελο πρόχειρο, άνοιξα την καρδιά μου και κίνησα για το δάσος με τις καστανιές.

Μια αχτίδα γλίστρησε απ’ τον χλωμό ήλιο και φώτισε τον χρυσό καπνό της ανάσας μου.

Με υποδέχτηκε το δρομάκι με κείνη τη βαριά, σιωπηλή υγρασία του φθινοπώρου.

Άκουγα τους ρυθμικούς θορύβους των βημάτων μου πάνω στο χαλί από τα πεσμένα φύλλα.

Στάθηκα!

Δεν ήθελα να προχωρήσω.

Δεν ήθελα να γυρίσω πίσω.

Μπροστά μου, τα κάστανα.

Οι μικροί θησαυροί του δάσους με καλούσαν.

Άρχισα να μαζεύω νωχελικά.

Κι εκεί που το χέρι άγγιξε τη γη, η θαλπωρή ήρθε.

Κατάλαβα.

Το φθινόπωρο δεν πεθαίνει.

Γδύνεται!

Αφήνει τα φύλλα του για να ανασάνει η γη.

Κι εγώ δεν πενθούσα.

Άλλαζα!

Μέσα στο αγκαθωτό περίβλημα, ο καρπός έμενε ζεστός και άθικτος, όπως η καρδιά.

Εγώ, το δάσος και το σύμπαν.

Μια ανάσα, ένας κύκλος!

Δεν ήταν μια συνηθισμένη ημέρα.

Ήταν η πρώτη ημέρα που δεν φοβήθηκε το χθες.

Και το αύριο;

Το αύριο ας ξημερώσει.

Εγώ θα είμαι εδώ.

Με τις φούχτες γεμάτες κάστανα και φως!

Λαμπρινή Ζαφείρη