Σιωπές στην ομίχλη

Εντός της άφωνης αβύσσου

Ξάγρυπνη ψάχνω στο υπόγειο

της σπασμένης μου ψυχής

μιαν αγάπη πεθαμένη,

κλειδωμένη στου ανέμου την πόρτα.

Το σώμα της ακροβατεί

σπασμένο, γυμνό

σε μιας θάλασσας τον βυθό

που μυρίζει θάνατο.

Σιωπές στην ομίχλη

που έγιναν δαχτυλίδια στα χείλη.

Μπλεγμένα στον χρόνο,

σε μια διαδρομή

που θυμίζει εσένα.

Τέφρα θανάτου

στους ήχους του στόματος.

Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή 🌹